Κινηματογράφος | Ταινίες

Γελαστός Πρίγκηπας , 2013 (Prince Avalanche)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν
Σενάριο
Χάλφστεϊν Γκούναρ Σιγκούρεσον, Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν
Πρωταγωνιστούν
Πολ Ραντ, Εμίλ Χιρς, Λανς ΛεΓκότ, Τζόις Πέιν, Τζίνα Γκράντι, Λιν Σέλτον
Διάρκεια
94
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραμεντί δρόμου
Πρεμιέρα
19 Δεκεμβρίου 2013

Καλοκαίρι, και δυο φίλοι μαρκάρουν διαχωριστικές γραμμές στους δασικούς δρόμους ενός καμένου εθνικού δρυμού, ανακατεύοντας, συγχρόνως, αμήχανα τις ανδρικές ανησυχίες τους με κάτι ανεξήγητα μεταφυσικά. Ευτυχώς, η φωτογραφία αποζημιώνει.

Καθώς πέφτουν οι τίτλοι έναρξης, πληροφορούμαστε για τις καταστροφικές πυρκαγιές που καρβούνιασαν τον πολιτειακό δρυμό Μπάστροπ του Τέξας το 2011. Εκεί ακριβώς, στα αχανή  τεξανικά καμένα, είναι γυρισμένη η ανεξάρτητη και άνιση αυτή ταινία –καίτοι υποτίθεται πως εκτυλίσσεται το καλοκαίρι του 1988 μετά από άλλη πυρκαγιά. Παρακολουθούμε τον Άλβιν (Ραντ) που μαζί με τον λίγο νεότερο Λανς (Χιρς), αδελφό της φιλενάδας του πρώτου, έχουν αναλάβει να «ζωγραφίσουν» τις κίτρινες διαχωριστικές γραμμές στους δασικούς δρόμους της καμένης περιοχής. Ο μεγαλύτερος άντρας «την έχει δει» απομονώνομαι, γράφω, στοχάζομαι στην αγκαλιά της μεγαλειώδους (ακόμη και μετά την πυρκαγιά) φύσης. Ο Λανς, αντιθέτως, τα’χει παίξει με την ησυχία και τη μοναξιά και το μόνο που περιμένει είναι τα σαββατοκύριακα, να πεταχτεί στην κοντινή πόλη, μπας και «χώσει τον μικρό ανθρωπάκο» του  ανάμεσα στα σκέλια καμιάς πρόθυμης Τεξανής. Και καθώς εργάζονται, κογιονάρονται, βρίζονται, κατασκηνώνουν ή ψαρεύουν οι δυο άντρες, συναντούν φευγαλέα στο διάβα τους α) έναν γέρο φορτηγατζή που τους πασάρει χεροκάμωτο ουίσκι-δυναμίτη μαζί με σαλταρισμένες σοφίες ζωής και β) μια γηραιά κυρία, πρώην πιλότο (μάλλον) που γυρίζει στα αποκαΐδια του σπιτιού της –αλλά μπορεί και απλώς να τη φαντάστηκαν, ε;
Σεναριακά και ουσιαστικά, δε συμβαίνει τίποτα άλλο στο φιλμ. Συγχρόνως, και η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου δεν είναι για επαίνους… Οπότε, όλο αυτό το αβέβαιο οικοδόμημα –που άλλοτε θυμίζει ανδρική ταινία με φιλαράκια, κι άλλοτε αμήχανη παραβολή για κάτι άλλο (πιο βαθύ, πιο μεγάλο)– δε σε πολυσυνεπαίρνει. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει η φωτογραφία του Τιμ Όρ. Που, εκτός από τα όμορφα γενικά πλάνα του Μπάστροπ, κάνει και κάτι υπέροχα κοντινά σε μινυνθάδιες λεπτομέρειες (οι σταγόνες της βροχής που πέφτουν στο χώμα, η κίτρινη μπογιά που χρωματίζει την άσφαλτο) στήνοντας μια άλλη, παράλληλη πραγματικότητα που αποδεικνύεται πολύ πιο δυνατή από την ιστορία των δυο αντρών. Κι έχει και κάτι ωραίες σκηνοθετικές επιλογές η ταινία –σαν την «εικονογράφηση» του τηλεφωνήματος, με το οποίο η αδελφή του Λανς δίνει τα παπούτσια στο χέρι του Άλβιν, με εμβόλιμη χρήση ασπρόμαυρου φιλμ, ταχύτατο μοντάζ και τον απαραίτητο συμβολισμό...

Φωτογραφίες