Χορός | Είδα...

Είδα: το «Xenos» σε χορογραφία και σκηνοθεσία Ακραμ Καν 26 Φεβρουαρίου 2018

Ενα θαυμάσιο ρέκβιεμ με διαστάσεις έπους για το τέλος του ανθρώπου.

Δεσμώτης προμηθεϊκός αγκιστρωμένος στα Καυκάσια όρη. Χριστός εσταυρωμένος στην κορυφή ενός Γολγοθά. Απατρις σε ανοίκεια, σειόμενη γη. Αγνωστος στρατιώτης ενός άγνωστου πολέμου. Ο πρώτος ή ο τελευταίος των ανθρώπων. Ο ήρωας του Ακραμ Καν, ο «Xenos» είναι η συμπύκνωση των μύθων, των ιερών συμβόλων, των μεγάλων μαχών, της μνήμης, του αίματος της ανθρωπότητας από καταβολής κόσμου. Ο Ακραμ Καν ενδύεται τον ιεροφάντη των ανθρώπινων μυστηρίων από την αρχή της γνώσης ως το τέλος της ύπαρξης σε μια παράσταση – τελετουργία.

Τα χαμένα ίχνη ενός εκατομμυρίου Ινδών στρατιωτών που πολέμησαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για λογαριασμό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας μα τα ονόματα τους σκεπάστηκαν κάτω από τόνους λάσπης και 100 χρόνια λήθης είναι η, εν σπέρματι, σκέψη αυτού του επικού ρέκβιεμ. Καταλήγει ωστόσο να είναι κάτι πολύ πιο οικουμενικό. «Για ποιον;». «Ποιο είναι το τέλος μου;». «Είσαι εκεί;». «Μπορείς να μ' ακούσεις;». Οι φωνές που χάσκουν δίχως απάντηση στο πυκνό σκοτάδι δεν ανήκουν μόνο στα πνεύματα των λησμονημένων στρατιωτών που θυσιάστηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης· είναι συνάμα μια αντιπολεμική κραυγή, είναι η φωνή της μοναξιάς του ανθρώπου μπροστά στην καταστροφή, μπροστά στο θάνατο.
Ο Αγνωστος Στρατιώτης του Ακραμ Καν είναι μια μορφή εξίσου αρχαία - φτιαγμένη από πηλό και φωτιά – όσο και σημερινή που έχει την ευφυϊα να μετατρέψει τα πάντα σε πηλό και στάχτη. Να κηρύξει πολέμους, να οργανώσει φρικωδίες, να οδηγήσει στο θάνατο εκατόμβες αθώων, να σκοτεινιάσει τον κόσμο. Ο στρατιώτης που αγωνίζεται να σύρει με σχοινιά ένα απροσδιόριστο βάρος (μια παραπομπή στα καθήκοντα των Ινδών στρατιωτών που ως ασυρματιστές, εν πολλοίς καθόρισαν την έκβαση του πολέμου) είναι μαζί Προμηθέας και Χριστός, μαζί θνητός και θεός, είναι σώμα θνησιγενές και νους αιώνιος, ικανός για όλα, ικανός να φέρει το τέλος. «Αυτός δεν είναι πόλεμος. Είναι το τέλος του κόσμου» προοικονομεί στην εισαγωγή της παράστασης η φωνή του Καν, δηλώνοντας την αποφορά του για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.

Σε συνεργασία με τη σκηνογράφο Μιρέλα Γουέινγκάρντεν και τη δραματουργό Ρουθ Λιτλ, ο Βρετανός χορογράφος δημιουργεί ένα τοπίο δυστοπικό κι ανοίκειο: Ενα επικλινές σκηνικό στα χρώματα της φλόγας, σπαρμένο με κόκκους χώματος μοιάζει με τη γη των χαρακωμάτων μα και με την άκρη του κόσμου. Εκεί πάνω ο Xenos είναι βασιλιάς και υπήκοος. Θύμα και θύτης. Στρατιώτης και άμαχος. Φοβισμένος κι άτρωτος. Νικητής και χαμένος. Ζωή και θάνατος. Είναι ο μύθος και η κατάρριψη του.

Στη μεταιχμιακή, αυτή, σκηνική πραγματικότητα ο Ακραμ Καν συνδέει με την ποιητική ευλυγισία του σώματος του, τις τεχνικές του κλασικού ινδικού χορού Κατάκ με τον σύγχρονο χορό. Σμίγει τα θρηνητικά τραγούδια της Ινδίας με το «Ρέκβιεμ» του Μότσαρντ και τον πασίγνωστο ελληνικό μύθο με την άγνωστη ιστορία της Αποικιοκρατίας. Και μας κάνει μάρτυρες ενωπίω μιας μυσταγωγίας του τέλους.
Και παρότι είναι κινησιολογικά λιγότερο δραστήριος  – αναλογικά με το αριστουργηματικό «Desh», το προηγούμενο σόλο που παρουσίασε επίσης στη Στέγη – είναι πολύ πιο ώριμος αφηγηματικά και ψυχικά πιο έντονα συνδεδεμένος με το υλικό του. Γι' αυτό κι επιφυλλάσει ρήγματα και δονήσεις μεγάλης συγκίνησης μέσα από την ιστορία του για τον κρανίου τόπο του Ξένου, απ' όπου κι αν έρχεται· την Ανατολή, τη Δύση, το Βορρά ή το Νότο.

Αν αυτός είναι ο επίλογος του – όπως ο ίδιος έχει ήδη δηλώσει – στα μεγάλα σόλο θεάματα, τότε ο μικροκαμωμένος Βρετανός, μετανάστης δεύτερης γενιάς από το Μπαγκλαντές, βρήκε το πιο ταιριαστό, με την καλλιτεχνική του ταυτότητα, εγχείρημα. Ο «Xenos» έχει ένα ισχυρό πολιτικό διατύπωμα για τον άνθρωπο της εποχής μας που γεννιέται ξένος και πεθαίνει αποξενωμένος.


Γιατί να το δω:

  • Γιατί ο Ακραμ Καν επιχειρεί εδώ το τελευταίο μεγάλο σόλο της καριέρας του.
  • Για την αριστουργηματική σύλληψη και την πολιτική θέση του έργου.
  • Για την ποιητικότητα και τη συγκίνηση που εκλύεται από την παράσταση.

    Γιατί να μην το δω:
  • Γιατί είναι sold out από καιρό.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_marlene_monteiro_freitas_site_8_of_ivory_and_flesh_photo_herve_veronese_centre_pompidou-1 Είδα: τo «Of ivory and flesh» σε χορογραφία Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας Η πιο εκκεντρική περφόρμανς του Φεστιβάλ (έως τώρα) με μια δαιμόνια ομάδα πρωταγωνιστών. Main_%ce%92%ce%91%ce%98%ce%a5%ce%a3_%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%9d%ce%91%ce%93%ce%9c%ce%9f%ce%a3dsc_3039_f_sm Παίρνοντας στην πρόβα έναν «Βαθύ Αναστεναγμό» με την ομάδα ΓΑΒ Μία παράσταση χορού εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα «Dolce Agonia» της Καναδής Nancy Huston. Main_ion_elina_giounanli_(57) Είδα σε live streaming: το «Ιόν» σε χορογραφία Χρήστου Παπαδόπουλου Ένα απόλυτα συντονισμένο κινούμενο σύμπαν στο οποιο η επαναληπτικότητα αποπνέει... μαγεία. Main_slider Είδα: το «Risk» σε χορογραφία Ιωάννας Πορτόλου Μια δυναμική παράσταση που σε προ(σ)καλεί να ρισκάρεις. Main_pilobolus_5 Είδα: το «Shadowland» των Pilobolus στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Μια άλλη «Αλίκη των Θαυμάτων» ανακαλύπτει ένα σύμπαν γεμάτο σκιές. Main_osmosis_titans_laskaridis_photo_by_kiki_papadopoulou_mg_3728_(5) Ανασυνθέτοντας τα θρυμματισμένα κομμάτια του σύμπαντος στο -2 Οι Τιτάνες «κρατούν» το κλειδί της νέας πειραματικής σκηνής του Μεγάρου.
#load_content_with_ajax