Γνώμες

Ο πατέρας που όλοι θα θέλαμε να... έχουμε 12 Φεβρουαρίου 2018

Ένα σχόλιο πάνω στον συγκλονιστικό μονόλογο του πατέρα στην ταινία ««Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου».

Στο τέλος της ταινίας του Λούκα Γκουαντανίνο «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» (spoiler alert: αν δεν την έχετε δει ακόμα, μπορείτε να αφήσετε το εν λόγω σημείωμα για αργότερα), ο πατέρας του πρωταγωνιστή σ’ ένα σύντομο μονόλογο που έχει προκαλέσει τσουνάμι συγκίνησης και στην Ελλάδα, βοηθάει εντέχνως τον 17χρονο υιό του να απενοχοποιήσει έναν έρωτα που μπορεί και να του δημιουργούσε ενοχές.

Πρόκειται για μία πράξη που επιβεβαιώνει εμπράκτως την άνευ ορίων αγάπη του γονιού προς το παιδί του. Αυτό που με πολύ λίγα λόγια λέει ο ιδανικός πατέρας της ιστορίας μας είναι: «μην ακούς κανέναν, προχώρα προς την κατεύθυνση που σε κάνει πιο ευτυχισμένο, αλλά και καλύτερο άνθρωπο, δοκιμάζοντας με ευγνωμοσύνη αυτά που σου δίνονται, χαρίζοντας την αγάπη σου στους ανθρώπους που την αξίζουν και προσπερνώντας αυτά που σε κρατάνε πίσω». Πρόκειται για ένα μήνυμα που, υποθέτω, δεν υπάρχει γονιός που δε θα ήθελε να το μεταδώσει στο παιδί του. Εδώ, όμως, γίνεται ακόμα πιο σημαντικό, γιατί η αφορμή για τον μονόλογο είναι ο κρυφός (έτσι νόμιζε) έρωτας του νέου για έναν φοιτητή του καθηγητή πατέρα του. Ναι, ο μπαμπάς καταλαβαίνει τι γίνεται, δεν παρεμβαίνει, το διευκολύνει με τον τρόπο του και στο τέλος, στην ιδέα πως το παιδί του μπορεί και να έχει μπερδευτεί, του δίνει τη «λύση» στο μυστήριο, τα υλικά που θα το βοηθήσουν να διαχειριστεί με τον καλύτερο τρόπο την (όχι εύκολη) κατάσταση. Το ίδιο, κατά τη γνώμη μου κάνει και η (τόσο όμορφη!) μαμά, η οποία, όπως εγώ τουλάχιστον έχω καταλάβει, και γνώριζε από την αρχή, και «βοήθησε» όσο μπορούσε, πάντα διακριτική, αλλά και πάντα παρούσα. Την οποία μαμά, νομίζω πως την αδίκησαν στο τέλος της ταινίας, στερώντας της μια ανάλογη σκηνή. (Ναι, τη συμπάθησα, το ομολογώ).

Εννοείται πως δεν εξετάζω τη σκηνή ως κριτικός κινηματογράφου, υπάρχουν συνάδελφοι πιο αρμόδιοι για να το κάνουν αυτό. Εκείνο που εγώ θα ήθελα να επισημάνω ως απλός θεατής, είναι η σημασία που έχει αυτή η σκηνή και για μία κοινωνία τόσο υποκριτική και τόσο συντηρητική (και νεοσυντηρητική, δυστυχώς), όπως η Ελληνική. Μέσα στα τρία λεπτά του λιτού μονολόγου, έχουμε συμπυκνωμένη όλη την αποστολή, όλες τις υποχρεώσεις του γονιού, από την ώρα που γεννάει μέχρι… για πάντα. Το ρόλο του ως καθοδηγητή του πλάσματος που δημιουργεί και που δεν μπορεί παρά να το σπρώχνει  προς την ολοκλήρωση και προς την ευτυχία δια της αυτογνωσίας. Να του ανοίγει τον δρόμο προς μια ζωή, όπου το απόλυτο ζητούμενο δεν μπορεί παρά να είναι η αγάπη εντός σου, η αγάπη που εκπέμπεις στους γύρω σου, η αγάπη που καθορίζει τις σχέσεις σου και που δεν αναγνωρίζει φύλα, χρώματα, δόγματα… Η αγάπη. Τελεία!

Ο θαυμάσιος μπαμπάς του «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» είναι ο μπαμπάς που θα θέλαμε να έχουμε όλοι και που θα θέλαμε (και θα έπρεπε) να είμαστε όλοι. Και ο ενθουσιασμός με τον οποίο υποδεχόμαστε τον μονόλογό του, μακάρι να μην εξατμιστεί με την έξοδό μας από τον κινηματογράφο. Ας γίνουν, αυτά τα τόσο απλά, αλλά και τόσο ουσιαστικά λόγια, «συστατικό» και του δικού μας χαρακτήρα, υλικό πολύτιμο τη στιγμή που θα κληθούμε και εμείς να συμβουλέψουμε, να παρηγορήσουμε, να ελευθερώσουμε τα δικά μας παιδιά. Γιατί αν στον κινηματογράφο θαυμάζουμε και απολαμβάνουμε τέτοιες συμπεριφορές, στην πραγματική ζωή θέλει κότσια για να τις υιοθετήσουμε.

(Μιας και τα λέμε όλα, να γκρινιάξω και λίγο: εγώ την ταινία την ήθελα λίγο πιο γρήγορη. Τέλος, δεν καταλαβαίνω γιατί η τόσο «προχώ» - μορφωμένη, προοδευτική και πλούσια- οικογένεια του ήρωά μας που και τον καταλαβαίνει και τον στηρίζει, δεν του βγάζει ένα εισιτήριο να πάει να δει τον καλό του στην Αμερική, αντί να τον αφήνει να κλαίει από μοναξιά και θλίψη - αυτή τη γλυκόπικρη αλλά και τόσο βαριά θλίψη του ανέλπιδου έρωτα - μπροστά στο τζάκι).

Νίκος Πρίντεζης

Περισσότερα "Γνώμες"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΓΝΩΜΕΣ" Main_original_slider Οι ελληνικές ταινίες… πάνε θέατρο Ο ελληνικός κινηματογράφος είναι αισιόδοξος, φωτεινός και χαριτωμένος. Γι΄ αυτό αρέσει. Γι΄ αυτό και προτιμάται ακόμα. Γιατί είναι μια εύκολη λύση. Main_slider Η θλιβερή ιστορία του Θεατρικού Μουσείου Στα δικαστήρια σέρνεται κάθε λίγο και λιγάκι ο πρόεδρός του, Κώστας Γεωργουσόπουλος, για τα μεγάλα χρέη που έχουν συσσωρευτεί. Main_slider Εθισμένοι στην καταστροφή Δεν υπάρχει, νομίζω, ευρωπαϊκή πόλη που τα αγάλματα να είναι πιο κακοπαθημένα από την Αθήνα. Main_lanthimos_252863_125853 Γιατί μας αρέσει ο Γιώργος Λάνθιμος; Ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε στην Ελλάδα, για να ανοιχτεί μετά στη διεθνή αγορά έχει κάτι το σχεδόν συγκινητικό, γιατί δίνει «σάρκα» σε ένα όνειρο που για έναν Ελληνα καλλιτέχνη αρχικά μπορεί να μοιάζει ουτοπικό. Main_eirini-pappafg Πόλεμος ανακοινώσεων για την Ειρήνη Παππά Ευχόμαστε ο θόρυβος να σταματήσει εδώ και να αφήσουμε την ηθοποιό στην ησυχία που έχει επιλέξει να ζει. Main_slider Σώστε τα «Ξενία» Τα γεμάτα κόσμο κάποτε ξενοδοχεία, τα αρχιτεκτονικά αυτά κοσμήματα, εγκαταλείφθηκαν και αφέθηκαν στην φθορά του χρόνου.
#load_content_with_ajax