ΠΕΜΠΤΗ 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017
Μουσική | Είδα...

Είδα: τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στο Κύτταρο 28 Μαρτίου 2017

Ολο το ρεπερτόριο μια ανάσα δρόμος. Το ξέρεις, το βλέπεις, βλέπεις και σένα μέσα σ’ αυτό και μ’ έναν περίεργο τρόπο νιώθεις ότι πηγαίνεις μαζί του, μεγαλώνεις. Μεγαλώνετε παρέα.

Ένα είναι το πρόβλημα μου, όταν γράφω κάτι για live του Αλκίνοου. Η τάση μου να αυτολογοκρίνομαι – κυρίως για να αποφύγω τον χαρακτηρισμό του υπερβάλλοντα ζήλου (δεδομένης όμως της αρχής ότι μάτι απόλυτα αντικειμενικό δεν υπάρχει, επανέρχομαι στο θέμα μου λίγο πιο άνετα και σας βάζω σε κλίμα μέσα από το ρεπορταζιακό κομμάτι, που είναι και το πιο εύκολο).

Κύτταρο, Παρασκευή βράδυ. Φουλ, φουλ και πάλι φουλ. Που σημαίνει ένα ικανό κομμάτι των θαμώνων ξεροσταλιάζουν όρθιοι στα μετόπισθεν και στο πλάι του καταστήματος. Οι εντάσεις παρόλα αυτά περιορίζονται σ’ εκείνη τη μάλλον ευχάριστη βαβούρα των εξόδων της Παρασκευής, η οποία και θα κοπεί μαχαίρι μόλις χαμηλώσουν τα φώτα . Ο «τιμονιέρης» από την «Μικρή Βαλίτσα» («Μείνε στο μαύρο σου κενό, στη γκρίζα σου την πόλη/μην έχεις μνήμη, μη ρωτάς, κάνε όπως κάνουν όλοι») κάνει την έναρξη κατά τις 10.45 κι αμέσως μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας πιάνεις την προσήλωση του εκπαιδευμένου και συνειδητού ακροατή. Ο Αλκίνοος το σημειώνει. Και αστειεύεται..
«Ευχαριστώ για την ησυχία, την χρειαζόμαστε» λέει. «Όσοι τηλεφωνηθήκατε και είπατε θα τα πούμε το βράδυ στον Αλκίνοο»- παύση για αρκετή ώρα - «τουλάχιστον να τα πείτε σιγά».
Έχει λόγο που το ζητάει αυτό απ’ το κοινό (επιστρατεύοντας πράγματι όλο του το χιούμορ για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα). Εντός ολίγου θα καταλάβουμε ότι το λαιβ αυτό στηρίζεται σ’ έναν «κεντημένο» έγχορδο ήχο (μόνον έγχορδα), όπου κάθε παύση, δαχτυλιά ή δοξαριά πρέπει να έχει το χώρο της. Τον όγκο της. Να μπορέσει να φτιάξει το παράλληλο σύμπαν της, κάτω και πέρα απ’ αυτό των στίχων. Παράσταση υψηλής ευκρίνειας λοιπόν, για ένα κοινό που έχει την ικανότητα της ακρόασης, με μια μπάντα που νιώθεις ότι χτίζει σιγά σιγά μαζί με τον πρωταγωνιστή μια ιστορία. Μια ιστορία που πότε ανατρέχει σε προκλασικά μονοπάτια, πότε σε πιο σύνθετες «κλασσικές» εισαγωγές, σε παράλια ελληνικά η ακόμα και σε αποχρώσεις μιας ωραίας άμπιεντ ψυχεδέλειας (χωρίς όμως να υπάρχει ίχνος ηλεκτρισμού μέσα στην παράσταση). Είναι πολλά αυτά που μπορεί να κάνει ένα δοξάρι όταν ξέρει τι θέλει. Κι ο Αλκίνοος μπορεί και έχει συνοδοιπόρους: Δημήτρης Χατζηζήσης (βιολί), Δημήτρης Τσεκούρας (κοντραμπάσο) Μανόλης Πάππος (μπουζούκι λαούτο) Γιώργος Καλούδης (βιολοντσέλο και Κρητική λύρα) .

Όλο το ρεπερτόριο από τα πρώτα του χρόνια στο τραγούδι, μια ανάσα δρόμος. Έτσι το νιώθεις τουλάχιστον. Σαν χθες δεν ήταν που ακούγαμε το «Ζήνωνος» (πρώτος δίσκος με Νίκο Ζούδιαρη) ή τον «Καθρέφτη» το 1997. Κάπου κει ανάμεσα και η ιστορία με το πώς γεννήθηκε η «Αρετούσα» (1998) (στίχος Αλκίνοου, μουσική Σπάθα) μετά από μια αναπάντεχη επίσκεψη του Σπάθα στο σπίτι του : «Γράψε ένα στίχο» μου είπε. Δηλαδή τί; (ρώτησε ο Αλκίνοος ) «Ξέρω γω, γράψε κάτι.. Γράψε για μια κανονική ερωτική ιστορία», του απάντησε. Και έφυγε. «Κι εγώ σε χρόνια μίζερα και περίεργα τότε -σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχουν Αρετούσες πια- έγραψα την Αρετούσα. Που τώρα θα ακούσετε εντελώς διαφορετικά».
Ολο το ρεπερτόριο μια ανάσα δρόμος. Το ξέρεις, το βλέπεις, βλέπεις και σένα μέσα σ’ αυτό και μ’ έναν περίεργο τρόπο νιώθεις ότι πηγαίνεις μαζί του, μεγαλώνεις. Μεγαλώνετε παρέα. Ίδιοι και διαφορετικοί ταυτόχρονα -γιατί Αλκίνοο ίδιο, ολόιδιο δεν θα δεις ποτέ (κυρίως αν έχουν περάσει και κάνα δυο χρόνια από τότε που είχες να τον δεις). Ήχος, στίχος και άνθρωπος όλο και πιο κοντά στο κέντρο βάρος του, όλο και πιο μεστός συνολικά στον τρόπο που πλησιάζει τον ακροατή. Κάποτε με κοτσίδα και νεανική φόρα, σήμερα με γκρίζο κεφάλι και με εκείνη την δουλεμένη «ματιά» (αυτό βγαίνει και στον τρόπο που γράφει, που ερμηνεύει, που στέκεται απέναντι μας) που δίνει μεγαλύτερη ένταση και βάθος σε κάθε τι που συμβαίνει πάνω στη σκηνή. Όλα μέρος της αδιάκοπης πορείας ενός καλλιτέχνη μεγάλων αποστάσεων που αντιμετωπίζει με συνέπεια και τόλμη το χρόνο που περνάει. Που μπορεί και μεγαλώνει ωραία. Αυτά έχω να πω για τον Αλκίνοο του 2017 που είναι ο καλύτερος που έχω δει ever.

Κύτταρο, Παρασκευή βράδυ φουλ, το ξεροστάλιασμα των όρθιων συνεχίζεται χωρίς σχόλια και εντάσεις, η κιθάρα αφιερώνει το επόμενο κομμάτι στον Παύλο Φύσα («Πάντα θα ξημερώνει») κι εγώ σκέφτομαι, ότι το καλύτερο τραγούδι του είναι αυτό που είπε λίγο πιο πριν ( το «ο Δρόμος σου είσαι εσύ»). «Φεύγεις και πας /που επιστρέφεις, σε ποια στεριά/ η ξενιτιά σου είναι όλα όσα έχεις, όλα είναι εδώ κι όλα για πάντα/ κάθε ταξίδι είναι γυρισμός».
Εντάξει- επιτρέψτε μου μια φορά- υπέροχος, Αλκίνοος, υπέροχη μπάντα (να μην τον χάσετε)!

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_0v3a5737-4 Είδα: τον Πέτρο Μάλαμα στον Σταυρό του Νότου Club Το καλό στην περίπτωση του Πέτρου Μάλαμα, είναι ότι αναγκάζεσαι να αφήσεις μια θέση κενή στη νοητή σου βιβλιοθήκη. Main_slider Είδα: τη Λουτσία με τη Βασιλική Καραγιάννη στο Μέγαρο Αποθεώθηκαν η υψίφωνος Βασιλική Καραγιάννη και οι συμπρωταγωνιστές της στην συναυλιακή αναβίωση του αριστουργήματος του Ντονιτσέτι. Main_slider Είδα: την Κυβέλη Καστοριάδη στο Ιδρυμα Αγγελου και Λητώς Κατακουζηνού Το διαμέρισμα της οδού Αμαλίας και η φωνή της Κυβέλης Καστοριάδη έχουν κάτι κοινό που θέλουμε να υπάρχει. Main_%ce%95%ce%9b%ce%a3_%ce%9a%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ad%ce%b1%cf%82_%ce%9c%ce%b1%cf%84%ce%b8%ce%b1%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%a3%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%bc%cf%80%ce%b7%cf%82_press_08 Είδα: τον Κουρέα της Σεβίλλης σε σκηνοθεσία Φραντσέσκο Μικέλι Το αριστούργημα του Ροσίνι σε μια παράσταση με στοιχεία κόμικ. Main_slider Είδα: τον Φοίβο Δεληβοριά στο Hotel Eρμού Πρόγραμμα αξιώσεων, γκρούβι νταλκάδων, ωραίων ιστοριών, αναπάντεχων συναντήσεων.
#load_content_with_ajax