Κινηματογράφος | Ταινίες

Εγώ, ο Απαισιότατος 2 , 2013 (Despicable Me 2)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πιέρ Κοφάν, Κρις Ρένο
Σενάριο
Κεν Ντόριο, Σίνκο Πολ
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, Κατερίνα Γκίργκις, Ανδρέας Ευαγγελάτος, Ελένη Βογιατζή, Βασιλική Σιούτη, Μυρτώ Ορφανάκου
Διάρκεια
98
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κωμωδία κινουμένων σχεδίων 3D
Πρεμιέρα
10 Οκτωβρίου 2013

Άξια συνέχεια του παρθενικού «Απαισιότατου» από την ίδια ακριβώς ομάδα σεναριογράφων και σκηνοθετών, με τον μεταμελημένο κακό Γκρου και την παρέα του να μάχονται πάλι τους… κακούς.

Είναι περίπου αδύνατον να μην γουστάρεις τα μίνιον. Κίτρινα ή στη νέα τρελαμένη μοβ εκδοχή τους, αυτά τα πλασματάκια με μορφή χαπιού είναι σίγουρα το κορυφαίο από τα δώρα που κόμισε αυτό το γαλλικής έμπνευσης κινούμενο σχέδιο στον κόσμο των μικρών (και των μεγάλων) σινεφίλ. Τρία χρόνια μετά το σουξέ της πρώτης ταινίας, ξαναβρίσκουμε τον πρώην κακό Γκρου να έχει απολύτως αλλαξοπιστήσει και βολευτεί στη χουχουλιάρικη ζωή με τις τρεις υιοθετημένες κόρες του, Μάργκο, Ίντιθ και Άγκνες. Η Ένωση κατά των Κακών, ωστόσο, προσεγγίζει τον Γκρου (και τα Μίνιον-βοηθούς του) και μέσω της νεοεμφανιζόμενης πρακτόρισσας, Λούσι Ουάιλντ, του αναθέτει να εντοπίσει έναν αρχιμοχθηρό, ο οποίος, λέει, χρησιμοποιεί έναν τεράστιο μαγνήτη για να κλέψει έναν σπάνιο ορό που μετατρέπει τα πιο άκακα πλάσματα –όπως τα κουνελάκια– σε αιμοδιψείς δολοφόνους. Κι ενώ ο Γκρου και οι συν αυτώ στήνουν ένα μαγαζί-βιτρίνα πουλώντας cup cakes, και ο ιδιοκτήτης του παρακείμενου μεξικανικού εστιατορίου θυμίζει επικίνδυνα τον διαβόητο Ελ Μάτσο, έναν κακό που όλοι πίστευαν πως είχε αφανιστεί όταν όρμησε στον κρατήρα ενός ηφαιστείου καβάλα σε έναν καρχαρία και ζωσμένος με 100 κιλά TNT, έρχεται και το ρομάντζο… Ή έστω, μια υποψία του, αφού η Λούσι ζαχαρώνει τον άκαμπτο Γκρου, η δε μεγάλη κόρη Μάργκο φλερτάρει για πρώτη φορά –και μάλιστα με τον γιo του κακού μεξικάνου εστιάτορα…
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, εκείνο που θέλγει στις δυο ταινίες του «Απαισιότατου» (που μάλλον θα… αυγατίσουν) δεν είναι τόσο το στόρι. Είναι όλη εκείνη η τρέλα, η απιθανότητα, η υπερφαντασιακή διάσταση που διαποτίζει τις σκηνές και δίνει τον τόνο, θυμίζοντας τα παλιά, καλά (και πολύ… κακά) καρτούν της Looney Tunes. Απόλαυση και για τα πιτσιρίκια –τα όπλα κλανιάς των Μίνιον μιλάνε ντουγρού σ’ αυτά–, μια χαρά διασκέδαση και για τους μεγάλους, μέσα από διάφορα σινεφιλικά κλεισίματα του ματιού. Το τρισδιάστατο είναι επίσης  εξαιρετικό –ειδικά εν μέσω του δασύτριχου στέρνου του Ελ Μάτσο… Α, και μη φύγετε μόλις αρχίσουν οι τίτλοι τέλους. Θα χάσετε (τα Μίνιον εν δράσει).

Τατιάνα Καποδίστρια