ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018
Χορός | Είδα...

Είδα: τo «Of ivory and flesh» σε χορογραφία Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας 26 Ιουνίου 2018

Η πιο εκκεντρική περφόρμανς του Φεστιβάλ (έως τώρα) με μια δαιμόνια ομάδα πρωταγωνιστών.

Κάθε φεστιβαλική διοργάνωση αναζητά τη weird στιγμή της. Η χορογραφία της Μάρλεν Μοντέϊρο Φρέιτας (το«ivory and flesh - statues also suffer στην Πειραιώς 260) κατοχυρώνει περήφανα αυτό τον τίτλο (τουλάχιστον προς ώρας) με την πιο ωραία παράξενη χοροθεατρική χειρονομία που έχει παρουσιαστεί φέτος στην Πειραιώς 260.

Υποθέτουμε, ωστόσο, πως αν δεν είχε προηγηθεί η περσινή της εμφάνιση με τις αιρετικές «Βάκχες» και δεν είχαμε εξοικειωθεί με τη γλώσσα της – που την κατατάσσει σε μια από τις σημαντικότερες ανερχόμενες χορογράφους παγκοσμίως – ίσως η υποδοχή της φέτος να μην ήταν εξίσου θερμή.

Το λεξιλόγιο της Φρέιτας παραμένει ανοίκειο, ολότελα αλλόκοτο, ιδιόρρυθμο πόσο μάλλον στο «Ivory and flesh», όπου δεν υπάρχει στέρεα δραματουργική βάση για να αναφερθεί κανείς, απεναντίας εσκεμμένη αποσπασματικότητα.
Ενα μείγμα χορού, ζωντανής μουσικής, βωβού κινηματογράφου, παντομίμας, θεάτρου, καραόκε και τσίρκου ανάμεσα σε αμήχανες σιωπές• μοτίβα που έλκουν την έμπνευση τους από δεκάδες αισθητικά, υφολογικά και δραματουργικά ερεθίσματα: Από το θέατρο του Μπομπ Γουίλσον και τον χορό της Πίνα Μπάους, το μπεκετικό σύμπαν, τις «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου, το σινεμά του Ιγκμαρ Μπέργκμαν και την «Περσόνα» του, τα μπλουζ (κορυφαία στιγμή η ερμηνεία του «Feelings» της Νίνα Σιμόν), το μπαλέτο και τo break dance, τα reality shows και τη φάρσα. Πολύ λιγότερο επικοινωνείται η πρόθεση της Φρέιτας να σχολιάσει το βλέμμα των αποικιοκρατών πάνω στην αφρικανική τέχνη, αλλά αυτό μοιάζει επουσιώδες μέσα στο οργανωμένο αυτό χάος.

Είναι τόσο υφολογικά πυκνή η περφόρμανς που δεν  έχει νόημα κανείς να την κατατάξει ή να την αποκωδικοποιήσει ως θέαμα, αλλά να ανοιχτεί σε αυτήν την άναρχη φόρμα, που δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, δεν έχει σαφή δομή και ροή, αλλά έχει ξέφρενη ενέργεια, μελαγχολικό χιούμορ και σουρεαλιστική εκκεντρικότητα.

Στην υπηρεσία της τίθενται τέσσερις υπερ-περφόμερς – γιατί είναι χορευτές, είναι ηθοποιοί, είναι τραγουδιστές και κλόουν μαζί – και τρεις μουσικοί που σε ένα διαμόνιο συντονισμό απογειώνουν την παράσταση. Ανάμεσα τους και η ίδια η Φρέιτας, όλοι μαζί ή σε σόλο, καθηλώνουν με την έντονη εκφραστικότητα τους και την άρτια κινησιολογία τους σε μια χορογραφία υψηλών απαιτήσεων. Αχαλίνωτη η δυναμική και η καλοδουλεμένη χημεία τους απαλύνει ακόμα και τα ευρήματα ή τις σκηνές εκείνες που πλατειάζουν και εξαντλούνται.

Είναι βέβαιο πως θα μας απασχολήσει ξανά η μικροκαμωμένη χορογράφος από το Πράσινο Ακρωτήρι καθώς εμπλουτίζει την αντίληψη του χορού με ανοίκεια υλικά και τον απεμπλέκει από συμβάσεις και στερεότυπα.

Γιατί να το δω:
1.  Για την εκκεντρικότητα της.
2.  Για τη νέα αντίληψη που φέρνει στο πλαίσιο μιας χορογραφίας
3.  Για τους δαιμόνιους περφόρμερς της.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: το Alvin Ailey Dance Theater στο Μέγαρο Υψηλής αισθητικής σύνθεση χορογραφιών από έναν οργανισμό με μεγάλη ιστορία. Main_main_akram_khan_xenos__dsc4017_2_nicol_vizioli Είδα: το «Xenos» σε χορογραφία και σκηνοθεσία Ακραμ Καν Ενα θαυμάσιο ρέκβιεμ με διαστάσεις έπους για το τέλος του ανθρώπου. Main_%ce%92%ce%91%ce%98%ce%a5%ce%a3_%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%9d%ce%91%ce%93%ce%9c%ce%9f%ce%a3dsc_3039_f_sm Παίρνοντας στην πρόβα έναν «Βαθύ Αναστεναγμό» με την ομάδα ΓΑΒ Μία παράσταση χορού εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα «Dolce Agonia» της Καναδής Nancy Huston. Main_ion_elina_giounanli_(57) Είδα σε live streaming: το «Ιόν» σε χορογραφία Χρήστου Παπαδόπουλου Ένα απόλυτα συντονισμένο κινούμενο σύμπαν στο οποιο η επαναληπτικότητα αποπνέει... μαγεία. Main_slider Είδα: το «Risk» σε χορογραφία Ιωάννας Πορτόλου Μια δυναμική παράσταση που σε προ(σ)καλεί να ρισκάρεις. Main_pilobolus_5 Είδα: το «Shadowland» των Pilobolus στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Μια άλλη «Αλίκη των Θαυμάτων» ανακαλύπτει ένα σύμπαν γεμάτο σκιές.
#load_content_with_ajax