ΤΕΤΑΡΤΗ 24 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Αν... , 2012

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Σενάριο
Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Πρωταγωνιστούν
Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Μαρίνα Καλογήρου, Μάρω Κοντού, Γιώργος Κωνσταντίνου, Θέμις Μπαζάκα, Μαρία Σολωμού, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Ακύλλας Καραζήσης
Διάρκεια
111
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Αισθηματικό δράμα
Πρεμιέρα
29 Νοεμβρίου 2012

Το κινηματογραφικό σκηνοθετικό ντεμπούτο του πολυπράγμονος δημιουργού διαθέτει αρτιότατη παραγωγή, ωραία σεναριακή ιδέα και πραγμάτωση περί της «έτσι ή αλλιώς» έκβασης ενός έρωτα και ρεαλιστικές νύξεις περί κρίσης.

Θα ακουστούν, βέβαια, διάφορα μικρόψυχα για «κλεψιμαΐικες» ιδέες, σεναριακές αφέλειες, τηλεοπτικά τερτίπια κι άλλα τινά –Παπακαλιάτης είναι αυτός, του τα’σουρναν στην τηλεόραση, πόσο μάλλον τώρα που βάζει πόδι και στο σινεμά. Έλα, όμως, που το κάνει με πρωτόγνωρη ωριμότητα και αυταπόδεικτη μεθοδικότητα; Διότι η εξόφθαλμη αλήθεια είναι ότι το πολυαναμενόμενο «Αν...» είναι μια ταινία αξιοπρεπέστατη, με εξαιρετική παραγωγή, που καταφέρνει να ισορροπήσει πολύ ικανοποιητικά μεταξύ ενός ρεαλιστικού love story και της σοβούσας οικονομικής κρίσης. Η  ταινία, εκτός του ότι βλέπεται πολύ ευχάριστα, διαθέτει ένα στιβαρό, καλοζυγισμένο σενάριο που κινείται με άνεση και σινεματική οικονομία μεταξύ δυο εκδοχών της ίδιας ιστορίας ταυτόχρονα, δίνοντάς σου αφορμή να σκεφτείς πάνω στο αιώνιο «Τι θα είχε γίνει, άραγε, αν...», που παρεπιδημεί στον τίτλο του φιλμ.

Σε μια ωραιότατα φιλμαρισμένη Πλάκα, ο Δημήτρης (Παπακαλιάτης), σκηνοθέτης με βραχύβιες ερωτικές σχέσεις, αποφασίζει να βγάλει βόλτα για κατούρημα το λυκόσκυλό του  ονόματι Μοναξιά. Κι ένα παρ’ολίγον ατύχημα τον κάνει να γνωρίσει την Χριστίνα (πολύ καλή και με εύρος η Καλογήρου), μια παρορμητική αρχιτεκτόνισσα. Cut. Κι αν ο Δημήτρης δεν υπέκυπτε στις γαυγιστικές πιέσεις της Μοναξιάς, εκείνο το βράδυ, κι απλά την έβγαζε στην αυλή για κατούρημα; Δεν θα είχε γνωρίσει τη Χριστίνα –προφανώς. Άσε που θα είχε ξυλοκοπηθεί κι από τους διαρρήκτες που μπούκαραν στο σπίτι του... Πάνω σε αυτό το διπλό μοτίβο, παρακολουθούμε την εξέλιξη δυο παράλληλων μα εντελώς διαφορετικών εκδοχών της ζωής του πρωταγωνιστή. Κάθε τόσο, εμβόλιμα, η Κοντού και ο Κωνσταντίνου, ως Ελενίτσα και Αντωνάκης Κοκοβίκου από την κλασική ασπρόμαυρη ηθογραφία του Τζαβέλλα «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», λένε στην κάμερα τα περί γνωριμίας τους, σχέσης και έρωτος γενικά. Η εξήγηση αυτής της φαινομενικά αμήχανης παρουσίας του κλασικού ζεύγους στη θέση άτυπων αφηγητών έρχεται προς το τέλος της ταινίας και βάζει τα πράματα στη θέση τους μια χαρά. Η δε εξέλιξη και της μιας (γνωριμία-έρωτας-συγκατοίκηση-παιδί-καυγάδες-απιστία-χωρισμός) και της άλλης (μοναχικότητα-ρηχή σεξοσχέση με την παντρεμένη Μαρία Σολωμού-γνωριμία από σπόντα με τη Χριστίνα, η οποία επίσης έχει προχωρήσει αλλιώς στη ζωή της) εκδοχής χρωματίζονται διαρκώς εύστοχα από τα ζοφερά χρώματα της οικονομικής κρίσης. Φυσικοί διάλογοι –ειδικά στους καυγάδες του ζεύγους–, δουλεμένη σκηνοθεσία, πολύ καλή φωτογραφία (Γιάννης Δασκαλοθανάσης).

Τατιάνα Καποδίστρια