ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Πρόσωπα

Μια… φάλαινα διεκδικεί βραβείο 02 Δεκεμβρίου 2016

Η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη μιλά για την ταινία της «Limbo» που διεκδικεί μία από τις διακρίσεις της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Μια ελληνική μικρού μήκους ταινία, το «Limbo» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη, με πρωταγωνιστές ένα τσούρμο παιδιά και μια φάλαινα (!), αποτελεί φέτος την μοναδική ελληνική συμμετοχή στις υποψηφιότητες για τα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (EFA), που θα απονεμηθούν το Σάββατο (10/12) στο Wroclaw της Πολωνίας. Το «Limbo», μια συμπαραγωγή Ελλάδας και Γαλλίας, που έκανε παγκόσµια πρεµιέρα στην Εβδοµάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών 2016 και βραβεύτηκε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ, διαγωνίζεται τώρα για το βραβείο καλύτερης ευρωπαϊκής µικρού µήκους ταινίας για το 2016.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί ένα νεοφερμένο αγόρι με λευκά μαλλιά, το οποίο ταράσσει τον κόσμο μιας παρέας παιδιών. Τα παιδιά ενώνονται εναντίον του «εχθρού», στοχοποιώντας αμέσως το αγόρι που διαφέρει. Όμως ένα ακόμα πιο «φοβερό» πλάσμα, μια φάλαινα που εξοκείλει στα μέρη τους, θα τα συγκλονίσει…
Η ταινία είναι ένα πραγματικό οπτικό ποίημα –ένα ονειρικό φιλμ, πανέμορφα γυρισμένο. Η «υγρή» εικόνα (όλα διαδραματίζονται σε μια λιμνοθάλασσα) χαράσσεται στο νου, θυμίζοντας λίγο τις ομιχλώδεις εικόνες του Αγγελόπουλου.
Να πούμε πως η Κωνσταντίνα Κοτζαµάνη, από τις πλέον ταλαντούχες σκηνοθέτριες ταινιών μικρού μήκους (και ένα πανέμορφο κορίτσι), είναι απόφοιτος του τµήµατος Κινηµατογράφου της σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης. Ήδη με την ταινία της Washingtonia που έκανε πρεµιέρα στο διαγωνιστικό τµήµα του Φεστιβάλ Βερολίνου 2014, άρχισε να αλωνίζει τα μεγαλύτερα διεθνή φεστιβάλ.

Η υποψηφιότητά της για το βραβείο της EFA μας έδωσε μια καλή αφορμή για μια κουβέντα μαζί της:

Πώς σας ήρθε η ιδέα να χρησιμοποιήσετε το στοιχείο της φάλαινας;
Πολύ φυσικά, ήθελα να φιλμάρω μια φάλαινα. Νομίζω ότι ήταν η πρώτη εικόνα που είχα για την ταινία. Η φάλαινα για μένα είναι το σχήμα που παίρνει ο ανεξιχνίαστος αόρατος κόσμος, που βρίσκεται εκεί βαθειά στο βυθό, και εμείς ξεχνάμε ότι υπάρχει. Εκεί που τελειώνουν οι δικοί μας οι χάρτες, βρίσκονται τα κήτη. Όταν κάποιες λίγες φορές τα συναντάμε κάπου η θέα τους μας κάνει να αναμετρηθούμε με τις δυνάμεις μας, να ξεχάσουμε τον κόσμο μας, να βγούμε έξω από τον εαυτό μας. Η φάλαινα, τα παγόβουνα, η σελήνη και όλοι οι νεκροί πλάνητες που έχουν χαθεί είναι από αυτές τις μεγάλες μάζες που υπήρξαν και θα υπάρχουν και θα βοηθούν τους ανθρώπους να ονειρεύονται τους ανθρώπους.

Ο μικρός πρωταγωνιστής είναι αλμπίνος;
Ναι, και ήταν το πιο δύσκολο και χρονοβόρο κομμάτι του κάστινκ της ταινίας. Μας πήρε ένα σχεδόν χρόνο για να βρούμε ένα αγόρι με αυτά τα χαρακτηριστικά που να είναι διαθέσιμο να παίξει στην ταινία. Η Ελλάδα μας περιόρισε πολύ σχετικά με αυτό γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει κάποια οργανωμένη κοινότητα ατόμων με αλμπινισμό. Αρχικά ήταν αδύνατο να βρούμε κάποιες επαφές. Επίσης κατάλαβα ότι υπάρχει μεγάλο ταμπού ακόμη στην Ελλάδα από τις ίδιες τις οικογένειες αλλά και από τις ιατρικές οργανώσεις που σχετίζονται με αυτά τα άτομα. Καταλήξαμε οτι πρέπει να απευθυνθούμε στο εξωτερικό, και όντως εκεί τα πράγματα λειτούργησαν αμέσως. Τελικά, ο Felix ήρθε από τη Γερμανία.

Πού γυρίσατε την ταινία και πώς βρήκατε τα παιδιά;
Η ταινία γυρίστηκε εξολοκλήρου στο Μεσολόγγι, στις αλυκές και τη λιμνοθάλασσα. Εκεί βρήκαμε και τα αγόρια που παίζουν στη ταινία. Χρειάστηκε να μείνω αρκετούς μήνες εκεί για να ολοκληρωθεί το κάστινκ το οποιο έγινε με τη βοήθεια των σχολείων που μας άφησαν να μπούμε και να μιλήσουμε στα παιδιά. Πολλές φορές χρειάστηκε να σταματήσω και παιδιά στο δρόμο. Γενικά τα κριτήρια μου ήταν φυσιογνωμικά, έψαχνα φάτσες παιδιών που να μπορούν να δημιουργήσουν από μόνες τους ένα χαρακτήρα.

Η ταινία έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Ποια από αυτά θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας; Υπάρχει το στοιχείο του φόβου προς το διαφορετικό, αλλά και του δέους απέναντι του…
Το δέος και ο φόβος - ή ο Θεός και το τέρας - είναι τα δυο άκρα για το πως αντιλαμβανόμαστε και δεχόμαστε το διαφορετικό. Και το ξένο είτε το θεοποιούμε είτε το αποκτηνώνουμε. Η πλειονότητα των ξένων μας υπενθυμίζουν ότι δεν είμαστε ασφαλείς μέσα στον εαυτό μας, ότι είμαστε χωρισμένοι ανάμεσα στο οικείο και στο ανοίκειο. Μας υπενθυμίζουν ότι έχουμε την επιλογή είτε να συμφιλιωθούμε με την εμπειρία της αποξένωσης είτε να την αποκηρύξουμε. Η ταινία συνέχεια παίζει με αυτό το δίπολο, με το ιερό και το ιερόσυλο. Σε αυτόν τον γυμνό και ξεχασμένο κόσμο του Limbo, όπου το νερό και η στεριά λειτουργούν ως όρια, ξεβράζεται ένα κήτος. Και για εμένα με αυτό τελειώνει η ταινία. Η φάλαινα με τον όγκο της έρχεται να δώσει ένα τέλος στο χαωτικό κόσμο των παιδιών γιατί η παρουσία της είναι πιο δυνατή από αυτά. Καθώς το κήτος σαπίζει στην ακτή, συνεχίζει να βγάζει ανάσες γιατί παραδόξως είναι ακόμη ζωντανό. Εκεί ακριβώς μπορεί να δει κάποιος ένα κήτος εκθαμβωτικό ή ένα κήτος ευάλωτο και τρωτό. Σε αυτές τις ανάσες συμπυκνώνεται για μένα όλη η ιστορία της ταινίας.

Οι ταινίες σας δεν είναι ποτέ συμβατικές, πάντα υπάρχει κάτι το παράδοξο, το ανορθόδοξο. Η κλασική φόρμα σας περιορίζει;
Δεν αισθάνομαι ότι με περιορίζει η κλασική φόρμα. Αισθάνομαι ότι περιορίζομαι όταν μου ζητιέται να δώσω απαντήσεις στις δικές μου ταινίες με τους όρους της κλασικής φόρμας. Και όταν κάνεις μια ταινία είναι πολλές οι φορές που χρειάζεται να δώσεις τέτοιες απαντήσεις, από την αναζήτηση χρηματοδοτήσεων μέχρι την εύρεση συνεργατών.

Ευάννα Βενάρδου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_689142_photo2_-2- Ζωή Λάσκαρη - Σπάνιες πόζες της femme fatale του ελληνικού σινεμά Η «Ζωίτσα» από τα καλλιστεία στις Κάννες και από τον «Κατήφορο» στις «Θαλασσιές τις χάντρες». Main_%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b9%cf%89%ce%bb%ce%b7%cf%82 Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης συναντιέται με αξιοσημείωτους ανθρώπους Ο Ελληνας σκηνοθέτης κινηματογραφεί τους αόρατους πρωταγωνιστές της διπλανής πόρτας. Main_renos1-e1366572220698 No budget... sorry Είκοσι χρόνια μετά το «No budget story», ο Ρένος Χαραλαμπίδης επιστρέφει με μια «πειραγμένη» εκδοχή της ταινίας του και μας συστήνεται ως συνθέτης. Main_kim Σινεμά στους -30 βαθμούς Κελσίου «Στον Καναδά το κράτος υποστηρίζει με διάφορους τρόπους τον κινηματογράφο και τους δημιουργούς», αναφέρει ο παραγωγός Γουίλ Γουντς. Main_slider «Pet», το τέλος της παιδικής αθωότητας Η ταινία μικρού μήκους του Χρήστου Μωραΐτη διηγείται μια σκληρή ιστορία που μπορεί και να ενοχλήσει, αλλά και που έχει σίγουρα πολλά να πει. Main_slider Συνέντευξη: Ο Μάκης Παπαδημητρίου μιλάει στο www.tospirto.net «Μακάρι να έκανα μόνο σινεμά. Μ΄ αρέσει περισσότερο απ’ όλα».
#load_content_with_ajax