Μουσική | Είδα...

Το λυκόφως ενός μεγάλου τραγουδιστή 19 Απριλίου 2018

Είναι λογικό, ένας άνθρωπος στα 77 χρόνια του να μην μπορεί πια να τραγουδήσει καλά. Για όλους φτάνει το τέλος.

Ο Πλάθιντο Ντομίγκο, ένας από τους σπουδαιότερους τενόρους στην ιστορία της όπερας, πρόσθεσε στην τεράστια, πολυετή καριέρα του τον 149 ρόλο!

Πρόκειται για τον ρόλο του πατέρα στη «Λουίζα Μίλλερ» του Βέρντι. Την παράσταση που παίχτηκε στη Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης την είδε το διεθνές κοινό σε live μετάδοση. Την είδαμε και εμείς και όχι, αυτή τη φορά δεν εντυπωσιαστήκαμε. Μόνο αναρωτηθήκαμε: Τι είναι πιο σημαντικό, να γίνεις ο τραγουδιστής που έχει πει όλους τους ρόλους, που έχει το μεγαλύτερο ρεπερτόριο από όλους τους συναδέλφους σου, ή να γίνεις ο τραγουδιστής που όποιον ρόλο έχει τραγουδήσει τον έχει τραγουδήσει πραγματικά καλά; Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, ο Ντομίνγκο δεν τον τραγούδησε καλά τον μπαμπά Μίλλερ, ένα «πασάλειμμα» του έκανε, αδυνατώντας στην πραγματικότητα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του.

Είναι λογικό, ένας άνθρωπος στα 77 χρόνια του να μην μπορεί πια να τραγουδήσει καλά. Για όλους φτάνει το τέλος. Για τον Ντομίνγκο άργησε να φτάσει, αλλά τώρα πια (τα δύο – τρία τελευταία χρόνια) το ακούς στη φωνή του που είναι πλέον μια φωνή γερασμένη, αδύναμη, σπασμένη. «Κοντή» αναπνοή, λαχανιάσματα, αστάθεια, μια διαρκής προσπάθεια που κάνει το όλο πράγμα επώδυνο και για τον ακροατή… Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της παρουσίας του. Περισσότερο απαγγελία παρά τραγούδι. Για να μην σχολιάσουμε και την επιμονή του να τραγουδά ρόλους βαρύτονου (όπως κι αυτός ο ρόλος), ενώ παραμένει εμφανώς τενόρος - χωρίς ψηλές νότες τώρα πια.

Και αν το κοινό τον χειροκρότησε όπως έχει μάθει να τον χειροκροτεί, δυνατά και γενναιόδωρα, εκείνος, ένας τόσο καλός μουσικός όπως αυτός, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι ευχαριστημένος.

Εκτός αν έχει πάθει αυτό που παθαίνουν και άλλοι καλλιτέχνες: Δεν έχει επίγνωση της κατάστασής του. Το απεύχομαι, είναι θλιβερό να βλέπεις τους καλλιτέχνες που τόσο αγάπησες να εξευτελίζονται.

Εύχομαι η «Λουίζα Μίλερ» να είναι αν όχι η τελευταία μια από τις πολύ τελευταίες παραστάσεις του. Αν όχι, φοβάμαι πως θα δούμε και θα ακούσουμε πολύ θλιβερά πράγματα από άνθρωπο που μας είχε συνηθίσει στο καλύτερα.

Νίκος Πρίντεζης

Φωτογραφίες

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%a0%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%b1_%ce%9c%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82_%ce%91%cf%85%ce%bb%cf%8c%cf%82_%ce%a3.%ce%95.%ce%9a%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%81_-_%ce%92._%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7_3914_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%91._%ce%a3%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82 Είδα: τον «Μαγικό Αυλό» σε σκηνοθεσία Σουζάν Αντράντε και Μπάρρη Κόσκυ Μια σε γενικές γραμμές καλοτραγουδισμένη, αλλά και εξαιρετικά σκηνοθετημένη παράσταση. Main_slider Είδα: Το «Δίπτυχο» του Αλκίνοου Ιωαννίδη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Ο άνθρωπος αυτό «κεντάει». Πάει και τελείωσε. Ξέρει να πηγαίνει παρακάτω... Main_vv-51 Είδα: τη Βιολέτα Ίκαρη στον Σταυρό του Νότου Αποχρώσεις μια φωνής που με αφετηρία το παραδοσιακό και ρεμπέτικο παρελθόν της βρίσκει τον δικό της βηματισμό μέσα στο έντεχνο. Main_ea4a2668c6904b06a965d105ad26a88e Είδα: τον Asaf Avidan στο Μέγαρο Μουσικής Αν δεν βγεις και λίγο ερωτευμένος από μία συναυλία τι νόημα θα είχε; Main_main_slider_(1) Είδα: το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη Μια συνταγή ερασιτεχνική, τα υλικά της οποίας δεν έδεσαν ποτέ.
#load_content_with_ajax