Μουσική | Είδα...

Είδα: Τη Μαρία Παπαγεωργίου και τον Χρήστο Θηβαίο στα Λιπάσματα 28 Ιουλίου 2017

Πάνω στον ίδιο χάρτη, σε μια ευθεία απο το Πάρκο Ελευθερίας και το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρο Νιάρχος υπάρχει και το Πάρκο Εργατιάς.

Είναι πολύτιμες οι μικρές καλοκαιρινές «εκδρομές» μέσα στην πόλη, γιατί μπορεί να μάθεις πολλά.  Όπως για παράδειγμα, ότι εκτός από το κομψό Πάρκο Ελευθερίας στο κέντρο της Αθήνας (Μέγαρο Μουσικής) υπάρχει και το ολοκαίνουργιο Πάρκο Εργατιάς προς Δραπετσώνα μεριά (πώς αλλιώς να ονομαζόταν ένα πάρκο εκεί;). Η εδώ και χρόνια εγκαταλελειμμένη έκταση πάνω στην πειραϊκή ακτογραμμή που ανήκε στο εργοστάσιο Λιπασμάτων (Δήμος Κερατσινίου –Δραπετσώνας), εκεί που οι  καμινάδες, οι  δεξαμενές και τα διερχόμενα καράβια φτιάχνουν ένα ωραιότατο φόντο για ταινία (βιομηχανικό πάρκο παρά θιν’ αλός ) στήθηκε φέτος για πρώτη φορά το φεστιβάλ «Λιπάσματα 2017: Φεστιβάλ στη θάλασσα» με πολλές συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις.

Το μικρό θεατράκι (1000 θέσεων) και η σκηνή που είναι τοποθετημένες σε ένα κομμάτι του χώρου, μαζί με το αναψυκτήριο που βγάζει τα τραπεζάκια  έξω πάνω στο  κύμα, (όλα αυτά μάθαμε ότι έγιναν μέσα στους τελευταίους τρείς μήνες) έχουν κάνει –ήδη- πολλή δουλειά στην περιοχή. Κόσμος παντού. Παιδιά, μεγάλοι, νεαρά ζευγάρια, παρέες απλώνονταν σε όλη τη διαμορφωμένη έκταση του πάρκου (όπου –να το πούμε και αυτό- φτάνεις εύκολα και παρκάρεις επίσης εύκολα)…
Και δεν ξέρω βέβαια αν όλες  οι ανδροπαρέες συνταξιούχων ή  γιαγιο/παππούδων με τα εγγόνια τους κατέβηκαν εκεί για να δουν την Μαρία Παπαγεωργίου και τον Χρήστο Θηβαίο (πάντα στις δωρεάν εκδηλώσεις το βλέπεις αυτόν τον αχταρμά), αλλά  είμαι σχεδόν σίγουρη ότι όσοι πρόλαβαν και βρήκαν θέση στις κερκίδες ή κάθισαν κοντά, εκτίμησαν δεόντως την βραδιά.

Λίγο μετά τις 9.30 το… έργο «Μαρία Παπαγεωργίου» με τους μόνιμους συνοδούς της: Σταύρο Ρουμελιώτη-  κιθάρα (και ενορχηστρώσεις), Χρήστο Τόλη- πλήκτρα, Κοσμά Λαμπίδη (νέι/φωνή), Νίκο Παπαβρανούση- τύμπανα  και για πρώτη φορά μαζί τους ο Λάμπρος Παπανικολάου (κοντραμπάσο). Η Μαρία Παπαγεωργίου, το έχω πει πολλές φορές, είναι μια οσκαρικού επιπέδου ταινία «μικρού μήκους»  - τρεις δίσκοι η προσωπική της διαδρομή-  όπου νιώθεις αμέσως ότι έχει το καύσιμο και την υποδομή να γίνει το επόμενο σημείο αναφοράς. Με λίγα λόγια, τραγούδι /στίγμα εποχής που διεισδύει και «γράφει» εντός σου (πάντα εξαιρετικοί οι στίχοι κυρίως από τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη και τον Σταύρο Ρουμελιώτη) από μια τραγουδίστρια /περφόρμερ με μοναδικά ατού. Εσωτερικότητα και πάθος και ενέργεια και ωραία φωνή. Η Μαρία με το «κιθαρόνι» της, μια τεντωμένη χορδή πάνω στη σκηνή, εντός της και ταυτόχρονα προς τα έξω (ναι, την νιώθεις την επικοινωνία), ροκού και «παροδοσιακιά» δυο σε ένα. Το «Τρέφομαι» για αρχή  (από την «Μνήμη») και «Like a Hobo» (Ch.Winston) στη συνέχεια. Και Θεοδωράκης («Ξημερώνει») και Χατζιδάκις («Μια Πολη Μαγική» ) και Αλκίνοος («Πατρίδα») και τα δικά της «Αμφιβολία» και «Πουλάκι»-  Μαρία και μπάντα, άμα τους πετύχετε να πάτε!!

Β’ μέρος: Χρήστος Θηβαίος και band (Μάξιμος Δράκος - πιάνο/ ενορχηστρώσεις, Γιάννης Αγγελόπουλος - τύμπανα και Δημήτρης Μουτάφης μπάσο). Μετά από πολύ καιρό που είχα να τον δω λάιβ ήταν μια  έκπληξη. Ευχάριστη. Γιατί όσο  να ‘ ναι ο χρόνος που περνάει, αφήνει τα σημάδια του πάνω μας και τις περισσότερες φορές δεν είναι για καλό. Για τον Θηβαίο μάλλον ισχύει το αντίθετο. Νευρώδης, όπως πάντα και πιο fit από ποτέ διέτρεξε όλο το ρεπερτόριο του (από το «Σιδερένιο Νησί»
και τον «Άμλετ της Σελήνης» μέχρι τα πρώτα χιτ των Συνήθων Υπόπτων) βάζοντας εντός κι όλη την τζάζι μαεστρία του. Δυο στιγμές του κρατήσαμε περισσότερο :  «Billy Jean» σε δική του εκδοχή (τι ωραία διασκευή ) και  το «Δεν είμαι άλλος» (Μικρούτσικου/Ελευθερίου) η πρώτη στιγμή που (εγώ προσωπικά)  ένιωσα  πόσο έχει «γράψει» η φωνή του στο δικό μου γούστο. Γιατί όταν μιλάμε για μουσική , μόνο προσωπικά μπορούμε να μιλάμε... 

Και κάτι ακόμα. Πρώτον. Η συνεργασία του με Μαρία Παπαγεωργίου  θα συνεχιστεί (κοινό πρόγραμμα), όπως είπε και τον επόμενο χειμώνα. Και δεύτερον (άσχετο) τα Λιπάσματα είναι ένα καλό  παράδειγμα για το τι μπορεί να πετύχει  η τοπική αυτοδιοίκηση, όταν θέλει. Αδυναμίες ναι (π.χ αν δεν κάθεσαι κοντά στα ηχεία δεν ακούς), αλλά το πρώτο βήμα έχει γίνει. Άσε που σου δίνεται και η ευκαιρία να μάθεις  ότι πάνω στον ίδιο χάρτη, σε μια ευθεία απο το Πάρκο Ελευθερίας και το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρο Νιάρχος  υπάρχει και  το Πάρκο Εργατιάς. Να μαθαίνουμε..

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider_2 Είδα: την Dee Dee Bridgewater στο Μέγαρο Μουσικής Η συναυλία αυτή είχε πολλά να θυμηθεί. Και να δηλώσει. Main_slider_2 Είδα: την Αγγελική Τουμπανάκη στο Passport/ Κεραμεικός Αυτό το ρεπορτάζ θα μπορούσε να είναι μια φράση. Στην προστακτική. Να την δείτε!!! Main_stamtis_speira_speira_stavroshabakis-9 Είδα: τα «Παιδιά της Σφίγγας» και τον Σταμάτη Κραουνάκη Τι είναι ο Κραουνάκης για μας (σκέφτομαι όσο ακούω κομμάτια σαν το «Αυτή η νύχτα μένει»). Main_slider Είδα: Την Πέννυ Μπαλτατζή και το "Ολα στον Αέρα" Μια σύγχρονη τραγουδίστρια, με ταυτότητα και στιλ . Main_dsc_5250 Είδα: τη Σούλη Ανατολή στον Σταυρό του Νότου Plus Ερμηνεύει σαν γυναίκα, κινείται σαν ντίβα, μοιράζεται τις ιστορίες της με τους φανς της σαν κορίτσι. Main_carlabrunidldtkgqxcaeflfw Είδα: τη συναυλία της Κάρλα Μπρούνι στο Παλλάς Αν η αίθουσα περίμενε να “σκανάρει” outfit, να προσέξει παπούτσι, να πάρει ιδέες για μαλλί, να ευφρανθεί από λεπτό γούστο την πάτησε εντελώς.
#load_content_with_ajax