ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Μουσική | Είδα...

Είδα: Το "Ουλαλούμ" της Αγγελικής Τουμπανάκη στο Σταυρό του Νότου 15 Μαΐου 2017

Είμαι σίγουρη ότι αυτό που ζω είναι από τα καλύτερα λάιβ της φετινής σεζόν.

Αν αξίζει κάτι η δουλειά που κάνουμε, είναι για κάτι τέτοιες στιγμές. Που βγαίνεις στο δρόμο μετά από ένα λάιβ και φέγγεις εκ των έσω (εδώ είμαστε παίδες, έτοιμοι για όλα).

Όχι ότι δεν ήμουν προετοιμασμένη όμως. Η Αγγελική Τουμπανάκη, η Κατερίνα Πολέμη και η Μαρία Παπαγεωργίου είναι το τρίο της κορυφής – η νεώτερη γενιά που ανατέλλει σιγά σιγά - ίσως γιατί και οι τρεις διαθέτουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Δεν υπάρχει περίπτωση να δεις λάιβ τους και να μην κουνηθείς απ’ τη θέση σου, τόσο λόγω της πληθωρικής τους παρουσίας και ορμής (με λίγα λόγια για τον τρόπο που ζουν το τραγούδι τους) όσο και λόγω υλικού - πάντα καλά δομημένο και πολύ δουλεμένο μουσικά. Η ομάδα κομμάτι της προσωπικής τους πορείας. Και η συλλογική δουλειά -μαζί με τους μουσικούς τους – μέρος της δημιουργικής τους εξέλιξης .

Αγγελική και τιμ μουσικών είχαν αυτή την φορά ένα νέο πρότζεκτ να μας παρουσιάσουν. Πατώντας σε μια τζαζ αισθητική, έβαλαν στη μέση ένα σχεδόν αποκλειστικά έντεχνο ρεπερτόριο το οποίο …διεύρυναν προς πολλές (μουσικές) κατευθύνσεις πάντα με οδηγό την vocal improviser, περφόρμερ και τραγουδίστρια Τουμπανάκη που είχε την ευκαιρία να «παίξει» με το σύνολο των εκφραστικών της μέσων.
Με τους Βαγγέλη Παρασκευαΐδη (βιμπράφωνο) Απόστολο Καλτσά (ηλεκτρικό μπάσο/loops) και Ηλία Δουμάνη (τύμπανα, pads) έδωσαν στον Καββαδία, τον Μούτση, τον Χατζιδάκι, τον Σαββόπουλο, τον Κραουνάκη κ.λ.π μια άλλη χροιά - και όταν το λέω το εννοώ. Στίχοι και φωνητικοί αυτοσχεδιασμοί, χέρια που ζωγραφίζουν μεγάλες τροχιές στον αέρα (ή χρησιμοποιούν ακόμη και το στέρνο σαν ένα ακόμα κρουστό) έκφραση και δυναμισμός μαινάδας την μια στιγμή και παιδική τρυφερότητα την αμέσως επόμενη – κι όλα αυτά σε ανοιχτή συνομιλία με το μπάσο, τα κρουστά, το βιμπράφωνο που έχουν το δικό τους κομμάτι.

«Τι περιμένεις πια»- Αλκ. Ιωαννίδη, «Σεβάχ ο Θαλασσινός»- Λοίζου, «Φάτα Μοργκάνα»-Καββαδία, «Ερηνούλα μου» -Μούτση, «Ο Μέρμηγκας» -Λοίζου, «Ελσα σε φοβάμαι» -Σαββόπουλου, «Εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας» -Άσιμου, κ.α- το έντεχνο σε μια νέα αισθητική εκφορά, με πολλούς αυτοσχεδιασμούς ή σιωπές, με την τέχνη του beatboxing να «μιμείται» φωνές και όργανα, με λούπες και σόλο, σε μια τζαζ πολλών αποχρώσεων και επιρροών.
Κάποια στιγμή που η ορχήστρα σταματάει για να πάρει το ρόλο χορωδίας (οι φωνές τους εκφέρουν ένα απόκοσμο, συρτό «ουουου») και το σκοτεινό Σαββοπουλικό «Τα πουλιά της δυστυχίας» μπαίνουν σιγά σιγά στο πλάνο μας με τη φωνή της Αγγελικής, να τραγουδάει σιγανά, σχεδόν σαν να θρηνεί «ξέρω κάτι πουλιά, μαύρα πουλιά, πουλιά πικρά, πουλιά της δυστυχίας».

Είμαι σίγουρη ότι αυτό που ζω είναι από τα καλύτερα λάιβ της φετινής σεζόν. "Ουλαλούμ" και Αγγελική Τουμπανάκη, θυμηθείτε το, παίζουν κι αλλού...

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_63681986 Μια διαφορετική συναυλία στον περίβολο μιας... εκκλησίας Πλατείες, παραλίες, αυλές σπιτιών «γεμίζουν» μουσική. Main_slider Είδα: τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο Ένα απόλυτα έντιμο φωτιστικό και ηχητικό θέαμα με τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος. Main_slider Είδα: τους Calexico στο Ηρώδειο Μια ζεστή (πολύ ζεστή) βραδιά του Ιουλίου, όπου οι τροβαδούροι από την Αριζόνα, μάς έκαναν επί ένα γεμάτο δίωρο να δούμε τι σημαίνει «The thread that keeps us» (ο τίτλος του τελευταίου δίσκου). Main_41006102970_0562a579cd_b Μποέμ: από το Λονδίνο στο… σπίτι σας! Η Βασιλική Οπερα μάς χάρισε διαδικτυακά μία θαυμάσια παραγωγή της «Μποέμ» του Πουτσίνι Main_slider Είδα: τον Nick Cave στην Πλατεία Νερού Τελικά η επίδραση Κέιβ είναι αναλλοίωτη και φαίνεται να έχει ανάλογο απογειωτικό αποτέλεσμα με εκείνου του χειμώνα. Main_sting_shaggy-10 Είδα: τον Sting και τον Shaggy στο Ηρώδειο Η πιο "αταίριαστη" συνεργασία που έγινε ποτέ, αλλά που στην πράξη δικαιώθηκε πλήρως.
#load_content_with_ajax