ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Κύκλος του Mobius , 2013 (Möbius)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ερίκ Ροσόν
Σενάριο
Ερίκ Ροσόν
Πρωταγωνιστούν
Ζαν Ντιζαρντάν, Σεσίλ Ντε Φρανς, Τιμ Ροθ, Βλαντίμιρ Μενσόφ, Εμιλί Ντεκέν, Τζον Λιντς, Μαξίμ Βιτόργκαν
Διάρκεια
103
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο
Είδος
Κατασκοπικό θρίλερ
Πρεμιέρα
22 Αυγούστου 2013

Στο κοσμικό Μονακό, ρώσοι μεγαλολεφτάδες και μυστικές υπηρεσίες μπλέκονται σε ένα ατέρμονο παιχνίδι δύναμης κι ανατροπής, συμπαρασύροντας το «απαγορευμένο» ειδύλλιο των δυο πολύ καλών πρωταγωνιστών.

Γοητευτική και αναμφισβήτητα πρωτότυπη στο είδος της, η ταινία του Ροσόν δε χολοσκάει με το να σου εξηγήσει επακριβώς τι συμβαίνει με όλους αυτούς τους μυστικούς πράκτορες που εκπροσωπούν τα συμφέροντα της ρωσικής FSB (η μετεξέλιξη της σοβιετικής KGB) ή της αμερικανικής CIA. Εξάλλου, όπως δηλώνει κι ο τίτλος της ταινίας –που αναφέρεται στο μαθηματικό παράδοξο της περιστρεμμένης κορδέλας η οποία εμφανίζεται να έχει μόνο μια αέναα αυτοτροφοδοτούμενη πλευρά– ποτέ δεν ξέρεις ποιος δουλεύει για ποιον και πού θα καταλήξει το πράμα. Στον απόλυτο αντίποδα αυτού του κατασκοπικού κύβου του Ρούμπικ, η ταινία επιλέγει να εστιάσει σε κάτι που όλοι καταλαβαίνουμε περίκαλα: τα γυμνά σώματα ενός άντρα και μιας γυναίκας που πολύ πέρα από τη σκέτη σαρκική ηδονή βιώνουν κάτι συγκλονιστικά βαθύ –το οποίο, στο τέλος της ταινίας, θα φτάσει ώς την πιθανή ίαση μιας εγκεφαλικής βλάβης… Κι εδώ, ο ωραίος Ντιζαρντάν και η μεταμορφωμένη σε σχέση με προηγούμενους ρόλους της, Ντε Φρανς, πετυχαίνουν μια απίστευτη χημεία που πείθει 100%.
Πάμε, όμως, στο δια ταύτα. Ο Γκρεγκόρι Λιουμπόφ (Ντιζαρντάν), γνωστός ως Μόιζ, είναι ένας εντυπωσιακά πολύγλωσσος ρώσος μυστικός πράκτορας με βάση το Μονακό, επιφορτισμένος να ξεσκεπάσει τυχόν οικονομικές λοβιτούρες του ρώσου, αλλά μεγαλωμένου στην Αγγλία, μεγαλολεφτά, Ιβάν Ροστόφσκι (Ροθ). Στο κόλπο είναι και η Αλίς (Ντε Φρανς) μια ιδιοφυής επενδυτική σύμβουλος (που είχε βάλει το χεράκι της και στην κατάρρευση της Lehman Brothers, λέει…), την οποία ο Ροστόφσκι όχι μόνο προσεγγίζει για καθοδήγηση στο ξέπλυμα ύποπτου χρήματος, αλλά φλερτάρει κιόλας. Κι ενώ οι εντυπωσιακά γοργομονταρισμένες σκηνές με τους πράκτορες που αλληλοπαρακολουθούνται μιλώντας συνθηματικά (η Αλίς, λόγου χάρη, αναφέρεται ως «κάθαρμα») δίνουν και παίρνουν, ο Μόιζ, φοβούμενος ότι η Αλίς μπορεί και να παίζει διπλό παιχνίδι, επιδιώκει, κατά φοβερή παράβαση του άγραφου κατασκοπικού κανόνα, προσωπική γνωριμία μαζί της, εμφανιζόμενος ως γαλλοκαναδός δημοσιογράφος. Κι ενώ η έλξη μεταξύ τους αποδεικνύεται αδήριτη –και οι σκηνές σεξ πολύ ξεχωριστές και καλοφωτισμένες, με ράθυμα αργές κινήσεις και λιμπιντική απογείωση χωρίς κραυγές και με ανοιχτά τα μάτια– εκείνη, στιγμή δεν υποψιάζεται ποιος είναι στην πραγματικότητα ο άντρας με τον οποίο πασιφανώς έχει τσιμπηθεί. Κι εκείνος, όμως, δεν πάει πίσω - μέχρι και στο φόνο του προϊστάμενου ασφαλείας του Ροστόφσκι θα φτάσει, για να καλύψει τον απαγορευμένο δεσμό του με την Αλίς.
Τελικώς, βέβαια, οι μεγάλες, σκοτεινές δυνάμεις πίσω από τις μυστικές υπηρεσίες θα υπερισχύσουν κι ο δεσμός, πασπαλισμένος με την πικρή αίσθηση της αποκάλυψης και της προδοσίας, θα καταρρεύσει. Όχι εντελώς, όμως… Γιατί η αγκαλιά δυο ανθρώπων που φλέγονται από πάθος είναι, ως γνωστόν, μεγάλο φάρμακο. Η ταινία είναι μαστόρικα σκηνοθετημένη, πολύγλωσση (ακούγονται ρωσικά, γαλλικά και αγγλικά στη διάρκειά της, με τον Ντιζαρντάν να εντυπωσιάζει αποδίδοντας τη γλώσσα του Πούσκιν), γρήγορη, γεμάτη σεναριακές ανατροπές και ωραίους δεύτερους χαρακτήρες. Κι αν είναι και λίγο «μπερδευτική», δεν πειράζει. Εδώ, ο έρωτας είναι που κάνει κουμάντο. Και το κάνει και καλά.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες