ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017
Μουσική | Είδα...

Είδα: την Νατάσσα Μποφίλιου στην «Βαβέλ» του Estate 09 Ιανουαρίου 2017

Αρετές και υπερβολές παραδομένες στο γρανάζι της μαζικής διασκέδασης.

Το πρώτο λάιβ του 2017 με βρίσκει με πολύ κρύο έξω και πολύ κόσμο μέσα. Παρασκευή βράδυ -εν αναμονή του μέγα χιονιά που θα το έστρωνε και στην Πανεπιστημίου- στο Estate της «Bαβέλ 2», όπου η γνωστή παρέα Μποφίλιου, Καραμουρατίδης, Ευαγγελάτος «γράφουν» τη δεύτερη φάση των λάιβ τους μετά τον περσινό Βοτανικό - υπάρχει όλος αυτός ο ηλεκτρισμός, η βαβούρα, το άγχος του μεγάλου μαγαζιού. Όσο καλή θέληση να χεις κι όσο κι αν παρατηρείς το προσεγμένο της διαχείρισης του χώρου και της ενδιαφέρουσας διακόσμησης, δεν αποφεύγεις να «τσιτάρεις» Ρασούλη «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν»- με ένα πικρό μειδίαμα που δηλώνει παραδοχή (και μάλλον και υποταγή) στα τερτίπια της Νύχτας. Και ναι το μαγκωματάκι μου το νιώθω- δεν θα πω ψέματα. Δεν το περίμενα τόσο μεγάλο το Estate. Αλλά οκ…
H Βαβέλ Νο 2 της Νατάσσας Μποφίλιου και της δοκιμασμένης πλέον τριάδας ούτε ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του ομώνυμου δίσκου τους και τις πετυχημένες παραστάσεις του «Βοτανικού», στηρίζονται και φέτος στην ίδια ομάδα συντελεστών (σκηνοθεσία Άγγελος Τριανταφύλλου, σκηνικά Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, βίντεο Χρίστος Γκίνης) και στην ίδια ομάδα μουσικών (αν εξαιρέσουμε την τρομπέτα). Όπως όμως θα διαπιστώσουμε εντός ολίγου, φέτος το concept θέλει την τραγουδίστρια πιο άμεση, πιο εξωστρεφή, με την έμφυτη ενέργεια και θεατρικότητα της δουλεμένη έτσι ώστε η «φλόγα» να φτάνει στο φουλ (και να μη χαμηλώνει στιγμή).
Στο Estate δεν θα δείτε θεατροποιημένα κομμάτια σε στιλ Βοτανικού (ή σκηνικά τεχνάσματα, όπως ανύψωσης μέρους της σκηνής) ρόλους «ιέρειας», κυρίας της σόουλ ή ρομαντικής ρετρό κυρίας του «ελαφρού» - περσόνες που ζωντάνεψε σε ξεχωριστές βινιέτες στην πρώτη Βαβέλ. Φέτος υπάρχουν όλα αυτά μαζί, απλωμένα σε μια χορταστική παράσταση όπου η one woman show Νατάσσα κινείται διαρκώς πάνω σε μια νοητή πασαρέλα, από το κέντρο της σκηνής προς την μεγάλη οθόνη που είναι στημένη στα αριστερά της κι όπου συναντάει τον βιντεοσκοπημένο εαυτό της. Νατάσσα τραγουδάει Νατάσσα- με όλο το πάθος και την ένταση που απαιτεί η λαοθάλασσα από κάτω. Και ο στόμφος σε όλο του το μεγαλείο (σε τόσο μεγάλες αίθουσες, με τόσο κόσμο, αναρωτιέμαι αν γίνεται να τον αποφύγει κανείς).
Το ρεπερτόριο ακολουθεί κι αυτό ένα πιο σημερινό concept με επίκεντρο σταθερά την «Βαβέλ» (ξεκινάει με την «Αντιγόνη» περπατώντας μέσα στο κοινό) διανθισμένη όμως με παλιότερα δικά της και γενικά από το ελληνικό παρελθόν. Στα «κλασσικά της» όπως το «Μέτρημα» ( «Ασπιρίνη», το «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει» κλπ) όλο το μαγαζί ακολουθεί, ενώ στα νέα κομμάτια ( «έτσι γράφονται οι στίχοι») τα στόματα ψιθυρίζουν τους στίχους (ναι όλα σχεδόν τα τραγούδια της Βαβέλ είχαν τον χρόνο μέσα σ αυτό το διάστημα να περάσουν στον κόσμο) στο «έρχονται οι μέρες του φωτός» που συνδυάζεται ωραία με το «καράβια μου καίω» τα κεφάλια χαμογελούν, ανυψώνονται, ευγνωμονούν.
Κοιτάζοντας την σχεδόν συμπάσχω. Πώς το καταφέρνει όλο αυτό; Πώς το αντέχει να δίνεται ψυχή τε σώματι σχεδόν χωρίς ανάσα; Εκεί είναι που μαλακώνω μέσα μου και υποκλίνομαι στον κόπο. Η υπερβολή (σκέφτομαι) είναι κάτι δικό της. Δεν το μιμείται, δεν το «παίζει». Γι αυτό και πείθει. Το δράμα που ζούμε σήμερα είναι ότι δεν υπάρχει δράμα. Και εκείνη με ένα «εγώ μεγάλωνα για σένα» κάτι μας κουνάει μέσα μας, κάποιο κενό φέρνει στα ίσα του…
Σκέψεις εν μέσω… γλεντιού, με την ορχήστρα σε πλήρη ένταση και το βυσσινί φόρεμα (που στο δεύτερο μέρος θα γίνει φλοράλ με έντονα χρώματα) να στροβιλίζεται με ένα ντέφι στο χέρι στο «εφτά τραγούδια θα σας πω». Μελετημένη και αυθόρμητη ταυτόχρονα, κοριτσίστικη και «femme fatal» από την μια στιγμή στην άλλη, με την ορχήστρα να κεντάει αποχρώσεις. Τα πνευστά και το Balkan στοιχείο σε καλή αναλογία με το «ρετρό» του «ελαφρού», (χαρακτηριστικά που έχει και ο δίσκος) τα πρόσωπα γνωστά μας από πέρυσι (μόνο ο Βαγγέλης Κατσαρέλης στην τρομπέτα είναι νέος) και σημειώνω το όνομα του Μέρμηγκα την ώρα που το ούτι του την συνοδεύει σε μια εξαιρετική διασκευή το «Fragile» του Sting. O Θέμης Καραμουρατίδης κλασσικά στο πιάνο του, ο Γιώργος Κάστανος κλαρινέτο/σαξόφωνο, ο Άρης Ζέρβας με το τσέλο του, ο Γιάννης Δημητριάδης πλήκτρα/ακορντεόν, ο Γιώργος Μπουλντής ηλεκτρικό μπάσο/κοντραμπάσο, ο Μανώλης Γιαννίκιος στα τύμπανα- όλα μελετημένα και «χορογραφημένα» όπως πάντα, αλλά όλα στο «κόκκινο» με το δεδομένο ότι απευθύνονται σε ένα μεγάλο κοινό. Όμως δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια. Ο στόμφος, η υπερβολή, το «overplay» (που ώρες ώρες μπορεί και να σε κάνουν να σκάσεις μειδίαμα ειρωνικό) δεν έχουν και τόση σημασία αν τα σκεφτείς ως κομμάτι μιας πολύ δικής της έκφρασης η οποία (στο κάτω κάτω) καταφέρνει να παρασύρει και σένα. Άλλωστε, όλο αυτό δεν σημαίνει Μποφίλιου;
Άπαξ όμως και διασχίσει το μυαλό σου ότι ο …συμπαθής στόμφος, γίνεται βούτυρο στο ψωμί της επιχείρησης της (όποια κι αν είναι αυτή), το πιο χρήσιμο εργαλείο για να διατηρηθεί και να μακροημερεύσει το καλά γρασαρισμένο γρανάζι της Νύχτας, με τις τεράστιες αίθουσες, την καπνίλα, τα τρελαμένα από την ένταση γκαρσόνια, τους φωτογράφους και τα πλήθη να μετριούνται σε κεφάλια, τότε το «τσίμπημα» της αμφιβολίας είναι τόσο ενοχλητικό που σου χαλάει όλο το παραμύθι της σχέσης σου με τον καλλιτέχνη. Και για να πω κάτι τελείως προσωπικό, το «βίωμα» μεγάλο μαγαζί-όσο καλοφτιαγμένο ή σοφά διακοσμημένο κι αν είναι - έχει φτάσει πλέον στα όρια του. Για μένα, επαναλαμβάνω. Και περιμένω απ την νέα γενιά- και δη τη λεγόμενη ποιοτική - να θέσει τους όρους της. Ναι το περιμένω και από την Νατάσσα. Γιατί μην μου πεις ότι δεν κάνεις πάμπολλες προσθαφαιρέσεις (σε μουσικό, ενορχηστρωτικό, εκφραστικό κλπ επίπεδο ) προκειμένου να...προσαρμόσεις τις γωνίες στο μαζικό του πράγματος; Ναι η Μποφίλιου είναι μια εξαιρετική τραγουδίστρια κι έχει κάνει έναν πολύ καλό δίσκο αλλά σε μεγάλο μαγαζί δεν θα την ξανάβλεπα (όχι σε σύντομο διάστημα τουλάχιστον).

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_img_2257a1 Είδα: τους Πάνο Μουζουράκη και Σπύρο Γραμμένο στον Σταυρό του Νότου Το ντουέτο που θα μπορούσε να έχει «όλη την..ουράνια φώτιση ενός χαρισματικού διδύμου με μοναδική χημεία», χάνεται στο δρόμο. Main_a-35 Είδα: τον Δώρο Δημοσθένους στον «Ιανό» Ένα live που ένωσε το συναίσθημα Πρίσλεϋ με το χιούμορ του Κηλαηδόνη, τον ρομαντισμό του Σουγιούλ με την εξωστρέφεια του Καλδάρα. Main_slider Είδα: τον Διονύση Σαββόπουλο στον «Παρνασσό» «Ναι το είδα αυτό με τα μάτια μου να συμβαίνει στο «Φορτηγό» του «Παρνασσού». Την μια γενιά να μπαίνει μέσα στην άλλη, την νοητή γραμμή που συνδέει τα 60ς με το τώρα να είναι αρραγής και να προχωρά…». Main_72324_10151335305594716_1384472546_n_1_ Είδα: τον Διονύση Σαββόπουλο στο Gazarte «…είναι το παραμύθι που θέλω να μην σταματήσει ποτέ». Main_stavrosnotou Είδα: Την πρώτη συναυλία για τα 20 χρόνια του «Σταυρού του Νότου» στην Τεχνόπολη Μια εορταστική βραδιά με ατού τον «κεντρικό πυρήνα» της: το τραγούδι.
#load_content_with_ajax