ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Θείος Μπούνμι Θυμάται τις Προηγούμενες Ζωές του , 2010 (Loong Boonmee Raleuk Chat)

Id

Σκηνοθεσία
Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ
Σενάριο
Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ
Πρωταγωνιστούν
Σάκτα Κεγμπουάντι, Ματιέ Λι, Βιέν Πιμπντί, Τζέντζιρα Πόνγκπας
Διάρκεια
110
Χώρα
Ταϊλάνδη / Γαλλία / Μεγάλη Βρετανία / Ισπανία / Γερμανία/ Ολλανδία
Είδος
Πρεμιέρα
24 Φεβρουαρίου 2011

Από τα ωραιότερα μυστήρια που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια στο σινεμά, ο μαγευτικός γρίφος του ταϊλανδού σκηνοθέτη κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες αφού προηγουμένως κέρδισε δικαιωματικά τον Χρυσό Φοίνικα του περσινού Φεστιβάλ Καννών.

Υπάρχουν ταινίες που ψηλαφίζουν επίμονα τη μεταφυσική των πραγμάτων και ταινίες όπως ο «Θείος Μπούνμι», που δημιουργούν τη δική τους μεταφυσική. Ο 40χρονος Ταϊλανδός σκηνοθέτης του φιλμ ξεκίνησε την καριέρα του προ δεκαπενταετίας, μέσα από ασυνήθιστα πειραματικά ντοκιμαντέρ, και κατέληξε σε δημιουργίες μυθοπλασίας που προσπαθούσαν να αντικρίσουν με ολόφρεσκα επιτέλους μάτια το σινεμά. Αυτό το αίτημα για έναν διαφορετικό τρόπο τού να βλέπει κανείς ταινίες υποστηρίζει και τώρα ο Απιτσατπόνγκ Ουερασεθακούλ, παραδίδοντας μια δημιουργία που είναι αδύνατο να χωρέσει σε κάποιο κινηματογραφικό καλούπι ή σε οποιαδήποτε περιγραφή, απλούστατα επειδή είναι μια εμπειρία και ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνη της.
Τοποθετημένο στις ζούγκλες της βόρειας Ταϊλάνδης, σε ένα εξοχικό οίκημα όπου ένας άρρωστος μεσήλικας αποσύρεται, όταν αντιλαμβάνεται ότι η ώρα του πλησιάζει, και δέχεται επίσκεψη από τα φαντάσματα δυο αγαπημένων του προσώπων, το φιλμ ακολουθεί μια αφαιρετική αφήγηση που μοιάζει να ακολουθεί τη ρευστή λογική του ονείρου. Μαγευτικός στοχασμός πάνω στις αόρατες γέφυρες που ενώνουν τη ζωή με τον θάνατο και το παρελθόν με το παρόν, ο «Θείος Μπούνμι» αντιλαμβάνεται το μυστήριο της ύπαρξης ως μια πράξη διαρκούς κίνησης και μεταμόρφωσης. Κινηματογραφεί τον κόσμο που συλλαμβάνουμε με τις αισθήσεις μας ως ένα no man’s land στο οποίο οι ζωντανοί μπορούν και συνδιαλλέγονται αρμονικά με τους νεκρούς. Απεικονίζει τη ζούγκλα ως μια μαγική τοποθεσία που τη νύχτα γίνεται καταφύγιο για τα πιο απόκοσμα πλάσματα. Μετατρέπει μια σπηλιά σε συμβολική μήτρα μέσα από την οποία οι ήρωες περνούν ήρεμα και νηφάλια στον Άλλο Κόσμο. Και πραγματοποιεί ένα απότομο μικρό άλμα στον κόσμο του παραμυθιού, για να παρακολουθήσει μια πριγκήπισσα να ερωτοτροπεί με ένα ψάρι (σε μια από τις ωραιότερες σεκάνς που είδαμε τα τελευταία χρόνια στο σινεμα). Εκλεκτική πρόταση που δεν έχει καμιά σχέση με όσα έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε πλέον από τον κινηματογράφο, ο «Θείος Μπούνμι» διανύει τροχιές γύρω από τον αέναο κύκλο της γέννησης και της θνητότητας και προτείνει έναν εναλλακτικό και πιο ελεύθερο τρόπο να προσεγγίζει κανείς το σινεμά, ξαναβρίσκοντας στο σκοτάδι της αίθουσας κάτι από το πρωτόγνωρο δέος και την απορία που είχε την πρώτη φορά που αντίκρισε τη μεγάλη οθόνη.

Λουκάς Κατσίκας

Φωτογραφίες