Χορός | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης και οι Τιτάνες του 17 Νοεμβρίου 2017

«Με συναρπάζει η τέχνη που μιλά μία φωνή ειλικρινή και δεν φοβάται να σπάσει αβγά».

Με το έργο «Τιτάνες», που θα παρουσιάσει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ο Ευριπίδης Λασκαρίδης μαζί με την ομάδα OSMOSIS την Πέμπτη 23, την Παρασκευή 24 και το Σάββατο 25 Νοεμβρίου, θα εγκαινιαστεί ο νέος κύκλος εκδηλώσεων Μegaron Underground, στο Β’ Υποσκήνιο της Αίθουσας Αλεξάνδρα Τριάντη. Οι "Τιτάνες", που είναι μια διεθνής συμπαραγωγή (Ελλάδα - Γαλλία - Ολλανδία - Πορτογαλία - Καναδάς), παίχτηκαν για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών. Αμέσως μετά, πέρασαν τα σύνορα της χώρας για να συναντήσουν το κοινό σε Βαρκελώνη, Τορίνο και Άμστερνταμ, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής και απέσπασαν ενθουσιώδεις κριτικές. Μιλήσαμε με τον ιδιοσυγκρασιακό δημιουργό και μας εξήγησε πώς αποφάσισε να εμπιστεύεται την έμπνευση και τις επιθυμίες του.

Τι πραγµατεύονται οι «Τιτάνες»; Αποτελεί αυτή η παράσταση μια μετεξέλιξη του «Relic»; Τους "Τιτάνες" τους βλέπω σαν μια ωδή στην αστοχία. Έναν φόρο τιμής σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια να φτάσουμε την ιδεατή εκδοχή του εαυτού μας ή και του ίδιου του κόσμου μας. Είναι ένας ύμνος στη "ρωγμή" που όλοι έχουμε και προσπαθούμε να κρύψουμε. Με έναν τρόπο το ίδιο διαπραγματευόμουν και στο "Relic" αλλά πιο υπόγεια. Φτιάχνοντας τους “Τιτάνες”, ένιωθα πολλές φορές ότι ο ήρωας που υποδύομαι εγκυμονεί εκείνο το παράξενο πλάσμα του "Relic". Αυτό με βοήθησε πολύ στη δημιουργία του έργου. Κάποιος που έχει δει το "Relic", ίσως να διακρίνει στους "Τιτάνες" πως η σκηνική τους γλώσσα είναι κοινή αλλά και πως δεν κατατάσσονται εύκολα σε μια κατηγορία π.χ. θέατρο, χορός ή κάτι άλλο. Είναι γεγονός πως και τα δύο έργα, πέραν των θεματικών που πραγματεύονται, όπως η μοναξιά, η σχέση μας με το άπειρο, τα αναπάντητα ερωτήματα της ζωής όταν κοιτάμε τ' άστρα, δανείζονται και τα δύο υλικά και από τον χώρο της λεγόμενης show biz. Αυτό γίνεται γιατί είμαι λάτρης του θεάματος, παντός είδους και ανεξαρτήτως κατηγοριών. Η πηγή έμπνευσης. λοιπόν, είναι κοινή.

Εσείς που έχετε υποδυθεί αρκετές φορές άφυλα πλάσματα, πώς τοποθετείστε πάνω στο ζήτημα της ταυτότητας του φύλου; Από τη φύση μου έχω αντίσταση στα κλειστά νοήματα και στις δογματικές αλήθειες. Ίσως και για τον λόγο αυτό στα χρόνια της αναζήτησης της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας, γοητεύτηκα τόσο πολύ και από τον μεταμοντερνισμό. Κατανοώ την ανθρώπινη ανάγκη της κατηγοριοποίησης προκειμένου να καταλάβουμε τον κόσμο γύρω μας και να επικοινωνήσουμε αλλά εξοργίζομαι με την ευκολία που αφήνουμε τους όρους και τις λέξεις να κλειδώνουν τη φαντασία και το νόημα. Στα έργα μου, το φύλο είναι επί τούτου ανοιχτό ώστε να έχω μεγαλύτερο πεδίο δράσης και σαν ερμηνευτής και σαν δημιουργός. Δεν είναι το ζήτημα το αρσενικό ή το θηλυκό, το ζήτημά -φυσικά- είναι ο άνθρωπος και εντυπωσιάζομαι πραγματικά από την αντίσταση κάποιων ανθρώπων να εστιάσουν στην ουσία. Μοιάζει, δυστυχώς, να έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας.

Έχετε δηλώσει πολλές φορές ότι αντλείτε έμπνευση από την προσωπική σας μυθολογία. Τι κατέχει εξέχουσα θέση σε αυτήν; Το δημιουργικό ταξίδι είναι μια ανασκαφή προσωπική και για τον ίδιο λόγο, ταυτόχρονα, και κοσμική. Τα στοιχεία στα έργα μου — χαρακτήρες, υλικά, σκηνές, εικόνες — αναδύονται από ένα βάθος πολύ εσωτερικό και την ίδια στιγμή πανανθρώπινο. Οι ιδέες αυτές είναι ποτισμένες από κάτι πολύ δικό μου για αυτό και μιλάω και για προσωπική μυθολογία. Υπάρχουν υλικά πολύ γνώριμα που με γαργαλάνε και με κινούν — σχεδόν βίαια κάποιες φορές — να τα εξερευνήσω και να τα εκθέσω επί σκηνής. Υπάρχουν όμως και ιδέες, οι οποίες ενώ γνωρίζω καλά ότι πηγάζουν από τα σκοτεινά βάθη του υποσυνειδήτου μου, έχουν χρώματα και υφές που συγγενεύουν με πολιτισμούς και κουλτούρες φαινομενικά άγνωστους σε εμένα. Εκεί, απορώ για λίγο πως βρέθηκαν μέσα μου αλλά δεν προβληματίζομαι. Εμπιστεύομαι πλέον όλες τις επιθυμίες μου, γνώριμες και μη, τις φιλτράρω για καιρό και αν επιβιώσουν των δοκιμών μπαίνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μέσα στα έργα. Τότε και μόνο τότε μπορώ να δω, αν το καταφέρω, ποια στοιχεία της προσωπικής μου μυθολογίας ζωντάνεψαν στο εκάστοτε έργο με την ελπίδα εν τέλη να μάθω κάτι παραπάνω και για μένα. 

Έχετε ταξιδέψει αρκετά χάρη στις performances σας. Ποιο κοινό σας έχει εκπλήξει με τις αντιδράσεις του; Δεν έχουμε ακόμη ταξιδέψει πολύ εκτός Ευρώπης και τα έργα μας για την ώρα δεν έχουν δοκιμαστεί σε μη φεστιβαλικό κοινό οπότε είναι δύσκολο να πω. Μπορώ όμως να πω ότι έχω γνωρίσει αντιδράσεις εξαιρετικά διαφοροποιημένες όχι τόσο από χώρα σε χώρα, όσο από φεστιβάλ σε φεστιβάλ. Στο Ισραήλ, ναι, ένιωσα μια άλλη ενέργεια από το κοινό και στις δύο παραστάσεις που δώσαμε, είναι όμως δύσκολο ίσως και άτοπο, να περιγράψει κανείς τη διαφορετικότητα αυτή με λίγες λέξεις. Έχω τεράστια περιέργεια να δω αν στον Καναδά, που πάμε με τους Τιτάνες τον Μάιο, θα έχουμε άλλη εμπειρία με το κοινό. Ελπίζω σύντομα να βρεθούμε και στην Ανατολή όπου εκεί, όπως έχω μάθει, η κουλτούρα της θέασης είναι ριζικά διαφορετική. 

Πού πιστεύετε ότι θα αισθανθείτε πιο άνετα; Στο Υπόγειο του Μεγάρου ή στο Theatre de la Ville; Στο Υπόγειο του Μεγάρου κάναμε ένα μεγάλο μέρος των προβών μας για τους "Τιτάνες". Ο χώρος μού είναι γνώριμος και χαίρομαι που επιστρέφουμε εκεί γιατί η συγκεκριμένη παράσταση ταίριαξε στο υποσκήνιο με έναν πρωτοφανή τρόπο. Αν και δεν έχουμε παίξει σε κάποιον από τους χώρους του Theatre de la Ville —  καθώς το "Relic" παρουσιάστηκε στο Palais de Tokyo — το αισθάνομαι εξαιρετικά οικείο. Αυτό οφείλεται στην υποδειγματική σχέση που ανέπτυξε μαζί μας η καλλιτεχνική του διευθύντρια Claire Verlet. Οι δύο αυτοί χώροι είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που έχουμε αυτή την πρόκληση. Στα ταξίδια μας, η προσαρμογή του έργου από θέατρο σε θέατρο είναι ένα μείζων ζήτημα. Κάτι που φυσικά κάνει εν τέλει το έργο πιο δυνατό και πιο πλούσιο αφού το μόνο που σου μένει να κάνεις για να ανταπεξέλθεις είναι συνεχώς να "ακονίζεις τα μαχαίρια σου". 

Ποιο είδος τέχνης σάς αφορά περισσότερο σήμερα; Τι σας έχει συναρπάσει τελευταία; Με συναρπάζει και με αφορά η τέχνη που μοιάζει να σου δείχνει τα υλικά της όπως βγήκαν, ακομπλεξάριστα και χωρίς φίλτρα αγωνίας συγκρίσεων και αναμετρήσεων με τον διπλανό. Με συναρπάζει η τέχνη που μιλά μία φωνή ειλικρινή και δεν φοβάται να σπάσει αβγά. Με συναρπάζει η τέχνη του δημιουργού που νιώθω πως έχει στύψει το μυαλό του πριν μοιραστεί μαζί μας το έργο του. Έχω, φοβάμαι, πολύ λίγη υπομονή με την τέχνη που παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της.

 

Γιώργος Νάστος

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_2084 Double bill χορού στον Κινητήρα Ελένη Παπαϊωάννου- Αναστασία Μπρουζιώτη μιλούν για τα έργα τους στον Κινητήρα. Main_veremi_(1) Συνέντευξη: Η Παυλίνα Βερέμη μιλά εκ... βαθέων Η διευθύντρια της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης από το 1999, μιλά για όλα. Main_ioanna_portolou_01_%c2%a9marilenastafylidou Συνέντευξη: Το Πορνό της Ιωάννας Πορτόλου Η χορογράφος μιλά στο www.tospirto.net για το νέο έργο της ομάδας griffon. Main_krama_0519_%c2%a9_margarita_nikitaki Συνέντευξη: H Ομάδα Κrama στα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού «Κοινωνικές ανησυχίες και προσωπικά ερωτήματα είναι πάντα η αφορμή για τη δουλειά μας». Main_735003_10151385274227148_1769609241_n Αντιγόνη Γύρα: «Ο έρωτας μάς εκπαιδεύει να γίνουμε καλοί επαναστάτες» Στοίχημά της; Να πεθάνει χορεύοντας.
#load_content_with_ajax