Μουσική | Είδα...

Είδα: τη Luz Casal στο Ηρώδειο 21 Σεπτεμβρίου 2018

Η φωνή της μοιάζει πιο θαμπή απ’ ότι τη θυμάμαι, η εκφορά του λόγου είναι πιο αργή και θεατρική, όμως, όλο αυτό δίνει τέλεια το τωρινό της στίγμα που είναι εξίσου γοητευτικό. Μοναδικό.

Κατάλληλος ο καιρός (λίγη ψυχρούλα) κατάλληλο το κοινό (πολλές γυναίκες άνω των -άντα ) κι ένα φεγγάρι ωραιότατο που λες και ήθελε να κοντράρει το κόκκινο φουστάνι της. Μoυ επιτρέπετε λίγο ρομάντζο (φαντάζομαι). Επιβάλλεται θα έλεγα. Κάθε φορά που φτάνει στα αυτιά μου τo «Ρεκορνταράς κουέστος ντιας φελίτσε» με όλο το μεσογειακό ταμπεραμέντο της κυρίας που «τώρα» βλέπω να λικνίζεται μπροστά μου, ξέρω τι σημαίνει να νοσταλγείς κάτι που ίσως να μην έζησες ποτέ. Ή μπορεί να το έζησες και τώρα το ανασύρεις από τα τάρταρα και για δες (!) μοιάζει να σπαρταράει ακόμα. Αλλά τι σημασία έχει αν το έζησες ή όχι; Σημασία έχει ότι τώρα έχει ανοίξει η... κάνουλα και πλημμυρίζεις φεγγάρια, βλέμματα, αρώματα, εποχές.

Κυρίες μου (πρωτίστως), αλλά κι εσείς κύριοι, ερωτευτείτε. Νιώστε. Θυμηθείτε. Το «ντουέντε» της Luz Casal είναι εδώ και φτάνει ως και τις τελευταίες κερκίδες, ψηλά στο τέλος πέταλου. Και ελάτε μετά να μου πείτε, ότι εκείνη την στιγμή μετράγατε το εύρος ή το «ζέσταμα» της φωνής της, παρατηρούσατε τις «χαμηλές» και τις «ψηλές» της (και όλα αυτά που σημειώνουν οι δασκάλες στα ωδεία) Τίποτα δεν μετράει. Η ίδια μετράει. Μόνο η ίδια …

Να τα πάρουμε όμως τα χρώματα από την αρχή- γιατί το κόκκινο ήταν το χρώμα του φινάλε.

Luz Casalη υπέροχη κυρία που το 1992 ακούσαμε στην ταινία «Ψηλά Τακούνια» να τραγουδάει το "Piensa en mi” και Un ano deamor βάζοντας στην παλέτα μας και λίγο από τη δική της μεσογειακή παραφορά (που πολύ μας ταιριάζει ) είναι τώρα μπροστά μας, μέσα στο λευκό μακρύ φόρεμα της, μια εύθραυστη ψιλόλιγνη φιγούρα (έτσι μοιάζει) ακαθόριστης ηλικίας που ξεκινάει τη βραδιά τραγουδώντας ισπανικά και γαλλικά (κομμάτια από τον δίσκο της/ αφιέρωμα στη Δαλιδά). Η φωνή της μού μοιάζει πιο θαμπή απ’ ότι τη θυμάμαι, η εκφορά του λόγου είναι πιο αργή και θεατρική, όμως, όλο αυτό (που εμένα στην αρχή με ξενίζει) δίνει τέλεια το τωρινό της στίγμα που είναι εξίσου γοητευτικό. Μοναδικό.

Luz Cazal και “Il venait d avoir dishuit ans” και “Je reviens de chercher” η φωνή τα χέρια, όλο το σώμα ζουν την κάθε λέξη – κι ακόμα κι αν δεν ξέρεις γρι γαλλικά ή ισπανικά (γιατί είναι δίγλωσσα τα τραγούδια) μπορείς και νιώθεις. Άλλωστε ο «πάγος» έχει ήδη σπάσει, όταν απευθυνόμενη στο κοινό (διαβάζοντας το σημείωμα που κρατάει) λέει αργά αργά «είναι τιμή μου που ξαναέρχομαι σ αυτό το θέατρο» -κι εμείς της δείχνουμε απλόχερα την ευγνωμοσύνη μας .

Την κοιτάζω και παρατηρώ λεπτομέρειες. Ο τρόπος που κινείται, που εκφράζεται με τα χέρια (όντως είναι σα να θέλει να ξεπεράσει το φράγμα της γλώσσας) ακόμη και ο τρόπος που υποκλίνεται (μ’ όλο το σώμα διπλωμένο και το κεφάλι στα πόδια) σε αφήνει να διαισθανθείς ότι πίσω από την γυναικεία χάρη και γλυκύτητα, υπάρχει κάτι ανοικονόμητο. Καυτό σαν λάβα. Οξύ σαν κραυγή. Το φλαμένκο, σκέφτομαι …νερό δεν γίνεται. Είναι περασμένο σε κινήσεις και φωνή. Σε ψυχισμό. Το τραγούδι όμως προέχει, η στιγμή προηγείται και τα φορτισμένα λόγια του «Historia Di Un Amor» με όλες τους τις καταλήξεις να ακουμπούν μια μια την καρδιά –σε βγάζουν από σκέψεις. Κόκκινο κραγιόν και μαύρο αέρινο φόρεμα (η δεύτερη εμφάνιση) νοσταλγικός ήχος πιάνου και «Ama me Una Vez Mas» χαμηλά, σχεδόν ψιθυριστά κι αμέσως μετά «C est fini la comedie» (γαλλικά και ισπανικά), καθαρή νοσταλγία ‘80ς σε πάρτι με χαμηλωμένα φώτα. Αντέχεται όλη αυτή η δόση ρετρό, αναρωτιέμαι. Κι όμως υπάρχουν φορές που αυτό ακριβώς χρειάζεσαι για να… αποδώσεις. Δυο κιθάρες, ντραμς, μπάσο, πλήκτρα/πιάνο ( και ενίοτε ακορντεόν), ο ήχος γίνεται πιο παιχνιδιάρικος, πιο ρυθμικός και ο δυναμισμός του «Νο me importa nada» βγαίνει ακόμα και στο βλέμμα της. Καλά να είμαστε, υπάρχει απόθεμα για πολύ χειροκρότημα ακόμα, τα καλύτερα έρχονται – γιατί το κόκκινο θα είναι το χρώμα μας.

Κόκκινο της φωτιάς (τρίτο και τελευταίο φόρεμα) και κόκκινο μποτίνι για να τοποθετηθεί καταλλήλως στο τρίτο μέρος της βραδιάς που ξεκινάει με ένα «θεατρικό» «Gracias a la vida» (σχεδόν το απαγγέλλει) που σιγά σιγά θα οδηγήσει στο πολυαναμενόμενο «Piensa en mi» με όλη της την Αλμοδοβαρική παραφορά. Κόκκινο μποά (της το δίνει κάποιος από τα παρασκήνια) αργές, λικνιστικές, δοκιμασμένες κινήσεις, ένταση στις καταληκτικές συλλαβές και ναι είναι το «Un Ano de Amor» - η απόλυτη παράδοση στην κυρία που έχουμε ενώπιον μας.
Κι ενώ όλα δείχνουν ότι φτάσαμε στο τέλος νωρίς –είναι μόλις 22.30 με έναρξη στις 21.15- εκείνη επανέρχεται και μας λέει ότι θα ακούσουμε μερικά τραγούδια από τον τελευταίο της δίσκο («Que corra el aire). Το κόκκινο εδώ αποκτάει ήχο ηλεκτρικής κιθάρας, το ύφος ελαφραίνει, ο ρυθμός ανεβαίνει (ώρες ώρες φτάνει στις παρυφές της Disco) κι εγώ ψάχνω να βρω πατήματα που μου επιτρέπουν να μείνω εντός κλίματος. Δεν έμεινα (αλλά δεν πειράζει). Κάθε καλλιτέχνης (σκέφτομαι) έχει το δικαίωμα να κάνει τα πειράματα του (άλλοτε πετυχημένα, άλλοτε όχι). Και η εν λόγω κυρία διαθέτει πολλά αποθέματα… κόκκινου για επόμενα (πιο επιτυχημένα) εγχειρήματα. Και νέες συναντήσεις. Αλλωστε μας το υποσχέθηκε, υποκλινόμενη ξανά και ξανά, με τα μαλλιά της ανάποδα να αγγίζουν επί πολλά δευτερόλεπτα την γη (λίγο πριν τις 23.00) «Εύχομαι να συναντηθούμε ξανά. «Εις το επανειδείν Αθήνα»- και νομίζω το εννοούσε. 

 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: τη συναυλία του Bryan Ferry στο Ηρώδειο Η δόνηση που οφείλει να διαπερνάει ένα λάιβ είχε κάμποσες υφέσεις δίνοντας σου την αίσθηση μιας επανάληψης. Main_synavlia_eleftheriou_site_27_photo_thomas_daskalakis Ειδα: τη συναυλία - αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου στο Ηρώδειο Πόσα «πρόσωπα» είχε αυτός ο άνθρωπος, τι «ποταμός» το χέρι του (!), πόσο δικός του ο λυρισμός που διατρέχει τους στίχους του, αλλά και πόσες οι ..μεταμφιέσεις –αδύνατον να τον κλείσεις σε ένα στιλ. Main_63681986 Μια διαφορετική συναυλία στον περίβολο μιας... εκκλησίας Πλατείες, παραλίες, αυλές σπιτιών «γεμίζουν» μουσική. Main_slider Είδα: τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο Ένα απόλυτα έντιμο φωτιστικό και ηχητικό θέαμα με τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος. Main_slider Είδα: τους Calexico στο Ηρώδειο Μια ζεστή (πολύ ζεστή) βραδιά του Ιουλίου, όπου οι τροβαδούροι από την Αριζόνα, μάς έκαναν επί ένα γεμάτο δίωρο να δούμε τι σημαίνει «The thread that keeps us» (ο τίτλος του τελευταίου δίσκου).
#load_content_with_ajax