ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018
Μουσική | Είδα...

Είδα: τα «Παιδιά της Σφίγγας» και τον Σταμάτη Κραουνάκη 10 Νοεμβρίου 2017

Τι είναι ο Κραουνάκης για μας (σκέφτομαι όσο ακούω κομμάτια σαν το «Αυτή η νύχτα μένει»).

Ας υποθέσουμε ότι σας έχει εκνευρίσει. Κι ότι έχετε πει «ποτέ πια». Αν, πάλι, δε σας έχει συμβεί μέχρι τώρα, να το κοιτάξετε γιατί έτσι πάει. Μια του ύψους, μια του βάθους. Και μετά, άντε ξανά μανά τα ίδια (φτου κι απ την αρχή).

Κάπως έτσι πάει η σχέση μου με τον Σταμάτη Κραουνάκη (τα τελευταία 25 χρόνια). Μόνο που παλιότερα μου πέρναγε πιο στο ντούκου το όλο θέμα, πιο μαλακά κι έτσι το έβρισκα φυσικό να κυλάω εκ νέου μέσα σε καρδούλες και αστράκια, όταν ένας στίχος ή μια μελωδία με έβρισκε τυχαία στη διαδρομή. Για να μη μακρηγορώ στην παράσταση της Σφίγγας («Τα Παιδιά της Σφίγγας») πήγα σφιγμένα. Με ζόρι. Γιατί (για να κάνουμε και την αυτοανάλυση μας) καμιά φορά, μας αρέσει να ξεμπερδεύουμε, φορτώνοντας σ’ ένα πρόσωπο/σύμβολο όλα τα πάθη και τα λάθη που βγάζει στον αφρό η κακούργα η κοινωνία όταν τα βρίσκει σκούρα…

Μεγάλη συζήτηση ανοίγω (το ξέρω). Αλλά μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι και μ’ έναν Κραουνάκη που λειτουργεί ακόμα σαν καλλιτεχνικό θεμέλιο (μνήμη, παράδειγμα, dna) στα παιδιά που τολμούν να φανταστούν τον εαυτό τους μ’ ένα μικρόφωνο στο χέρι, υπάρχει άλλος τρόπος να πεις τα πράγματα με το όνομα τους; H μνήμη και ό,τι κουβαλάει ο καθείς μέσα του είναι η όραση και το αυτί του. Και τα δικά μου -και τα δύο-είναι (ήταν;) σε περίοδο που βγάζουν ατμό.

Μέχρι να χαμηλώσουν τα φώτα (λίγο μετά τις 9.30) και να εμφανιστεί η «ομάδα» με τις χρωματιστές (αλά υδραυλικός) φόρμες τους και τα country πουκαμισάκια τους. Με το «καλησπέρα σας» ήμουν σίγουρη ότι εάν υποθέσουμε ότι η Σπείρα είχε συνήθως και μια κοινωνικο/πολιτική αιχμή, κάτι να καυτηριάσει, κάτι να ειρωνευτεί, αυτή την φορά θα αφεθεί στη χαρά της στιγμής, όπου το «θεατράλε» στοιχείο περιορίζεται εντός των ίδιων των ερμηνειών, χωρίς σχόλια, χωρίς ατάκες. Χωρίς (καν) πολύ κίνηση –αν και αυτό το τελευταίο το υπαγορεύει και το μέγεθος της σκηνής. Όλα πάνω στα «παιδιά». Και στο κλίμα που δημιουργεί η ομάδα. Να τραγουδήσουμε όλοι μαζί. Να θυμηθούμε. Να γελάσουμε. Να μερακλώσουμε. Να γίνουμε -επί τέλους – ένα κόμμα. Γιατί τι άλλο κάνει το τραγούδι αν δεν κάνει κι αυτό επισήμανση: Όσο και να ψάχνετε Κραουνάκη δε θα δείτε (ίσως κάπου μέσα στην αίθουσα) γιατί σ’ αυτή την παράσταση ειδικά (στο μεγαλύτερο κομμάτι της δηλαδή) λάμπει μόνο το πνεύμα του. Το πνεύμα Σπείρα Σπείρα.

Ξεκίνημα με το «Τριανταφυλλάκι» των Mπρέγκοβιτς / Νικολακοπούλου και το νεαρότερο μέλος της Σπείρας, Νίκο Σταδιάτη να συνοδεύει με το ακορντεόν του. Στη συνέχεια «Ούτε που ρώτησες» (Σπανός), «Κίτρινη Πόλη» (Σπανός), «Μοίρες» (Κραουνάκης), το «Τρίτο Στεφάνι» (Κραουνάκης), εναλλάσσουν φωνές και όργανα, ξυπνώντας στίχους και εποχές. Κάθε φωνή και το ύφος της. Το νούμερο της. Και όλες μαζί μέσα στο τρένο της παρέας, να σιγοντάρουν, να αγκαλιάζονται, να φορούν το σομπρέρο τους (στην «Μαλάμω»), να χορεύουν (όπως ο Χάρης Φλέουρας που είναι η κωμική περσόνα της παρέας), να συνδυάζουν μνήμες και μέρη (ο Κώστας Μπουγιώτης π,χ είναι εξαιρετικός όταν μετατρέπεται σεcrooner με νοσταλγικές ιταλικές μπαλάντες και αγγλόφωνα κομμάτια). Στο δεύτερο μέρος περισσότερο μπουζούκι και νταλκάς (by the way, τι ωραία φωνή έχει ο Βάιος Πράπας) στιγμές με τα «Καβουράκια» του Τσιτσάνη, το «Χαρικλάκι» και την «Γερακίνα» που όμως έρχονται και ακουμπούν σε ένα αίσθημα νοσταλγικής αναπόλησης, σαν κι εκείνο που βγαίνει καμιά φορά στις μεγάλες παρέες όταν πιάνουν το τραγούδι.

Τι είναι ο Κραουνάκης για μας (σκέφτομαι όσο ακούω κομμάτια σαν το «Αυτή η νύχτα μένει», «Σίδερο με ατμό», «Ο γάτος», «Πάω να πιάσω ουρανό» κλπ). Είναι η φόρα μιας εποχής που την έκανε τραγούδι και μας το έδωσε. Είναι το πνεύμα μιας γενιάς -της γενιάς του ‘80- που χάρη σ’ αυτόν (και την Νικολακοπούλου) βρήκε τη δική της «γλώσσα»- έτσι ώστε να μπορεί να ψηλαφίσει τη σχέση της με το ελαφρό, αλλά και το λαϊκό τραγούδι. Είναι το dna που έχει περάσει σε ότι νέο ακούμε σήμερα. Είναι –τέλος - εκείνος που συνεχίζει απνευστί να εμπνέει τις νεώτερες φουρνιές καλλιτεχνών, που σκηνοθετεί, γράφει νέα κομμάτια (και για αυτήν την παράσταση) ανεβάζει παραστάσεις, ονειρεύεται, τολμάει . Εκείνος που με όλο αυτό το «μπόλικο», το ακατανόμαστο, με εκνευρίζει – πολλές φορές. Και που εντός ολίγου θα ανέβει για να κλείσει την βραδιά μαζί με τα παιδιά της Σφίγγας (το πρόγραμμα τελειώνει γύρω στις 12.20) τραγουδώντας τον… αφρό της πραμάτειας του - από την «Κουπαστή» και το «Όταν έχω εσένα» μέχρι το «Πήρα Κόκκινα Γυαλιά» και των «Ανθρώπων Έργα»- για μα με ξανατουμπάρει..

Τα παιδιά της Σφίγγας : Χρήστος Γεροντίδης, Σάκης Καραθανάσης, Κώστας Μπουγιώτης, Γιώργος Στιβανάκης και Χάρης Φλεούρας. Και οι μουσικοί (που επίσης μπαίνουν στο παιχνίδι) Νίκος Σταδιάτης, Βάιος Πράπας και ο Βασίλης Ντρουμπογιάννης.

 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_f1mitropanos Είδα: τη συναυλία- αφιέρωμα στον Δημήτρη Μητροπάνο στο Ηρώδειο Μητροπάνος the one. Ο,τι και να κάνουμε εμείς οι επόμενοι, όσο τέλειες να είναι οι ερμηνείες, το αίσθημά του, την καθαρότητά του, τη μοναδικότητά του τελικά, αποκλείεται να τη βρούμε ξανά. Main_luz_casal_6 Είδα: τη Luz Casal στο Ηρώδειο Η φωνή της μοιάζει πιο θαμπή απ’ ότι τη θυμάμαι, η εκφορά του λόγου είναι πιο αργή και θεατρική, όμως, όλο αυτό δίνει τέλεια το τωρινό της στίγμα που είναι εξίσου γοητευτικό. Μοναδικό. Main_slider Είδα: τη συναυλία του Bryan Ferry στο Ηρώδειο Η δόνηση που οφείλει να διαπερνάει ένα λάιβ είχε κάμποσες υφέσεις δίνοντας σου την αίσθηση μιας επανάληψης. Main_synavlia_eleftheriou_site_27_photo_thomas_daskalakis Ειδα: τη συναυλία - αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου στο Ηρώδειο Πόσα «πρόσωπα» είχε αυτός ο άνθρωπος, τι «ποταμός» το χέρι του (!), πόσο δικός του ο λυρισμός που διατρέχει τους στίχους του, αλλά και πόσες οι ..μεταμφιέσεις –αδύνατον να τον κλείσεις σε ένα στιλ. Main_63681986 Μια διαφορετική συναυλία στον περίβολο μιας... εκκλησίας Πλατείες, παραλίες, αυλές σπιτιών «γεμίζουν» μουσική. Main_slider Είδα: τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο Ένα απόλυτα έντιμο φωτιστικό και ηχητικό θέαμα με τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος.
#load_content_with_ajax