Μουσική | Είδα...

Είδα: τον Φοίβο Δεληβοριά στο Hotel Eρμού 17 Φεβρουαρίου 2017

Πρόγραμμα αξιώσεων, γκρούβι νταλκάδων, ωραίων ιστοριών, αναπάντεχων συναντήσεων.

Πάντα έχει καλές ιδέες ο Φοίβος Δεληβοριάς. Και είναι από τους λίγους παίχτες της γενιάς του, που του αρέσει τόσο να παίζει με τις «ανορθογραφίες» μας, στήνοντας παραστάσεις που- αν μη τι άλλο-  ψάχνουν να βρουν.

Σενάρια: Σαν «μικρομηκάς» καλτ ταινιών που βασικό του μέλημα είναι να μας μεταφέρει στον κόσμο του. Αυτήν τη φορά βάζει σακάκι λαμέ μεσημεριάτικα ( ομολόγησε ότι έκλεψε την ιδέα κρυφοκοιτάζοντας στην πλούσια γκαρνταρόμπα του Γιώργου Μάγκα) και έχοντας μαζί του και την πιο… ανορθόγραφη μπάντα που κυκλοφορεί σήμερα στον πλανήτη Ελλάδα, τους Γιαν Βαν, δένει το άρμα του με το δικό τους - το λαϊκοδημοτικό μας dna με το γκρουβ των ‘60ς, το φανκ με το κλάμα του κλαρίνου, τον ήχο της φαρφίσας με τα πανηγύρια της ελληνικής υπαίθρου.

Κάνει και κάτι ακόμα: Λόγω του ότι το ύφος του «Διπλοπαντρεμένου» (ο τίτλος των παραστάσεων αυτών) θέλει ένα χώρο άλφα, ούτε πολύ μικρό, ούτε πολύ μεγάλο, ούτε του εντέχνου, ούτε των συναυλιών, δρα με τρόπο φλεγματικό και …ανορθόγραφο. Πάλι. Και απλώνει χείρα βοηθείας στην Άννα Βίσση και στο Hotel Eρμού. Ωραίος ο Φοίβος; E, γι αυτό τον εκτιμάμε. Εδώ έφερε έναν από τους πιο γερούς εκπροσώπους της δημοτικής μας παράδοσης και μέγα μάγιστρο των πανηγυριών -τον Γιώργο Κυρίτση - στα ιδιαίτερα της βασίλισσας της ποπ, θα κώλωνε ο ίδιος;
Σοβαρά τώρα. Το Hotel Eρμού, ως χώρος, είναι η απόδειξη ότι κάποιοι καλλιτέχνες που έχουν την ισχύ και θέλουν, μπορούν να κάνουν κάτι για να αλλάξουν σιγά σιγά τις ανορθογραφίες της νύχτας. Και εδώ η Άννα Βίσση έβαλε σε όλους τα γυαλιά. Έφτιαξε χώρο με άποψη, στιλ και –κυρίως- ατμόσφαιρα που δεν υποτιμάει την νοημοσύνη σου.

«Διπλοπαντρεμένος», λοιπόν, κι ο Φοίβος με λαμέ σακάκι συνοδεία της πραγματικά δυνατής μπάντας του Jan Vande Engel (Γιάννη Αγγελλοπουλου) που έχει ήδη κάνει έναν πρώτο κύκλο στα μουσικά λημέρια των εκπαιδευμένων της πόλης (αλλά και αρκετά απενοχοποιημενων, ώστε να ακούνε το μουσικό θέμα ενός Blade runner του Βαγγέλη Παπαθανασίου σε πιο γκρουβι εκδοχή και με τον ήχο της φαρφίσας να φτιάχνει συνειρμούς). Φοίβος και Γιαν Βαν σε κομμάτια, όπως «αφού δε μ’ αγαπάς», «Μπάσταρδος γιος», «Πατώκος», «Μπόσα νόβα του Ησαΐα» και ενδιάμεσα αγαπημένα λαϊκά, παλαιάς κοπής («Σώσε με, δως μου να πιω το δηλητήριο»), ιστορίες απ’ τον Φοίβο για το πώς γράφτηκαν τα κομμάτια, ωραία νταλκαδιάρικα σόλο κλαρίνο και δυναμικά κρουστά (Γιαν Βαν), εικόνες ‘60ς από συνοικιακά προπατζίδικα που ακούν Γαβαλά και Γιώτα Λύδια, στίχοι του Ευθύμη Φιλίππου (ένα από τα σουξέ του γκρουπ είναι η «Λαδόκολλα», που λέει ο Κώστας Μερετάκης) και κάπου εκεί στο μέσον, να το και το «Αχ στης Πάργας τον ανήφορο» και «Στης πικροδάφνης τον ανθό» από έναν άρχοντα του είδους, τον Αντώνη Κυρίτση. Στητός, ψύχραιμος κι ωραίος θα μας πει τα τραγούδια του και θα αποχωρήσει σαν κύριος.
Πρόγραμμα αξιώσεων, γκρούβι νταλκάδων, ωραίων ιστοριών, αναπάντεχων συναντήσεων. Τελειώνοντας, να μην ξεχάσω να πω για την πολύ νεαρή Νεφέλη Φασούλη (την σύστησε ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος στον Φοίβο) που θα μας πει το «Να ‘χα 100 καρδιές» (και θα μας πείσει), αλλά και για τον εξαιρετικό κύριο Αλέξη Ιωάννου (από τους Γιαν Βαν) που καθότι στα δεξιά της σκηνής και πολύ κοντά στο οπτικό μας πεδίο μάς μετέδιδε τον ηλεκτρισμό του. Και κάτι ακόμα.

Δεν ξέρω αν έγινε το πανηγύρι που ονειρευόταν ο Φοίβος σαν «αντίδοτο» στη μελαγχολία της Κυριακής ούτε αν προτιμάτε να ακούτε την Bossanova του Ησαΐα με ντραμς και γκρουβ. Αυτό που ξέρω είναι ότι και τους Γιαν Βαν θα ξαναδώ (οπωσδήποτε) και ο Φοίβος θα με… ψήσει σε όποιο σενάριο μας φέρει στο μέλλον. Μην πω και για την Βίσση ξανά και το Hotel της. Επιτέλους ξεκολλάμε... 

Oι Γιαν Βαν είναι:
Αλέξης Ιωάννου: τραγούδι, κιθάρα
Γιώργος Σκηπητάρης: κλαρίνο
Γιάννης Πουπούλης: κιθάρες
Κωστής Χριστοδούλου:πλήκτρα
Κώστας Μερετάκης: κρουστά, τραγούδι
Yoel Soto: μπάσο
Jan Van de Engel: τζαζ

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%a5%cf%80%cf%8c%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7_%ce%9c%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85_2431_-_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Είδα: την «Υπόθεση Μακρόπουλου» σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά «Κρύα σαν το μαχαίρι, η 300 χρονών ντίβα πατάει πάνω σε άνδρες, συναισθήματα και επιθυμίες, πρόθυμη να χρησιμοποιήσει και να χρησιμοποιηθεί, σίγουρη πως «είναι διαστροφή να αγαπήσει κάποιον θνητό», αφού αργά ή γρήγορα θα την εγκαταλείψει…» Main_slider Το λυκόφως ενός μεγάλου τραγουδιστή Είναι λογικό, ένας άνθρωπος στα 77 χρόνια του να μην μπορεί πια να τραγουδήσει καλά. Για όλους φτάνει το τέλος. Main_%ce%a0%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%b1_%ce%9c%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82_%ce%91%cf%85%ce%bb%cf%8c%cf%82_%ce%a3.%ce%95.%ce%9a%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%81_-_%ce%92._%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7_3914_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%91._%ce%a3%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82 Είδα: τον «Μαγικό Αυλό» σε σκηνοθεσία Σουζάν Αντράντε και Μπάρρη Κόσκυ Μια σε γενικές γραμμές καλοτραγουδισμένη, αλλά και εξαιρετικά σκηνοθετημένη παράσταση. Main_slider Είδα: Το «Δίπτυχο» του Αλκίνοου Ιωαννίδη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Ο άνθρωπος αυτό «κεντάει». Πάει και τελείωσε. Ξέρει να πηγαίνει παρακάτω... Main_vv-51 Είδα: τη Βιολέτα Ίκαρη στον Σταυρό του Νότου Αποχρώσεις μια φωνής που με αφετηρία το παραδοσιακό και ρεμπέτικο παρελθόν της βρίσκει τον δικό της βηματισμό μέσα στο έντεχνο. Main_ea4a2668c6904b06a965d105ad26a88e Είδα: τον Asaf Avidan στο Μέγαρο Μουσικής Αν δεν βγεις και λίγο ερωτευμένος από μία συναυλία τι νόημα θα είχε;
#load_content_with_ajax