ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Αίσθηση Του Έρωτα , 2011 (Perfect Sense)

Id

Σκηνοθεσία
Ντέιβιντ ΜακΚένζι
Σενάριο
Κιμ Φουπζ Αάκεσον
Πρωταγωνιστούν
Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Έβα Γκρίν, Γιούεν Μπρέμνερ, Στίβεν Ντιλέιν, Ντένις Λόσον, Κόνι Νίλσεν
Διάρκεια
92
Χώρα
Δανία, Ιρλανδία, Σουηδία
Είδος
Ρομαντικό δράμα
Πρεμιέρα
26 Απριλίου 2012

Ένας έρωτας γεννιέται, τη στιγμή που η ανθρωπότητα, χτυπημένη από έναν ιό, βιώνει πανδημικά την προοδευτική απώλεια των αισθήσεων. Άνισο, το σινεματικό αποτέλεσμα.

ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΤΟ 10: 7
 
Στην Γλασκώβη του σήμερα, ένας σεφ και μια επιδημιολόγος –που, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, δεν εμπλέκονταν συναισθηματικά με τους εραστές τους– ερωτεύονται, ενώ τριγύρω τους και παγκοσμίως ένας ολέθριος, άγνωστος ιός στερεί προοδευτικά όλους τους ανθρώπους από τις αισθήσεις τους. Πρώτα χάνεται η όσφρηση, μετά η γεύση, ακολουθεί η ακοή. Και η ταινία κλείνει μέσα στο μαύρο, βουβό σκότος της τυφλότητας, αφήνοντας ως έσχατο αισθητηριακό-υπαρξιακό αποκούμπι την αίσθηση της αφής, της αγκαλιάς, της ζεστασιάς του διπλανού... Πολύ ενδιαφέρουσα σεναριακή ιδέα, αξιοπρεπές καστ, ωραιότατα μελαγχολικό-μελωδικά μοτίβα (του Μαξ Ρίχτερ) με τσέλο και βιολιά, όμορφα πλάνα –οι δυο πρωταγωνιστές, επί παραδείγματι, στο κρεβάτι μετά το σεξ, με την Έβα Γκριν προφίλ και το ανφάς του ΜακΓκρέγκορ να μισοκρύβεται και να «θηλυκώνει» ταυτόχρονα με το περίγραμμα εκείνης... Θα μπορούσε να είναι μια σπουδαία ταινία. Η προσκόλληση, όμως, σε έναν ποιητικό διδακτισμό, με κάτι off περιγραφές-κατηχήσεις της πρωταγωνίστριας, αποδυναμώνει το τελικό αποτέλεσμα. Και η όμορφη Έβα Γκριν παραμένει, εδώ που τα λέμε, ολίγον μονοδιάστατη στην εκφορά του συναισθήματος...  
Τα αισθητηριακά δεδομένα και οι συνάψεις του εγκεφάλου –που παντρεύουν, λόγου χάρη, την όσφρηση με τη μνήμη– αποδίδονται όμορφα στην ταινία. Η δε ύπαρξη του γκουρμέ εστιατορίου, όπου δουλεύει ο σεφ μας, εξακοντίζει την απώλεια των αισθήσεων και την κάθετη ανατροπή των μέχρι τούδε οικείων δεδομένων ζωής. Ωραίες και οι σκηνές με τα ψευδοντοκιμαντερίστικα-ειδησεογραφικά πλάνα από τις έντονες, ολιγόλεπτες συναισθηματικές κορυφώσεις που βιώνουν άνθρωποι σε άλλα μέρη του κόσμου λίγο πριν την απώλεια της κάθε αίσθησης (αναλύονται σε αναφιλητά, παθαίνουν κρίσεις πανικού, οργίζονται ή καταβροχθίζουν ό,τι βρουν μπροστά τους –από κραγιόν και λουλούδια, ως σφαχτάρια και τόνους μουστάρδας). Και είναι σίγουρα προς τιμήν του N.ΜακΚένζι –και ασυζητητί προς όφελος της έκτης ταινίας του– το γεγονός ότι η ανείπωτη πανδημία δεν παρουσιάζεται από την ταρατατζούμ «διεθνιστική» πλευρά της, αλλά μέσα από τις αλλαγές που βιώνουν οι ανώνυμοι ήρωες στην καθημερινότητά τους.
 

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες