ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Χορός | Είδα...

Παίρνοντας στην πρόβα έναν «Βαθύ Αναστεναγμό» με την ομάδα ΓΑΒ 08 Φεβρουαρίου 2018

Μία παράσταση χορού εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα «Dolce Agonia» της Καναδής Nancy Huston.

Οι πρόβες μίας παράστασης, ειδικά λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα έχουν τη δική τους μαγεία. Είναι ένα πρωτογενές υλικό που έχει λάβει σχήμα και μορφή, χρειάζονται, ωστόσο, τα «κλικ» της απογείωσης, αυτά δηλαδή που θα της χαρίσουν ειρμό και ρυθμό και θα δέσουν με τρόπο μαγικό και αρμονικό όλα τα στοιχεία μεταξύ τους: Τα κοστούμια - που μέχρι τελευταία στιγμή κόβονται και ράβονται - οι φωτισμοί στους οποίους οι πειραματισμοί δε σταματούν σχεδόν ποτέ, η εύρεση των κατάλληλων μουσικών κομματιών, αλλά και αλλαγές της τελευταίας στιγμής σε μικροπράγματα. Μικροπράγματα που κάνουν τη διαφορά, ειδικά όταν ο λόγος απουσιάζει και «μιλά» μόνο το σώμα και το βλέμμα.

Μία τέτοια πρόβα είχα την τύχη να παρακολουθήσω στον Κινητήρα, όπου η νεοσύστατη καλλιτεχνική ομάδα ΓΑΒ εμπνέεται από το μυθιστόρημα «Dolce Agonia» της Καναδής Nancy Huston και παρουσιάζει από τις 9 Φεβρουαρίου τον «Βαθύ Αναστεναγμό».

Η Αντιγόνη Γύρα σκαρφαλωμένη ψηλά στη θέση του φωτιστή, επιμελείται τους φωτισμούς και δίνει σιγανά οδηγίες όταν πρέπει, η Βίκυ Αδάμου είναι μία εκ των πρωταγωνιστριών της παράστασης – παίζει και ταυτόχρονα επιβλέπει- και ο Ιάσονας Βενετσανόπουλος κάθεται δίπλα κρατώντας σημειώσεις για όλα. Και οι τρεις τους έχουν επιμεληθεί τη σκηνική σύνθεση και αποτελούν τον βασικό πυρήνα της ομάδας ΓΑΒ. 

Στο κέντρο της σκηνής δεσπόζει ένα μεγάλο αιωρούμενο ορθογώνιο τραπέζι. Ένα ξεκάθαρο σύμβολο της ανθρώπινης συνεύρεσης, αλλά και του «πρέπει» της επικοινωνίας στις οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις. Τόπος καυγάδων, αλλά και εξομολογήσεων και αποκαλύψεων...
Τα φώτα κλείνουν και η παράσταση ξεκινά υπό τον ήχο ενός σαξόφωνου. Μια γιορτινή μέρα στην αρχή της χιλιετίας μια παρέα μεσήλικων στην πλειοψηφία της συνδαιτυμόνων, βρίσκονται γύρω από ένα πλούσια στολισμένο αιωρούμενο τραπέζι με σκοπό να συμφάγουν και να μιλήσουν για όλα. Για τη ζωή και τον θάνατο, τις επιθυμίες  και τις απογοητεύσεις, για τα όνειρα και τις γλυκές τους αγωνίες.  Το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον συνυπάρχουν μέσα από τις δράσεις, τους σωματικούς διαλόγους και τις κρυφές αναμνήσεις τους, ενώ το θεϊκό στοιχείο λειτουργεί ως παρατηρητής κι ανατροπέας της ροής των πραγμάτων.

Η αίσθηση που μου δημιουργείται παρακολουθώντας την πρόβα στην εξέλιξή της είναι πως όλα όσα διαδραματίζονται σ΄αυτούς τους κινησιολογικούς διαλόγους λαμβάνουν χώρα σε μία σκιώδη σφαίρα. Τα βλέμματα και οι κινήσεις των ερμηνευτών με ταξιδεύουν. Το ίδιο και οι μεταμορφώσεις του τραπεζιού που στη ροή της παράστασης αδειάζει από φαγητά και αιωρείται σαν μία πλατφόρμα και αργότερα γίνεται μία μεγάλη ανηφόρα την οποία και ανεβαίνουν ασθμαίνοντας οι ήρωες. Μ’ έναν έμμεσο τρόπο - από τις κινήσεις και το βλέμμα τους κυρίως- χωρίς να καταλαβαίνω με ακρίβεια τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα τους ή το τι ακριβώς συζητούν μεταξύ τους, νιώθω τη χαρά, αλλά και τους  πόνους τους και διαισθάνομαι το πρόσημο που χαρακτηρίζει την πορεία ζωής του καθενός. Προσγειώνομαι στην πραγματικότητα μόνο όταν η φωνή του Γιώργου Μπινιάρη τούς αναγγέλλει την ώρα και την αιτία του θανάτου τους, αλλά και όταν τον «λόγο» παίρνει η ζωώδης πλευρά τους. Αυτή που τους κάνει να βήξουν δυνατά, να φτερνιστούν, να ανασάνουν δυνατά ή να αναστενάξουν… βαθιά.

Αν πρέπει να ξεχωρίσω ιδιαίτερα κάποιον από τους ερμηνευτές της παράστασης, αυτός είναι σίγουρα ο Νίκος Δραγώνας που έδωσε μία ερμηνεία που αιωρείτο διαρκώς ανάμεσα στο φυσικό και το μεταφυσικό με θαυμαστή ισορροπία. Στο σύνολό τους οι πρωταγωνιστές  (Βίκυ Αδάμου, Κωστής Δασκαλάκης, Νίκος Δραγώνας, Ιωάννα Καμπυλαυκά, Γρηγόρης Σερμπής, Κατερίνα Σκιαδά, Joe Tornabene, Ana Sanchez Colberg) μάς σύστησαν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο τις περσόνες τους και μας συγκίνησαν ιδιαίτερα τις στιγμές της αναγγελίας του θανάτου τους. Γιατί εκείνες ακριβώς τις στιγμές συνειδητοποιούσαμε το κοινό μας πεπρωμένο, κυριευόμασταν κι εμείς οι ίδιοι από μία γλυκιά αγωνία για τη δική μας αναγγελία και ανακουφιζόμασταν αυτόματα με έναν βαθύ...αναστεναγμό πως ίσως αυτή αργήσει λίγο.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_main_akram_khan_xenos__dsc4017_2_nicol_vizioli Είδα: το «Xenos» σε χορογραφία και σκηνοθεσία Ακραμ Καν Ενα θαυμάσιο ρέκβιεμ με διαστάσεις έπους για το τέλος του ανθρώπου. Main_ion_elina_giounanli_(57) Είδα σε live streaming: το «Ιόν» σε χορογραφία Χρήστου Παπαδόπουλου Ένα απόλυτα συντονισμένο κινούμενο σύμπαν στο οποιο η επαναληπτικότητα αποπνέει... μαγεία. Main_slider Είδα: το «Risk» σε χορογραφία Ιωάννας Πορτόλου Μια δυναμική παράσταση που σε προ(σ)καλεί να ρισκάρεις. Main_pilobolus_5 Είδα: το «Shadowland» των Pilobolus στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Μια άλλη «Αλίκη των Θαυμάτων» ανακαλύπτει ένα σύμπαν γεμάτο σκιές. Main_osmosis_titans_laskaridis_photo_by_kiki_papadopoulou_mg_3728_(5) Ανασυνθέτοντας τα θρυμματισμένα κομμάτια του σύμπαντος στο -2 Οι Τιτάνες «κρατούν» το κλειδί της νέας πειραματικής σκηνής του Μεγάρου. Main_b%c3%a9jart_f%c3%aate_maurice Είδα: τα «t 'M et variations» & «Bejart fete Maurice» σε χορογραφία Ζιλ Ρομάν και Μορίς Μπεζάρ Παράσταση ενδεικτική της συνέπειας.
#load_content_with_ajax