Μουσική | Είδα...

Είδα: τους Imam Baildi στην Τεχνόπολη 11 Ιουλίου 2017

Χορεύετε Χιώτη, Τσιτσάνη και Άκη Πάνου «σφιχταγκαλιασμένους» με ρίμες χιπ χοπ που... χοροπηδάει συνοδεία μπουζουκιού;

Χορεύετε; Και τώρα η δεύτερη ερώτηση: Χορεύετε Χιώτη, Τσιτσάνη και Άκη Πάνου «σφιχταγκαλιασμένους» με ρίμες χιπ χοπ που... χοροπηδάει συνοδεία μπουζουκιού; Ποτέ μην πείτε ποτέ (ακόμα κι αν ήσασταν φανατικός ακροατής του Πάνου Γεραμάνη) γιατί αυτό που συμβαίνει με τους Imam (Λύσανδρος και Ορέστης Φαληρέας) και την παρέα τους είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο.

Αν και δεν ανήκω μέσα στον σκληρό πυρήνα των ακροατών τους (είχα να δω λαιβ τους κάμποσα χρονάκια) και πάντα υπάρχει μέσα μου εκείνη πλευρά που λέει τώρα εγώ γιατί να προτιμώ την Ρένα Μόρφη στο «Πήρα από το Χέρι σου Νερό» από μια Μοσχολιού (ή έστω από μια Λιζέττα Καλημέρη). Ομολογώ ότι το λάιβ τους έχει κάτι μεθυστικό - με την προϋπόθεση ότι μπορείς αν απαλλαγείς εντελώς από το άλλο σου μισό που έχει την τάση να συγκρίνει και να γκρινιάζει. Imam και γκρίνια δεν επιτρέπεται. Δεν επιτρέπεται –λέω!!! Παπούτσι κατάλληλο (και το τακούνι δεν επιτρέπεται) και πάμε για το «έξω ντέρτια και καημοί». Σοβαρά τώρα, στο Γκάζι, όπου έγινε η έναρξη της εορταστικής τους περιόδου (10 χρόνια κλείνουν φέτος) με διαπέρασαν κάμποσες ενοχλητικές σκέψεις τα πρώτα 10 λεπτά. Μετά παραδόθηκα. Και θα γίνω πιο σαφής...

Όταν ας πούμε στο ξεκίνημα (γύρω στις 9.45) η Ρένα Μόρφη και ο MC Yinka συνδυάστηκαν στο «Δεν Θέλω Πια Να Ξαναρθείς» με τις ρίμες του Yinka να αγγίζουν τη φωνή της στους στίχους του Χιώτη, ενώ το σώμα του χοροπηδούσε με άνεση ελατηρίου, αισθάνθηκα ότι χρειαζόμουν μια πιο σταδιακή εισαγωγή ρε αδερφέ. Λίγο πιο μαλακά, λίγο πιο … (τι να πω που δεν ξέρω). ΜCYinka το παιδί με τους μεγατόνους ενέργειας και επικοινωνιακής ικανότητας, η απότομη δόση ανοιχτοσύνης και γλύκας που καλό είναι να της επιτρέψετε να σας διαποτίσει. Γιατί μόνον έτσι θα μπείτε σε κλίμα. Ρένα Μόρφη και McYinka oι δυο φωνές που πλέον έχουν ταυτιστεί με τους Imam. Εκείνη με ύφος παλαιάς ντίβας της πίστας (που όμως ταυτόχρονα το υπονομεύει) και εκείνος ένας ράπερ από κούνια (έτσι μου μοιάζει τουλάχιστον) που όμως η μισή του καρδιά πάει και βρίσκει ρίζα βαθιά ελληνική, ρεμπέτικη. Για να αλλάξει αμέσως μετά και να σε μεταφέρει σε πιο ραπ η R&B καταστάσεις – όπου κι αυτό δεν είναι έτσι ακριβώς γιατί ποία η σχέση το ελληνικότατου μπουζουκιού ή του κλαρίνου με το Μπρονξ; Αν υπάρχει κάτι σε όλα αυτά τα περίεργα μείγματα, είναι η απεριόριστη όρεξη των Imam να βάζουν κάτω τον ήχο και να «χτίζουν» πάνω του, έτσι ώστε να περνάνε μπροστά σου από λάτιν και βαλκανικοί ήχοι μέχρι ρεμπέτικο και ελληνική ύπαιθρος – με όλα τα απαραίτητα σόλο για τα οποία φροντίζουν τα εκπαιδευμένα παιδιά της ορχήστρας (εκτός από τους Imam οι Γιάννης Δίσκος, Λάμπης Κουντουρόγιαννης και Αλέξης Αραπατσάκος).

Γι’ αυτό λέω ότι το θέμα είναι να αφεθείς και την ώρα που το παιδί λάστιχο Mc Yinka (που χορεύει εξαιρετικά) σου δώσει το παράγγελμα να σηκώσεις τα χέρια σου ψηλά και να τα τινάξεις για να φύγει μακριά το «κακό» να τα δεις να σηκώνονται από μόνα τους και να ενώνονται με την θάλασσα χεριών γύρω σου. Ή όταν η Ρένα Μόρφη γίνει η… ζαργάνα του Παγασητικού (Σούλη Ανατολή) και σου λικνιστεί μέσα στη λαμέ της τουαλέτα με το «Όταν σου Χορεύω» να αρχίσει και η δική σου μέση να σπάει (το λιγότερο). Ποια άλλη εναλλακτική έχεις; Καμία (εκτός αν θες να στέκεσαι ακίνητος και να αναρωτιέσαι πού το βρίσκει ο κόσμος όλο αυτό το κέφι).

Τέλος πάντων Yinka και Μόρφη στέκονται σ’ ένα δύσκολο πάντρεμα και τα καταφέρνουν. Αν είναι κάτι που κατάλαβα αυτή τη φορά με τους Imam είναι ότι μέσα αυτά τα 10 χρόνια πορείας και μετά από τα δεκάδες λάιβ στην Ελλάδα και το εξωτερικό, δείχνουν ανοικτά πλέον την τάση τους να φτιάξουν την δική τους «φωνή» ακόμη και με εντελώς νέα κομμάτια (ακούσαμε το «Δε μου φταίει κανείς» σε στίχους Δημ. Μπαλογιάννη από τον επερχόμενο δίσκο τους), ενώ όπου υπάρχει το παρελθόν ( π.χ στο «Χαρά» μου του Τ. Μωράκη) να αποφεύγονται τα πολλά ρεμίξ και τα σαμπλς ( το χτίσιμο πλέον γίνεται πάνω στην περσόνα της Ρένας Μόρφη). Αν τους δείτε, θυμηθείτε το παπούτσι. Να είναι φλατ και έτοιμο να βγει. Γιατί στο τέλος δε θα μένει κανείς στη θέση του.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider_2 Είδα: την Dee Dee Bridgewater στο Μέγαρο Μουσικής Η συναυλία αυτή είχε πολλά να θυμηθεί. Και να δηλώσει. Main_slider_2 Είδα: την Αγγελική Τουμπανάκη στο Passport/ Κεραμεικός Αυτό το ρεπορτάζ θα μπορούσε να είναι μια φράση. Στην προστακτική. Να την δείτε!!! Main_stamtis_speira_speira_stavroshabakis-9 Είδα: τα «Παιδιά της Σφίγγας» και τον Σταμάτη Κραουνάκη Τι είναι ο Κραουνάκης για μας (σκέφτομαι όσο ακούω κομμάτια σαν το «Αυτή η νύχτα μένει»). Main_slider Είδα: Την Πέννυ Μπαλτατζή και το "Ολα στον Αέρα" Μια σύγχρονη τραγουδίστρια, με ταυτότητα και στιλ . Main_dsc_5250 Είδα: τη Σούλη Ανατολή στον Σταυρό του Νότου Plus Ερμηνεύει σαν γυναίκα, κινείται σαν ντίβα, μοιράζεται τις ιστορίες της με τους φανς της σαν κορίτσι. Main_carlabrunidldtkgqxcaeflfw Είδα: τη συναυλία της Κάρλα Μπρούνι στο Παλλάς Αν η αίθουσα περίμενε να “σκανάρει” outfit, να προσέξει παπούτσι, να πάρει ιδέες για μαλλί, να ευφρανθεί από λεπτό γούστο την πάτησε εντελώς.
#load_content_with_ajax