Χορός | Είδα...

Είδα: το Nederlands Dans Theater στο Μέγαρο Μουσικής 07 Μαρτίου 2017

Εξαιρετικοί χορευτές, υψηλή αισθητική και ένα avant-garde θέαμα που παρέμενε προσιτό στο ευρύ κοινό.

Παρασκευή βράδυ (3/3), ήταν η μέρα της πρεμιέρας της ομάδας Nederlands Dans Theater. Όλη η πόλη μπορεί να ζούσε στους ρυθμούς της κυκλοφοριακής συμφόρησης λόγω των αλλεπάλληλων απεργιών στα μέσα μεταφοράς, όμως η ομορφιά και ο χορός κατάφεραν να γεμίσουν ασφυκτικά την αίθουσα του Μεγάρου.

Η Nederlands Dans Theater είναι πολλά περισσότερα από μία απλή ομάδα χορού. Ο μεγάλος αριθμός των χορευτών και χορογράφων που απασχολεί, η υψηλή δέσμευση που απαιτεί από τα μέλη της, αλλά και η συστηματική διάρθρωσή της, θυμίζουν περισσότερο μία κρατική σκηνή χορού παρά μία ανεξάρτητη ομάδα. Ωστόσο, η NDT καταφέρνει να χαίρεται και τον ‘ανεξάρτητο’ αέρα μίας ομάδας ελεύθερης από τους κρατικούς μηχανισμούς και τις συντηρητικές συνήθειες δημόσιων οργανισμών. Ποια είναι ακριβώς, λοιπόν, η ταυτότητα αυτής της περίφημης ομάδας χορού από την Ολλανδία;

Κλασσική και πειραματική, η Nederlands Dans Theater μάς χάρισε μία παράσταση που δικαιώνει την ιδιαιτερότητα και όλες τις διαφορετικές ποιότητες της ομάδας, η οποία αγαπάει τόσο τον κλασσικό χορό και τις εκπαιδευτικές βάσεις του, όσο και τις πειραματικές νέες ιδέες στη χορογραφία.
Η παράσταση που είδαμε στο Μέγαρο Μουσικής χωριζόταν σε τρία μέρη και συγκεκριμένα σε τρεις χορογραφίες μικρής διάρκειας: το «Shut Eye», το «The Statement» και το «Singulière Odyssée», το νέο έργο των χορογράφων της ομάδας León & Lightfoot.

Το «Shut Eye» ήταν ένα «μεταφυσικό» έργο, όπου οι χορευτές έμπαιναν και έβγαιναν από δύο αινιγματικές πόρτες, χωρίς να γνωρίζουμε που πηγαίνουν ή από που έρχονται. Η επιλογή της μουσικής ήταν καθοριστική και πλαισίωνε πολύ όμορφα τη μελαγχολική αυτή χορογραφία –εξαιρετική μουσική από τον Ólafur Arnalds και τον δίσκο του The Chopin Project- σε συνδυασμό με τον σκοτεινό φωτισμό, εργαλεία που εξερευνούσαν το μυστήριο της ζωής και των ανθρωπίνων σχέσεων. Η άδεια σκηνή σκηνογραφικά σε συνδυασμό με την αντίθεση ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι φωτιστικά, δημιουργούσαν την κατάλληλη ατμόσφαιρα και το συναίσθημα μίας χορογραφίας που δεν είχε «πλοκή», αλλά μιλούσε βαθιά μέσα μας για όλη την ομορφιά και τη δυσκολία της ζωής. Τα ζευγάρια των χορευτών έδεναν τόσο αρμονικά μεταξύ τους εκφράζοντας όλες τις διαφορετικές συναισθηματικές διακυμάνσεις και τις δυναμικές των προσωπικών σχέσεων.

Η δεύτερη χορογραφία «The Statement» της Καναδής χορογράφου Crystal Pite, ήταν απλώς μια αποκάλυψη. Σε αυτή την δεύτερη χορευτική ιστορία παρακολουθούμε μία ομάδα μετόχων/υπαλλήλων μίας πολυεθνικής εταιρείας. Όλοι γύρω από ένα τραπέζι διαπραγματεύονται μία επίσημη δήλωση που πρέπει να γίνει, την ανάληψη μίας ευθύνης για κάποια σημαντική πράξη, η οποία όμως παραμένει άγνωστη μέχρι τέλους. Στην αρχή της χορογραφίας ακούγεται το ηχογραφημένο κείμενο του Jonathan Young, το οποίο οι χορευτές ακολουθούν εκφραστικά με το σώμα τους. Και το αποτέλεσμα είναι απλά εξαιρετικό. Οι χορευτές εκφράζουν κινησιολογικά όλη την αντιπαράθεση και το άγχος του εργασιακού περιβάλλοντος μίας εταιρείας, όλη την αδυναμία και την κυνικότητα που νιώθουν όσοι θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους, άξια μέλη της πολυεθνικής κοινότητας. Η χορογραφία της Pite -λιτή, ευφάνταστη και εκφραστικότατη- έχοντας ως εργαλείο της τους ιδανικούς χορευτές, εκφράζει το νοσηρό περιβάλλον και την αγωνία των εργαζομένων σε ένα κατά τα άλλα αξιοπρεπές γραφείο.

Τελευταία χορογραφία της παράστασης, ήταν το νέο έργο «Singulière Odyssée», το οποίο υπογράφουν οι δύο βασικοί χορογράφοι της ομάδας (όπως και το πρώτο έργο), ο Sol León και ο Paul Lightfoot. Το τελευταίο αυτό κομμάτι εξελίσσεται στο σταθμό ενός τρένου και συγκεκριμένα στην αίθουσα αναμονής του. Ένα μεγάλο ρολόι δείχνει συνέχεια την ίδια ώρα, ενώ οι άνθρωποι, περαστικοί απ' αυτήν την αίθουσα, βιάζονται να φτάσουν στον προορισμό τους. Μόνο ένας άντρας μένει σταθερά εκεί στο ίδιο σημείο περιμένοντας. Ζευγάρια, παρέες ανθρώπων, ομάδες, όλοι έρχονται και φεύγουν. Διαφορετικής εθνικότητας και κουβαλώντας διαφορετικές ιστορίες, μοιράζονται προσωπικές στιγμές, συμφωνούν, διαφωνούν, ζουν για λίγο το δράμα τους μέσα στην αίθουσα αναχώρησης προτού φύγουν και πάλι. Το έργο αυτό πραγματεύεται θεματολογικά τη μετακίνηση των πληθυσμών. Με φολκ στοιχεία, ντουέτα και όμορφες ομαδικές στιγμές, η χορογραφία είχε μια διαρκή ροή, μία αέναη μετακίνηση εκφράζοντας την ανεξάντλητη αναγκαιότητα του ταξιδιού στην εποχή μας, παρέμενε, ωστόσο, διαρκώς στο συναίσθημα, χωρίς να εμβαθύνει στο περιεχόμενο ενός τέτοιου επείγοντος θέματος, όπως είναι η συχνά βίαιη μετακίνηση πληθυσμών. Η άριστη δεξιοτεχνία των χορευτών ερχόταν, όμως, να αντισταθμίσει την ευθύγραμμη αυτή εξέλιξη της χορογραφίας. Αυτό ήταν και το κλείσιμο μιας πλούσιας βραδιάς γεμάτης μικρά χορευτικά διαμάντια.

Λενιώ Αλεξίου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_b%c3%a9jart_f%c3%aate_maurice Είδα: τα «t 'M et variations» & «Bejart fete Maurice» σε χορογραφία Ζιλ Ρομάν και Μορίς Μπεζάρ Παράσταση ενδεικτική της συνέπειας. Main_%ce%95%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9_%ce%a7%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%8d_%ce%95%ce%bd%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%95%ce%9b%ce%a3_%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%93%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82_%ce%a6%cf%85%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%ad%cf%82_%ce%95%ce%bb%ce%b5%cf%8e%ce%bd%ce%b1_%ce%98%ce%b7%ce%b2%cf%8e%ce%bd_5079_-_photo_panos_mazarakis_focus Είδα: Τις κρατούμενες των φυλακών Θήβας να χορεύουν Η Κατερίνα Σπυροπούλου και η Χαρά Κότσαλη ανέλαβαν την προετοιμασία των γυναικών. Main_the_great_tamer_by_dimitris_papaioannou_photograph_by_julian_mommert_jcm_7180-edit_2017 Είδα: τον «Μεγάλο Δαμαστή» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου Αψογη από κάθε άποψη εικαστική σύνθεση, μα στεγνή από συγκίνηση. Main_staged__2_2016_thomas_poravas Είδα: την παράσταση σύγχρονου χορού Staged? της Μαρίας Χασάπη Ένα έργο αυτο-αναφορικό και ερμητικά «κλειστό» προς το κοινό, μέχρι το τέλος του Main_%ce%9c%ce%a0%ce%91%ce%9b%ce%95%ce%a4%ce%9f_%ce%95%ce%9b%ce%a3_%ce%a4%ce%9f%ce%a0%ce%99%ce%91_-_the_shaker_loops_%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%92._%ce%9c%ce%b1%ce%ba%cf%81%ce%ae%cf%82_6433 Είδα: Τα Τοπία στη νέα Εθνική Λυρική Σκηνή Τρεις διαφορετικοί κόσμοι σε μία γόνιμη συνομιλία. Main_%ce%93%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b1%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%91%ce%bd%cf%84%cf%8e%ce%bd%ce%b7_%ce%a6%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7_dsc9945_photo_14studio_-_dimitris_kapnorizas Είδα: τoν «Γαλαξία» σε χορογραφία Αντώνη Φωνιαδάκη Ολοκληρωμένη πρόταση που σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή για τη Λυρική.
#load_content_with_ajax