Κινηματογράφος | Ταινίες

Στο τέλος του δρόμου , 2012 (The Place Beyond the Pines)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντέρεκ Σίανφρανς
Σενάριο
Ντέρεκ Σίανφρανς, Μπεν Κότσιο
Πρωταγωνιστούν
Ράιαν Γκόσλινγκ, Μπράντλεϊ Κούπερ, Εϋα Μέντες, Ρέι Λιότα, Ρόουζ Μπάιρν, Ντέιν Ντε Χάαν, Έμορι Κόεν Μπεν Μέντελσον
Διάρκεια
140
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
11 Απριλίου 2013

Αληθινοί χαρακτήρες, ωραία μουσική, εξαιρετική κινηματογράφηση, υπαρκτά διακυβεύματα, σπουδαίες ερμηνείες, αλλά και άνισο σενάριο για έναν μπάτσο, έναν τραπεζοληστή και τη... διαχρονική τους νέμεση.

Δυο χρόνια μετά το, πολύ καλό, «Blue Valentine» και πριν επιστρέψει στα προσφιλή του ντοκιμαντέρ, ο Σίανφρανς παραδίδει μια ταινία που αν συνέχιζε στο σεναριακό μοτίβο των πρώτων 60 περίπου λεπτών της (ή, απλά αν το έληγε κάπου εκεί) θα ήταν πραγματικά εξαιρετική. Σε αυτό το μέρος, γνωρίζουμε –μέσα από κάμερα στο χέρι, νευρώδες μοντάζ και λαμπρό μουσικό θέμα του Μάικ Πάτον– τον Λουκ (ο Γκόσλινγκ, πλατινέ και πολύ καλός όπως συνήθως), έναν τυχοδιωκτικό μοτοσικλετιστή-κασκαντέρ που αποφασίζει να αφήσει τους παράτολμους «γύρους του θανάτου» και τη ρέμπελη ζωή, όταν μαθαίνει πως η πρώην του (Μέντες, επίσης πολύ καλή) έχει μόλις γεννήσει τον γιό τους. Μόνο που για να διασφαλίσει οικονομικά τη νεότευκτη οικογένειά του μπλέκει σε μια σειρά ληστειών τραπεζών, από τις οποίες διαφεύγει πάντα με τη μοτοσυκλέτα του...
Σε μια τέτοια φάση δίτροχης διαφυγής και σε μια από τις καλύτερες σκηνές καταδίωξης που έχουμε δει  ποτέ, με αυθεντικότατη λήψη από το περιπολικό του αστυνόμου Έιβερι Κρος (Κούπερ) που τον καταδιώκει, ο Λουκ στριμώχνεται χοντρά. Και η νέμεση θα του χτυπήσει αμετάκλητα την πόρτα... Το σημείο εστίασης μετατοπίζεται στον Έιβερι που παρασημοφορείται από το (καραδιεφθαρμένο, με προεξάρχοντα τον μονίμως... σάπιο Λιότα) αστυνομικό τμήμα του, διστάζει να ξαναβγεί για περιπολία, αλλά μεθοδεύει απροκάλυπτα την εξαργύρωση του, εν υπηρεσία,  ανδραγαθήματός του με μια θέση στην Εισαγγελία, καθότι σπουδαγμένος νομικός και κάργα φιλόδοξος.
Σε αυτό το σημείο η ταινία δημιουργεί ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα του μπάτσου που ταλανίζεται από τις τύψεις για το ορφανό που άφησε πίσω της η σφαίρα του. Τα απανωτά κοντινά του Σίανφρανς σε μπάζουν κανονικά στην αμφιταλαντευόμενη ψυχή του ήρωα. Άλμα στο χρόνο, 15 χρόνια αργότερα. Ο Έιβερι έχει γίνει ένας ιλιγγιωδώς ανερχόμενος εισαγγελέας που πάει για υπουργός Δικαιοσύνης, έχει χωρίσει κι ο γιός του, Έι Τζέι (Κόεν) έρχεται να ζήσει μαζί του. Στο νέο του σχολείο, ο ψιλοκακομαθημένος Έι Τζει γνωρίζεται με τον Τζέισον (Ντε Χάαν, έχει μέλλον αυτός ο μικρός), έναν μονήρη ποδηλάτη που έχει άκρες με ναρκωτικά. Και φυσικά, ο Τζέισον είναι ο ορφανός γιός του μοτοσικλετιστή-ληστή, Λούκ...
Ε, από εκεί κι ύστερα, η ταινία, φορώντας  κάπως βεβιασμένα το ένδυμα γνήσιας αρχαιοελληνικής τραγωδίας, οδηγεί στην κάθαρση –μέσα από αιματηρές συμπλοκές, ναρκωμπλεξίματα και αποκαλύψεις– τους δυο γιούς αλλά και τον πάντα ενοχικό Έιβερι. Δυστυχώς, ωστόσο, η κάθαρση του θεατή έχει πια  πάει περίπατο... Διότι οι υπεράφθονες τραγικές συμπτώσεις και ειρωνίες της πλοκής αποδυναμώνουν τελικά το οικοδόμημα, κάνοντάς σε να νοσταλγείς το πρώτο μέρος της ταινίας...

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες