Χορός | Είδα...

Είδα: την παράσταση σύγχρονου χορού Staged? της Μαρίας Χασάπη 11 Απριλίου 2017

Ένα έργο αυτο-αναφορικό και ερμητικά «κλειστό» προς το κοινό, μέχρι το τέλος του

Η κυπριακής καταγωγής Μαρία Χασάπη βρίσκεται στο πιο δυναμικό σημείο της καριέρας της. Έχοντας χτίσει μία εντυπωσιακή πορεία στην εικαστική και χορευτική σκηνή της Νέας Υόρκης, έχει αποσπάσει μέχρι σήμερα αρκετά βραβεία και διακρίσεις στο ενεργητικό της: έχει βραβευτεί με το Herb Alpert Award, το President’s Award for Performing Arts, το βραβείο Guggenheim, ενώ μεταξύ άλλων συμμετείχε και στην 55η Μπιενάλε της Βενετίας.

Το τελευταίο της έργο «Plastic» που πραγματοποιήθηκε στο μουσείο ΜΟΜΑ, εκτιμήθηκε πολύ, τόσο για την εικαστική χρήση του σώματος των performers μέσα στους χώρους του μουσείου, όσο και για την αργή κίνηση των σωμάτων τους που έρχονταν σε αντιδιαστολή με το χρόνο κίνησης των θεατών.
Στην Αθήνα την είχαμε γνωρίσει μέσα από τη συμμετοχή της στην έκθεση των υποψηφίων του βραβείου ΔΕΣΤΕ 2015. Ιδιαίτερη αίσθηση είχε προκαλέσει τότε η φωτιστική της εγκατάσταση, που προέτρεπε τους θεατές με γραπτές οδηγίες να δημιουργήσουν τις δικές τους κινήσεις/χορογραφίες μέσα στο χώρο.

Έχοντας όλες αυτές τις καλές εντυπώσεις για το έργο της Χασάπη, και όντας η ίδια σ’ αυτήν την ιδιαίτερη στιγμή της πορείας της, δεν μου έκανε εντύπωση που η παράσταση της «Staged?» στη Στέγη ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Ωστόσο, το τελευταίο έργο της Χασάπη που είδαμε στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, στάθηκε περισσότερο μια αφορμή για σκέψη, κυρίως ως προς τις αδύναμες στιγμές του, παρά προσέφερε μία δυνατή σκηνική εμπειρία.

Σ’ έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο πάνω στη σκηνή, όλη η δράση των τεσσάρων χορευτών πραγματοποιούταν στο κέντρο της. Οι θεατές τοποθετημένοι σε εξέδρες γύρω από τους χορευτές σχημάτιζαν έναν κύκλο γύρω από αυτούς. Στο κέντρο της σκηνής, πάνω σε ένα κόκκινο χαλί βρίσκονταν οι τέσσερις χορευτές –ανάμεσα τους και η ίδια η χορογράφος- οι οποίοι εκτελούσαν τη δράση τους σε εξαιρετικά αργό ρυθμό. Άλλοτε κοιτώντας τους θεατές στα μάτια και άλλοτε όχι, κινούνταν πολύ αργά, ενώ βρίσκονταν καθισμένοι ή ξαπλωμένοι στο πάτωμα της σκηνής. Πολλές φορές τα σώματά τους περιπλέκονταν και άλλες φορές όχι. Πάντα, όμως, βρίσκονταν σε απόλυτη εγγύτητα δημιουργώντας τυχαίες σχέσεις ανάμεσα στα μέλη των σωμάτων τους. Καμία κορύφωση, καμία αφήγηση, καμία εναλλαγή ρυθμών, καμία σκόπιμη εικόνα. Όλη η κίνηση των σωμάτων τους εξελισσόταν σε απόλυτη βραδύτητα με μόνα στοιχεία εναλλαγής, το φωτισμό της παράστασης που δυνάμωνε ή χαμήλωνε. Το ηχητικό τοπίο που πλαισίωνε το έργο ήταν αφηρημένο σε ύφος και ακουγόταν σε σταθερή ένταση. Και μέσα σ’ αυτό το σκηνικό πλαίσιο, τα σώματα των χορευτών ήταν σχεδόν πάντα ξαπλωμένα αλλάζοντας κινήσεις και πόζες στο κέντρο της σκηνής.

Το πρώτο στοιχείο που μου έκανε εντύπωση, ήταν η απόφαση της Χασάπη να «καθίσει» τους θεατές σε εξέδρες σ’ όλη τη διάρκεια του έργου (που άγγιξε τα 85 λεπτά). Για τη συγκεκριμένη σκηνική δράση που είδαμε, η οποία έτεινε περισσότερο σε performance παρά σε παράσταση, φάνηκε ακατάλληλη η συγκεκριμένη επιλογή, να κάθονται δηλαδή οι θεατές και να μην κινούνται ελεύθερα στο χώρο.
Στην αρχή η αφαιρετικότητα του έργου και η ιδιαίτερα αργή κίνηση των χορευτών ήταν ενδιαφέρουσα, καθώς σε υποχρέωνε να αλλάξεις ως θεατής τους εσωτερικούς ρυθμούς σου. Στη συνέχεια, όμως, γινόταν απογοητευτική, καθώς δεν επενδυόταν με τίποτα άλλο πέρα από αυτό. Το έργο συνέχιζε εμμονικά να εξελίσσεται μέσα από την αργή κίνηση των χορευτών, χωρίς όμως να δίνεται καμία αίσθηση ή νόημα του γιατί συμβαίνει. Χωρίς να έχει δηλαδή ένα πραγματικό κίνητρο.

Το ντύσιμο των χορευτών ήταν πολύχρωμο με πολλά διαφορετικά μοτίβα, κάνοντας αντίθεση με την απόλυτη αφαίρεση του υπόλοιπου έργου και δίνοντας τον τόνο της νεοϋορκέζικης αισθητικής του. Αυτό, όμως, που είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν να παρακολουθείς τις αντιδράσεις των θεατών απέναντι σε ένα τέτοιο έργο, αντιδράσεις που μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ξεκάθαρα. καθώς καθόμασταν σε κύκλο –άλλοι παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον, άλλοι έπλητταν, μερικοί πάλευαν να μην κοιμηθούν, άλλοι ανυπομονούσαν να φύγουν.

Στο τέλος του έργου, η μουσική κορυφώθηκε δυνατά, σημαίνοντας το τέλος του. Παρόλο που οι πειραματισμοί της Χασάπη στο σύνολό τους, φαίνεται να έχουν ένα εικαστικό και χορογραφικό ενδιαφέρον, αυτό το έργο δεν κατάφερε να μας προσφέρει μια θετική εμπειρία των αισθητικών της αναζητήσεων. Αντίθετα, το Staged? παρέμεινε αυτο-αναφορικό και ερμητικά «κλειστό» προς το κοινό, μέχρι το τέλος του.



 

Λενιώ Αλεξίου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_marlene_monteiro_freitas_site_8_of_ivory_and_flesh_photo_herve_veronese_centre_pompidou-1 Είδα: τo «Of ivory and flesh» σε χορογραφία Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας Η πιο εκκεντρική περφόρμανς του Φεστιβάλ (έως τώρα) με μια δαιμόνια ομάδα πρωταγωνιστών. Main_main_akram_khan_xenos__dsc4017_2_nicol_vizioli Είδα: το «Xenos» σε χορογραφία και σκηνοθεσία Ακραμ Καν Ενα θαυμάσιο ρέκβιεμ με διαστάσεις έπους για το τέλος του ανθρώπου. Main_%ce%92%ce%91%ce%98%ce%a5%ce%a3_%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%9d%ce%91%ce%93%ce%9c%ce%9f%ce%a3dsc_3039_f_sm Παίρνοντας στην πρόβα έναν «Βαθύ Αναστεναγμό» με την ομάδα ΓΑΒ Μία παράσταση χορού εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα «Dolce Agonia» της Καναδής Nancy Huston. Main_ion_elina_giounanli_(57) Είδα σε live streaming: το «Ιόν» σε χορογραφία Χρήστου Παπαδόπουλου Ένα απόλυτα συντονισμένο κινούμενο σύμπαν στο οποιο η επαναληπτικότητα αποπνέει... μαγεία. Main_slider Είδα: το «Risk» σε χορογραφία Ιωάννας Πορτόλου Μια δυναμική παράσταση που σε προ(σ)καλεί να ρισκάρεις. Main_pilobolus_5 Είδα: το «Shadowland» των Pilobolus στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Μια άλλη «Αλίκη των Θαυμάτων» ανακαλύπτει ένα σύμπαν γεμάτο σκιές.
#load_content_with_ajax