ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Μουσική | Είδα...

Είδα: τη συναυλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη στην Τεχνόπολη 07 Ιουλίου 2017

Αυτό είναι ο Αλκίνοος που είδα τις προάλλες στην Τεχνόπολη: Ένας συγγενής που, ενώ δεν τον βλέπω ταχτικά, κάθε φορά που συναντιόμαστε, έχει την ικανότητα να με παίρνει από το χέρι και να με πηγαίνει…

Κάθε φορά που βλέπω τον Αλκίνοο λάιβ, μου έρχεται να γράψω έκθεση ιδεών. Τον χαίρομαι αυτόν τον άνθρωπο μ’ ένα συνολικότερο τρόπο (κι αυτό το «συνολικότερο» μην το υποτιμάτε καθόλου, γιατί περνάει και διαποτίζει το σύνολο της δουλειάς του).

Στην Τεχνόπολη τον υποδέχτηκαν γύρω στα 4000 άτομα, ενήλικα αυτή την φορά (το ρεπερτόριο δεν σηκώνει οικογενειακή μάζωξη) που με μια γρήγορη πρώτη ματιά το έβαζες στην κατηγορία «ήρθα να δω Αλκίνοο» (σε αντίθεση με το άλλο κοινό που λέει «μια που είμαι κέντρο δεν πάω να δω και τον πώς τον είπαμε (;) α ναι μωρέ!».

Σ' ένα επόμενο κείμενο πρέπει να γράψουμε για το τι ρόλο παίζει αυτό - όχι η σκηνή, αλλά η πλατεία - το κλίμα και οι μυρωδιές που ανεβαίνουν στη μύτη σου, όταν κοντοστέκεσαι μέσα από εκατοντάδες κεφάλια και βλέπεις τη σκηνή. Ένα σύντομο «ενσταντανέ» μονάχα θα μεταφέρω για να γίνω σαφής: Όταν προς το φινάλε της συναυλίας ζητήθηκε στον κόσμο να κάνει ησυχία για να ακουστεί ο στίχος της «Μικρής Βαλίτσας» α καπέλα και χωρίς μικρόφωνο, η φωνή του Αλκίνοου έφτασε μέχρι και τον τελευταίο θεατή, γιατί πραγματικά- και ήταν όντως μαγική στιγμή - τέσσερις χιλιάδες κεφάλια, όλα στραμμένα προς την σκηνή, κράτησαν έως και την αναπνοή τους για να μπορέσουν να ακούσουν. Κιχ για κάμποση ώρα. Και μια κατάνυξη μέσα στο σκοτάδι (την τολμώ την λέξη γιατί ισχύει) που σε έκανε να ανατριχιάσεις.

Ακροατές: είναι η λέξη που κάνει τη διαφορά. Γιατί όσο κι αν ο τραγουδοποιός Αλκίνοος έχει τη σημασία του όταν ακουμπάς το στίχο του, άλλο τόσο ισχύει και για το μουσικό του κομμάτι- τις ενορχηστρώσεις του, τη σχέση του με την ομάδα των μουσικών του (είναι σαν να το βλέπεις μπροστά σου το «εργαστήριο των προβών», όπου έχει ανταλλαχθεί γνώση και ενέργεια), την ικανότητά του να «κεντάει» και να εμπλουτίζει τον ήχο του μ’ έναν τρόπο που κάνει κάθε λάιβ του ξεχωριστό.

Μετά είναι και το άλλο, που (προσωπικά) το μετράω σαν μοναδική εμπειρία (κι όσο μεγαλώνω μαθαίνω και το εκτιμώ όλο και περισσότερο γιατί σπανίζει): Εκεί λόγου χάριν που ψιθυρίζω: «τον εαυτό μου που τον ξέχασα/ το μέσα κόσμο μου που έχασα» (από το «Αδιέξοδο» του 1999) και τον συγκεκριμένο στίχο τον έχω πει δεκάδες φορές, γίνεται το μαγικό, και οι λέξεις διαστέλλονται και αποκτούν το βάρος τους τώρα (!) μια φωνή που τραγουδάει ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλες, μόνη και ταυτόχρονα ένα με όλους (ναι έχω διακτινιστεί στον ουρανό πάνω από το Γκάζι και «κολυμπάω» ανάμεσα και από πάνω σας). Αυτό είναι ο Αλκίνοος που είδα τις προάλλες στην Τεχνόπολη: Ένας συγγενής που, ενώ δεν τον βλέπω ταχτικά, κάθε φορά που συναντιόμαστε, έχει την ικανότητα να με παίρνει από το χέρι και να με πηγαίνει…

Και επειδή το ρεπορτάζ δεν είναι μεταφυσικού περιεχομένου (αν και τι είναι Τέχνη αν όχι αυτό το «πέρα από δω»;) μεταφέρω τις σημειώσεις μου : η στιγμή που ο Φώτης Σιώτας σμίγει - α καπέλα- τους στίχους ενός παραδοσιακού κλέφτικου με το «Πέρασμα» του Αλκίνοου (εκτός από εξαιρετικό βιολί, έχει και ωραία φωνή), τη στιγμή που το «Αδιέξοδο» (από τον «Ανεμοδείχτη», 1999) αποκτάει «κάντρι» διάσταση με την φυσαρμόνικα του Μιλτιάδη Παπαστάμου. Τη στιγμή που όλοι συνοδεύουν τον Αλκίνοο και την κιθάρα του στο «να γλιστρούσες στο σκοτάδι/ να πετούσες σαν αερικό («Δεν μπορώ»), τη στιγμή που η ορχήστρα (Φώτης Σιώτας βιολί, Μανώλης Πάππος μπουζούκι, λαούτο, Δημήτρης Τσεκούρας κοντραμπάσο, Γιώργος Καλούδης βιολοντσέλο, κρητική λύρα) ανεβάζει παλμούς με ένα «φλαμπέ» «Ζηλεύει η Νύχτα» (του Ορφ. Περίδη), τη στιγμή που οι στίχοι του «Νεοέλληνα» (του Τζ.Πανούση) ακουμπάνε την «Μικρή Βαλίτσα» , τη στιγμή που ο στίχος «να παραμυθιαστεί η ψυχή μου/ να σε πιστέψει πάλι απ την αρχή/να σε πιστεύει όταν με αγγίζεις /τις νύχτες όταν ψιθυρίζεις, όταν λες/ θα μαι κοντά σου όταν με θες» νιώθεις ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που έχει επιλεγεί να κλείσει την βραδιά (στις 11.45). Τραγούδι αγάπης για το φινάλε, τραγούδι γραμμένο από ένα 25χρονο τραγουδοποιό (τόσο πρέπει να ήταν το 1999 ο Αλκίνοος) κάποιον που μέσα στο πέρασμα των χρόνων αποδεικνύεται ο σημαντικότερος «παίχτης» της γενιάς του. Και το εννοώ!

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_b_8016_prague_pkilharmonic Είδα: το Classic Rock - Καλοκουρδισμένο καραόκε στο Ηρώδειο Το ορχηστρικό ροκ μας εντυπωσίασε, οι τραγουδίστριες όχι και τόσο. Main_slider Είδα: τους Γιάννη Αγγελάκα & Παύλο Παυλίδη στην Τεχνόπολη Θύμισε κάτι περασμένα μεγαλεία επί εποχής Λυκαβηττού, όπου ο κόσμος κρεμόταν σαν σταφύλια από τα βράχια. Main_%ce%9e%e2%80%9d%ce%9e%c2%b7%ce%9e%ce%8c%ce%9e%c2%b7%ce%9f%e2%80%9e%ce%9f-%ce%9e%c2%b7%ce%9f%e2%80%9a_%ce%9e-%ce%9e%c2%b1%ce%9e%c2%bb%ce%9e%c2%b1%ce%9f%e2%80%9e%ce%9e%c2%b6%ce%9e%c2%b7%ce%9f%e2%80%9a_3 Είδα: τον Δημήτρη Καλαντζή στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Καιρό είχα να βρεθώ σε συναυλία όπου τα πάντα μου θύμισαν πόσες θετικές πλευρές έχει η Ελλάδα του σήμερα. Και τα μαθήματα της τζαζ σε πολύ καλό δρόμο... Main_010 Είδα [αλλά δεν άκουσα]: το La La Land live in concert Η βραδιά δεν παρουσίασε ένα υπερθέαμα, όπως είχαμε καταλάβει από το διαφημιστικό σποτ. Main_slider Είδα: Τη Μαρία Παπαγεωργίου και τον Χρήστο Θηβαίο στα Λιπάσματα Πάνω στον ίδιο χάρτη, σε μια ευθεία απο το Πάρκο Ελευθερίας και το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρο Νιάρχος υπάρχει και το Πάρκο Εργατιάς. Main_19943007_10155440665464598_7242616137695664153_o Σαββόπουλος ο μέγας τελετάρχης: 50 χρόνια... γάμου που ακόμα αντέχει Στο Καλλιμάρμαρο έγινε όντως μια μεγάλη γιορτή που ένωσε τον κόσμο...
#load_content_with_ajax