ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Γνώμες

Ο πατέρας που όλοι θα θέλαμε να... έχουμε 12 Φεβρουαρίου 2018

Ένα σχόλιο πάνω στον συγκλονιστικό μονόλογο του πατέρα στην ταινία ««Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου».

Στο τέλος της ταινίας του Λούκα Γκουαντανίνο «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» (spoiler alert: αν δεν την έχετε δει ακόμα, μπορείτε να αφήσετε το εν λόγω σημείωμα για αργότερα), ο πατέρας του πρωταγωνιστή σ’ ένα σύντομο μονόλογο που έχει προκαλέσει τσουνάμι συγκίνησης και στην Ελλάδα, βοηθάει εντέχνως τον 17χρονο υιό του να απενοχοποιήσει έναν έρωτα που μπορεί και να του δημιουργούσε ενοχές.

Πρόκειται για μία πράξη που επιβεβαιώνει εμπράκτως την άνευ ορίων αγάπη του γονιού προς το παιδί του. Αυτό που με πολύ λίγα λόγια λέει ο ιδανικός πατέρας της ιστορίας μας είναι: «μην ακούς κανέναν, προχώρα προς την κατεύθυνση που σε κάνει πιο ευτυχισμένο, αλλά και καλύτερο άνθρωπο, δοκιμάζοντας με ευγνωμοσύνη αυτά που σου δίνονται, χαρίζοντας την αγάπη σου στους ανθρώπους που την αξίζουν και προσπερνώντας αυτά που σε κρατάνε πίσω». Πρόκειται για ένα μήνυμα που, υποθέτω, δεν υπάρχει γονιός που δε θα ήθελε να το μεταδώσει στο παιδί του. Εδώ, όμως, γίνεται ακόμα πιο σημαντικό, γιατί η αφορμή για τον μονόλογο είναι ο κρυφός (έτσι νόμιζε) έρωτας του νέου για έναν φοιτητή του καθηγητή πατέρα του. Ναι, ο μπαμπάς καταλαβαίνει τι γίνεται, δεν παρεμβαίνει, το διευκολύνει με τον τρόπο του και στο τέλος, στην ιδέα πως το παιδί του μπορεί και να έχει μπερδευτεί, του δίνει τη «λύση» στο μυστήριο, τα υλικά που θα το βοηθήσουν να διαχειριστεί με τον καλύτερο τρόπο την (όχι εύκολη) κατάσταση. Το ίδιο, κατά τη γνώμη μου κάνει και η (τόσο όμορφη!) μαμά, η οποία, όπως εγώ τουλάχιστον έχω καταλάβει, και γνώριζε από την αρχή, και «βοήθησε» όσο μπορούσε, πάντα διακριτική, αλλά και πάντα παρούσα. Την οποία μαμά, νομίζω πως την αδίκησαν στο τέλος της ταινίας, στερώντας της μια ανάλογη σκηνή. (Ναι, τη συμπάθησα, το ομολογώ).

Εννοείται πως δεν εξετάζω τη σκηνή ως κριτικός κινηματογράφου, υπάρχουν συνάδελφοι πιο αρμόδιοι για να το κάνουν αυτό. Εκείνο που εγώ θα ήθελα να επισημάνω ως απλός θεατής, είναι η σημασία που έχει αυτή η σκηνή και για μία κοινωνία τόσο υποκριτική και τόσο συντηρητική (και νεοσυντηρητική, δυστυχώς), όπως η Ελληνική. Μέσα στα τρία λεπτά του λιτού μονολόγου, έχουμε συμπυκνωμένη όλη την αποστολή, όλες τις υποχρεώσεις του γονιού, από την ώρα που γεννάει μέχρι… για πάντα. Το ρόλο του ως καθοδηγητή του πλάσματος που δημιουργεί και που δεν μπορεί παρά να το σπρώχνει  προς την ολοκλήρωση και προς την ευτυχία δια της αυτογνωσίας. Να του ανοίγει τον δρόμο προς μια ζωή, όπου το απόλυτο ζητούμενο δεν μπορεί παρά να είναι η αγάπη εντός σου, η αγάπη που εκπέμπεις στους γύρω σου, η αγάπη που καθορίζει τις σχέσεις σου και που δεν αναγνωρίζει φύλα, χρώματα, δόγματα… Η αγάπη. Τελεία!

Ο θαυμάσιος μπαμπάς του «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» είναι ο μπαμπάς που θα θέλαμε να έχουμε όλοι και που θα θέλαμε (και θα έπρεπε) να είμαστε όλοι. Και ο ενθουσιασμός με τον οποίο υποδεχόμαστε τον μονόλογό του, μακάρι να μην εξατμιστεί με την έξοδό μας από τον κινηματογράφο. Ας γίνουν, αυτά τα τόσο απλά, αλλά και τόσο ουσιαστικά λόγια, «συστατικό» και του δικού μας χαρακτήρα, υλικό πολύτιμο τη στιγμή που θα κληθούμε και εμείς να συμβουλέψουμε, να παρηγορήσουμε, να ελευθερώσουμε τα δικά μας παιδιά. Γιατί αν στον κινηματογράφο θαυμάζουμε και απολαμβάνουμε τέτοιες συμπεριφορές, στην πραγματική ζωή θέλει κότσια για να τις υιοθετήσουμε.

(Μιας και τα λέμε όλα, να γκρινιάξω και λίγο: εγώ την ταινία την ήθελα λίγο πιο γρήγορη. Τέλος, δεν καταλαβαίνω γιατί η τόσο «προχώ» - μορφωμένη, προοδευτική και πλούσια- οικογένεια του ήρωά μας που και τον καταλαβαίνει και τον στηρίζει, δεν του βγάζει ένα εισιτήριο να πάει να δει τον καλό του στην Αμερική, αντί να τον αφήνει να κλαίει από μοναξιά και θλίψη - αυτή τη γλυκόπικρη αλλά και τόσο βαριά θλίψη του ανέλπιδου έρωτα - μπροστά στο τζάκι).

Νίκος Πρίντεζης

Περισσότερα "Γνώμες"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΓΝΩΜΕΣ" Main_agios Ο Ηλίας Βρεττός… είχε άγιο; Οδηγούμε σαν τρελοί, αλλά κάθε φορά που ένας επώνυμος στουκάρει, παρακολουθούμε έκπληκτοι την τραγωδία που, ευτυχώς, αυτή τη φορά αποφεύχθηκε. Main_slider Ο κύριος Κώστας Βουτσάς Μερικές σκέψεις με αφορμή την αισιόδοξη και ευγενική φύση του λαοφιλούς ηθοποιού μας Main_slider Λάμψη από σταρ με μυρωδιά μπαρουτιού! Σαμάνθα – Κάρι, η λυκοφιλία. Main_slider Γιατί είναι τόσο ακριβά τα εισιτήρια του Sting; Kαλή δύναμη για το καλοκαίρι και αγοράστε και κανέναν κουμπαρά ... Main_slider Θεατρικό μουσείο και θέατρο του παραλόγου Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα σοκάρουν, όμως, στην πραγματικότητα δεν τα χρειαζόμασταν για να καταλάβουμε τι συμβαίνει εκεί. Main_wood Τελικά, ποιος σκότωσε τη Νάταλι Γουντ; Η τραγωδία της διάσημης ηθοποιού «ζωντανεύει» για άλλη μια φορά.
#load_content_with_ajax