ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Χορός | Είδα...

Είδα: Τα Τοπία στη νέα Εθνική Λυρική Σκηνή 03 Απριλίου 2017

Τρεις διαφορετικοί κόσμοι σε μία γόνιμη συνομιλία.

Ο Ντάγκλας Λη  «χτίζει» μία εύθραυστη γεμάτη συναίσθημα και αντιθέσεις χορογραφία πάνω στο σόλο πιάνο του Έτσιο Μπόσσο, ο Μπενζαμέν Μιλπιέ μάς ξαφνιάζει με την «καρώ» του χορογραφία υπό τους ήχους του σόλο βιολιού του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και τέλος τη σκυτάλη παίρνει η εντυπωσιακή, αέρινη και ταυτόχρονα  νευρώδης χορογραφία του δικού μας Αντώνη Φωνιαδάκη, πάνω στο εμβληματικό μινιμαλιστικό έργο του Τζον Άνταμς, Shaker Loops.

Τρεις διαφορετικοί κόσμοι, τρεις διαφορετικές τοποθετήσεις, τρία διαφορετικά μεταξύ τους στιλ νεοκλασικού μπαλέτου που αφουγκράζονται με τον δικό τους τρόπο τη μουσική διάσημων συνθετών, συμπλέκονται και συνομιλούν ανοίγοντας έναν εποικοδομητικό διάλογο γύρω από το τι είναι και τι αντιπροσωπεύει η τέχνη του χορού σήμερα στην Ελλάδα.
Ο λόγος για τα τρία «Τοπία», που είδαμε στη λαμπερή τους πρεμιέρα στη νέα πλέον στέγη της Λυρικής στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, έναν εντυπωσιακά υπερσύγχρονο χώρο με άρτιο τεχνικό εξοπλισμό που μπορεί να φιλοξενήσει παραστάσεις πολύ υψηλών προδιαγραφών. Ένα τρίπτυχο έργο- απόπειρα μέσω της οποίας επιχειρείται να ανοιχθεί ένας νέος δρόμος στην καλλιτεχνική ταυτότητα του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ένας δρόμος που όσο περνάει ο καιρός αρχίζει να παίρνει έναν πιο έντονο, ξεχωριστό και ιδιότυπο χαρακτήρα, πάνω στον οποίο το μπαλέτο της Λυρικής, με τον Αντώνη Φωνιαδάκη στο τιμόνι, πλέον βαδίζει ολοένα και πιο σταθερά. Αυτοί ακριβώς οι χορευτές (Α' Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de Ballet της ΕΛΣ) απέδωσαν με εντυπωσιακό πολλές φορές τρόπο τις τρεις χορογραφίες και, το βασικότερο, μάς χάρισαν μια παράσταση διεθνούς κύρους χωρίς ανισότητες (κάτι που υπήρχε έντονα στο Links και λιγότερο αργότερα στον Γαλαξία), στην οποία απόλυτοι πρωταγωνιστές δεν υπήρχαν. Και δεν υπήρχαν γιατί μας έδωσαν την αίσθηση μίας ενιαίας εναρμονισμένης ομάδας, της οποίας τα μέλη δε χόρευαν σαν μονάδες, αλλά σαν σύνολο.
Δεν μπορούμε, ωστόσο, να μην αναφερθούμε στον “κορυφαίο” χορευτή Στέλιο Κατωπόδη που για ακόμη μία φορά μάς εντυπωσίασε με την πλαστικότητα και την εκφραστικότητα των κινήσεών του, αλλά και στην Έλενα Κέκου (σημειώστε πως φέτος μπήκε στο μπαλέτο της Λυρικής)  που απέδωσε την πρώτη χορογραφία με αξιοσημείωτη ακρίβεια.

Γιατί να δει κάποιος τα Τοπία

- Γιατί θα δει πως μπορούν να συνομιλήσουν μεταξύ τους τρεις σπουδαίοι χορογράφοι στην ιδιαίτερη -προσωπική- τους γλώσσα, αυτή του χορού.
- Γιατί θα εντυπωσιαστεί με το επίπεδο των Ελλήνων χορευτών.
- Γιατί θα δει την εντυπωσιακή νέα Λυρική στο Κέντρο Επισκεπτών του Ιδρύματος Σταύρος Νιαρχος.

Γιατί να μη το δει
- Λόγος ουδείς.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: το «Risk» σε χορογραφία Ιωάννας Πορτόλου Μια δυναμική παράσταση που σε προ(σ)καλεί να ρισκάρεις. Main_pilobolus_5 Είδα: το «Shadowland» των Pilobolus στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Μια άλλη «Αλίκη των Θαυμάτων» ανακαλύπτει ένα σύμπαν γεμάτο σκιές. Main_osmosis_titans_laskaridis_photo_by_kiki_papadopoulou_mg_3728_(5) Ανασυνθέτοντας τα θρυμματισμένα κομμάτια του σύμπαντος στο -2 Οι Τιτάνες «κρατούν» το κλειδί της νέας πειραματικής σκηνής του Μεγάρου. Main_b%c3%a9jart_f%c3%aate_maurice Είδα: τα «t 'M et variations» & «Bejart fete Maurice» σε χορογραφία Ζιλ Ρομάν και Μορίς Μπεζάρ Παράσταση ενδεικτική της συνέπειας. Main_%ce%95%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9_%ce%a7%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%8d_%ce%95%ce%bd%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%95%ce%9b%ce%a3_%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%93%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82_%ce%a6%cf%85%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%ad%cf%82_%ce%95%ce%bb%ce%b5%cf%8e%ce%bd%ce%b1_%ce%98%ce%b7%ce%b2%cf%8e%ce%bd_5079_-_photo_panos_mazarakis_focus Είδα: Τις κρατούμενες των φυλακών Θήβας να χορεύουν Η Κατερίνα Σπυροπούλου και η Χαρά Κότσαλη ανέλαβαν την προετοιμασία των γυναικών. Main_the_great_tamer_by_dimitris_papaioannou_photograph_by_julian_mommert_jcm_7180-edit_2017 Είδα: τον «Μεγάλο Δαμαστή» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου Αψογη από κάθε άποψη εικαστική σύνθεση, μα στεγνή από συγκίνηση.
#load_content_with_ajax