ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017
Μουσική | Είδα...

Είδα: τον Κουρέα της Σεβίλλης σε σκηνοθεσία Φραντσέσκο Μικέλι 21 Φεβρουαρίου 2017

Το αριστούργημα του Ροσίνι σε μια παράσταση με στοιχεία κόμικ.

Αυτός «Ο κουρέας της Σεβίλλης» είναι ένας «Κουρέας» αρκετά παράξενος. Λόγω της σκηνοθεσίας του Φραντσέσκο Μικέλι. Ο σύγχρονος, σχεδόν μινιμαλιστικός και με έντονα στοιχεία κόμικς τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το έργο ο σκηνοθέτης, επιβεβαιώνει βεβαίως κάτι που ήδη γνωρίζουμε, το διαχρονικό της μουσικής του Ροσίνι: ακόμα και όταν οι πρωταγωνιστές χορεύουν τους ρυθμούς, όπως θα χορεύαμε σήμερα μια ποπ επιτυχία σ’ ένα πάρτι, η μουσική ταιριάζει, ακούγεται εντυπωσιακά μοντέρνα.

Την ίδια όμως στιγμή, η εμμονή στη μοντέρνα εικόνα, αλλά και σε ένα μεταμοντέρνο σουρεαλιστικό περιβάλλον με μινιατούρες σπιτιών και με εξωπραγματικά ντυμένους ήρωες, μας κάνει να χάσουμε πολλά από την εξέλιξη του ευφυούς έργου: οι μεταμορφώσεις του Αλμαβίβα (κυρίως η πρώτη) έχουν απολέσει το σουρεαλιστικό χιούμορ τους, ακριβώς επειδή δεν έρχονται ως εκπλήξεις, είναι μια ακόμη πινελιά σουρεαλισμού σε έναν ήδη σουρεαλιστικό κόσμο.

Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες έτσι όπως παρουσιάζονται, ως ήρωες κόμικς, χάνουν τη ζεστασιά τους, γίνονται μονολιθικοί και σχηματικοί. Ιδέες, όπως ο τεμαχισμός μιας κούκλας ανατομίας σε μία σκηνή συνόλου δε λειτουργούν, γιατί δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν, είναι φλύαρες, αδιάφορες και συχνά άσχετες μ’ αυτό που λέει το έργο. Από την άλλη το πολύχρωμο αποτέλεσμα, το οποίο επιτυγχάνεται κυρίως χάρη στα κοστούμια, προσθέτει την απαραίτητη δόση παραμυθιού. Και το σύγχρονο της ματιάς αρέσει, όπως κατάλαβα, στον πολύ κόσμο. Δεν είναι, εξάλλου, μια παράσταση χωρίς άποψη, είναι όμως μια παράσταση όπου ενίοτε χάνεται μέσα στην επιθυμία να εκσυγχρονιστεί, να είναι πάση θυσία «καινούρια».

Βεβαίως, σε όπερες όπως ο «Κουρέας», το «καινούριο» είναι πάντα παρόν ακόμα και μέσα από την πιο παραδοσιακή σκηνοθεσία:  πρόκειται για το πνεύμα και για τη δροσιά της σπινθηροβόλου έμπνευσης του Ροσίνι που πάντα μιλάνε στις ψυχές μας. Το οποίο πνεύμα, δυστυχώς, το βράδυ της πρεμιέρας πρόδωσε η ρουτινιάρικη ορχήστρα του Αναστάσιου Συμεωνίδη.

Αντιθέτως, κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό ήταν το επίπεδο των τραγουδιστών. Ο βαρύτονος Διονύσης Σούρμπης τραγούδησε με κέφι, με καλό γούστο και έπαιξε με νεύρο τον καταφερτζή κουρέα Φίγκαρο. Ως Ροζίνα η υψίφωνος Βασιλική Καραγιάννη επιβεβαίωσε για άλλη μία φορά την υψηλή καλλιτεχνική κλάση της: και άψογη φωνητικά και καλή ηθοποιός. Απολαυστικός ο Ντον Μπαζίλιο του Τάσου Αποστόλου, ο οποίος τραγούδησε με μεγάλη ευκολία την δύσκολη «άρια της συκοφαντίας». Καλοτραγουδισμένος αν και λίγο υποτονικός υποκριτικά ο Ντον Μπάρτολο του Δημήτρη Κασιούμη. Η Αλεξάνδρα Ματθαιουδάκη είχε χιούμορ ως Μπέρτα. Τέλος, ο Αντώνης Κορωναίος ξεκίνησε διστακτικά ως Κόμης Αλμαβίβα, αλλά στη συνέχεια χάρη στον γνωστό επαγγελματισμό του κατάφερε να διεκπεραιώσει αξιοπρεπώς τον δύσκολο ρόλο του.

Νίκος Πρίντεζης

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: τον Φοίβο Δεληβοριά στο Hotel Eρμού Πρόγραμμα αξιώσεων, γκρούβι νταλκάδων, ωραίων ιστοριών, αναπάντεχων συναντήσεων. Main_slider Είδα: την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο Anodos Stage Θηλυκό με ψυχή, εσωτερικότητα, δυναμισμό, λέει τα πάντα και «φωτίζει» το λαϊκό της προφίλ. Main_%ce%b1%ce%bb%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%bf%ce%bf%cf%821478806237 Μια ξαφνική... Νεροποντή στην Αθήνα της κρίσης Υπάρχει πιο επαναστατικό απ' το να βγάλεις ένα αριστούργημα μέσα στην μαυρίλα και την σκοτεινιά; Main_kbhta Είδα: τον Κωνσταντίνο Βήτα στο SIX D.O.G.S Λαμποκόπησε ο τόπος... Με τη μουσική του που έμοιαζε να πυροβολεί. Δυνατή, ωμή, ειλικρινής και γνώριμη. Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%9b%cf%8c%ce%b5%ce%bd%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%bd_%ce%a5%cf%80%cf%8c%ce%ba%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%b7_0493p Είδα: τoν «Λόενγκριν» σε σκηνοθεσία Άντονυ ΜακΝτόναλντ Ο «Λόενγκριν» της Λυρικής Σκηνής ήταν μια κομψή, καλοστημένη, αλλά και ωραία τραγουδισμένη παράσταση.
#load_content_with_ajax