Γνώμες

Μαφία ψέματα και δημοσιογραφία 20 Οκτωβρίου 2017

Το timing της μαφιόζικης δολοφονίας της γυναίκας αυτής σε σχέση με ό,τι ζει η δημοσιογραφία σήμερα στην Ελλάδα, κάτι μου κάνει.

Αυτή η ιστορία με την Caruana Calizia - δημοσιογράφο από την Μάλτα - που τη φάγανε, πολύ μου έχει καθίσει. Είναι και το timing βλέπετε. Από την μια η απεργία πείνας συναδέλφων έξω από την ΕΣΗΕΑ - ύστατο μέσο πίεσης για να σωθεί ο ασφαλιστικός μας οργανισμός ΕΔΟΕΑΠ- από την άλλη όλη αυτή η υποτίμηση (μην πω πλήρες ξήλωμα) του επαγγέλματος «δημοσιογράφος», ακόμα και στους λεγόμενους πυλώνες της έγκυρης ενημέρωσης που (κάποτε) ήταν οι εφημερίδες και έρχεται η ιστορία της Calizia για να θυμίσει σε όλους μας αιθεροβάμονες και μη, ότι μπορεί και να τη χρειαζόμαστε που και που την…εκλιπούσα (τη Δημοσιογραφία εννοώ) και ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ένας. Στην περίπτωση αυτή μια – αν και δε θα σταθούμε ιδιαίτερα σ’ αυτό. Ετών 52 (που σημαίνει ότι λογικά πρέπει να ξεκίνησε την καριέρα της κοντά στις αρχές των ‘90ς ) και μητέρα τριών παιδιών (παρακαλώ !!!) πρόλαβε, πριν την κάνουν παρανάλωμα του πυρός, να γίνει ο φόβος και ο τρόμος μιας μάλλον ύποπτης ηγεσίας στη χώρα της και των υπόγειων διαδρομών της, κινήσεις που κατέληγαν (που αλλού) σε χρηματισμούς και οφ σόρ. Από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Μάλτας, μέχρι τραπεζίτες, ανθρώπους του κοντινού του περιβάλλοντος, πολιτικούς παράγοντες κλπ κλπ.
«Η κατάσταση είναι απελπιστική» έγραφε στην τελευταία της ανάρτηση «υπάρχουν απατεώνες όπου κι αν κοιτάξεις».
Εδώ να κάνουμε μια διευκρίνιση για την μακαρίτισσα. Αν και τα περισσότερα δημοσιεύματα την παρουσιάζουν σαν ανεξάρτητη blogger, μια μαχητική και αποτελεσματική ερευνήτρια που στο blog της ανέβασε τις πιο αποκαλυπτικές της ιστορίες, η Caruana ήταν και μέλος των «mainstream» μέσων της χώρας της, αρθρογράφος στην εφημερίδα Malta Independent ( μάλιστα το τελευταίο της άρθρο ανέβηκε την προηγούμενη Κυριακή).
Η πιο γερή της ιστορία δε -τα Panama Papers και η σχέση τους με την Μαλτέζικη πραγματικότητα – ήρθαν στο φως (όπως διαβάσαμε στην Guardian) με τη φόρα που δημιούργησε ο συνδυασμός mainstream μέσων -μέσα σ’ αυτά και η Guardian. Kαι δεν είναι η μόνη περίπτωση δημοσιογράφου (με την παλιά καλή έννοια) τελευταία που χάνει τη ζωή του γιατί τολμάει να ψάξει παραπάνω και να βγάλει στην φόρα τα «άνθη» μιας διαφθοράς που όπως φαίνεται απλώνεται παντού. Και ανερυθρίαστα μάλιστα, λες κι αυτό είναι το κανονικό. Όχι ότι ο κόσμος που γνωρίζουμε από τα γεννοφάσκια μας ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος. Όχι βέβαια. Απλώς νιώθεις ότι όσο περνάνε τα χρόνια χάνονται σιγά σιγά εκείνες οι αντιστάσεις που κρατούν ανοικτές τις διόδους που έφτιαξε ο δυτικός κόσμος για να προστατεύει τον μέσο άνθρωπο. Και η δημοσιογραφία (χωρίς εισαγωγικά) είναι μια απ’ αυτές. Το timing της μαφιόζικης δολοφονίας της γυναίκας αυτής σε σχέση με ό,τι ζει η δημοσιογραφία σήμερα στην Ελλάδα, κάτι μου κάνει. Μην πω ότι θέλω να βάλω και τα κλάματα (ως επαγγελματίας). Για κείνη και για όλους μας...

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Γνώμες"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΓΝΩΜΕΣ" Main_slider Ο πρωθυπουργός που κλαίει! «Το μοντέλο του πολιτικού άντρα που δεν φοβάται να κλάψει μπροστά σε όλους είναι κάτι που σχεδόν το χρειαζόμαστε». Main_slider Σκάνδαλο Γουάινσταϊν: Γιατί όλοι γνώριζαν και κανένας δεν μιλούσε; Η σεξουαλική παρενόχληση συμβαίνει παντού, όχι μόνο στο Χόλιγουντ, και όταν την καταγγέλλεις τώρα, έχεις ήδη αργήσει. Main_slider Πολιτισμός με… σπασμένα δεκανίκια Οι περισσότεροι αρχαιολογικοί χώροι μας δεν είναι προσβάσιμοι στα άτομα με αναπηρία. Main_slider Το σποτάκι που μας σόκαρε! Μια διαφήμιση ήρθε την κατάλληλη στιγμή για να πυροδοτήσει μια συζήτηση που όμως δεν έχει κανένα απολύτως νόημα Main_download Τα κατακίτρινα όργια του Τύπου εις βάρος του Σκιαδαρέση Πώς ένας άνθρωπος που κάνει απλώς τη δουλειά του μπορεί να βρεθεί «κατηγορούμενος» για άσωτη ζωή.
#load_content_with_ajax