Μουσική | Είδα...

Είδα: την Αγγελική Τουμπανάκη στο Passport/ Κεραμεικός 14 Νοεμβρίου 2017

Αυτό το ρεπορτάζ θα μπορούσε να είναι μια φράση. Στην προστακτική. Να την δείτε!!!

Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω για την Αγγελική Τουμπανάκη. Και δεν είναι πρώτη φορά που βγαίνοντας από live της «θέλω να τρέξω να φωνάξω, να το πω». Ότι αυτή η γενιά, η γενιά που ανδρώθηκε (τι να γίνει, αυτή είναι η λέξη) μέσα στην κρίση, πάει με χίλια – και κάνει τη διαφορά. Ειδικά η Τουμπανάκη εκτός από μουσικός με βάσεις τόλμη και πραγματικό πάθος για αυτό που κάνει έχει και τη στόφα performer (πώς λέμε όλο το φως απάνω μου;) έτσι ώστε αν την δεις, δεν προσπερνάς. Δεν υπάρχει περίπτωση (τύπου «δεν θυμάμαι ποια; «πώς την είπες»; κλπ κλπ).

Έχετε δει τραγουδίστρια όπου όλα της τα μέλη (χέρια, ώμοι, δάκτυλα), εκφράσεις προσώπου, αναπνοή, συντονίζονται και "χορεύουν" τις λέξεις; Μουσικός, δημιουργός, vocal performer, performer (με τον γενικότερο όρο) είναι ο ορισμός της παλλόμενης χορδής όταν ερμηνεύει...
Aνήκοντας στη γενιά που έχει καταλάβει ότι οφείλει να λειτουργεί ως συντονίστρια μιας ευρύτερης παρέας μουσικών, όντας κι εκείνη ένα επιπλέον όργανο (ίσως εκείνο που βάζει την τελική υπογραφή και παραδίδει την «εργασία» προς κρίση) κάθε φορά που παρουσιάζει κάτι νέο, είναι ολοκληρωμένο. Ενορχηστρωτικά ψαγμένο στις λεπτομέρειες του. Αναποδογυρισμένο τα μέσα έξω. Βιωμένο μέχρι την τελευταία του νότα. Kαι τελικά στημένο εκ νέου, με τη σφραγίδα της.

Οι «Συνδέσεις» είναι το ρεζουμέ της μέχρι τώρα πορείας της (γύρω στα 12 χρόνια). Η περιπλάνηση της στα Βαλκάνια, την Μεσόγειο, την Κάτω Ιταλία, την Μικρά Ασία και πιο πρόσφατα στην Ελλάδα - η τελευταία που μπήκε στο ρεπερτόριο. Όλα αυτά με εκείνο το tουch της ελευθερίας (πειραματικής διάθεσης, αλλά και της εσωτερικότητας) που αποκτάει το αποτέλεσμα όταν ο διονυσιασμός των Βαλκανίων περνάει μέσα από τζαζ αρμονίες, η πολυφωνική παράδοση της Κάτω Ιταλίας συναντάει τσιγγάνικα παραδοσιακά κομμάτια και οι ελεύθεροι αυτοσχεδιασμοί της φωνής προσγειώνονται μέσα από ηλεκτρονικές λούπες και beat boxing σε ελληνικά έντεχνα.

Πολύ …μπόλικο όλο αυτό; Μπορεί να ακούγεται έτσι. Όμως όταν χαμηλώνουν τα φώτα στο Passport και η φωνή της Αγγελικής σε βάζει σε κλίμα με ένα μακρόσυρτο φωνητικό αυτοσχεδιασμό για να προσγειωθεί τελικά, πάνω στον «Πεχλιβάνη» του Θανάση Παπακωνσνταντίνου, νιώθεις πάραυτα, ότι δεν πρόκειται για ναρκισσιστικά παιχνίδια επί χάρτου, αλλά για αίσθημα βιωμένο. Και ερμηνεία που σου μένει. Το έργο θα είναι αυτοτελές. Πολυδιάστατο. Κι αυτή τη φορά το «team» θα έχει και την στήριξη της πενταμελούς φωνητικής ομάδας Terra Voce (γυναικείο φωνητικό σύνολο που έχουμε δει με τους Encardia), αλλά και το live drawing του γνωστού σκιτσογράφου Soloup. Ένα δέντρο που σχηματίζεται σιγά σιγά απέναντι μας (στην οθόνη που είναι στημένη στο βάθος της σκηνής ) συνοδεύει την κιθάρα του Βασίλη Κετεντζόγλου, τα πέντε κορίτσια, εμφανίζονται στο πατάρι, ενώ η φωνή, της Αγγελικής, βαθιά και ρωμαλέα, τραγουδάει το παραδοσιακό τροπο «όταν το δέντρο καίγεται/ φεύγουν τα πουλιά του ουρανού» («Το τραγούδι του Αγγελου» του Κυπουργού). Κάθε τραγούδι και το σύμπαν του. Η σκηνοθεσία των ήχων του. Οι αυτοσχεδιασμοί της φωνής, το ηλεκτρονικό background, τα σόλο των οργάνων, η θεατρικότητα της ερμηνείας, η κίνηση πάνω στην πασαρέλα που ξεκινάει από την σκηνή για να φέρνει τους συμμετέχοντες κοντά στους θεατές. Η φωτογραφία πάντως αλλάζει διαρκώς. Πότε πιάνει την Αγγελική περιστοιχισμένη από τα πέντε κορίτσια, πότε τα πέντε κορίτσια μόνα τους στο πατάρι κι εκείνη κοντά μας, πότε το μπάσο του Απόστολου Καλτσά να έχει ξεφύγει από το κάδρο της ορχήστρας και να την συνοδεύει πάνω στην πασαρέλα σε μια μοναδική διασκευή της «Τρελής του Φεγγαριού». Και το πενάκι του Soloup σε εγρήγορση, ακολουθεί...

Νομίζω είπα όσα είχα να πω, βασιστείτε πάνω μου (το εννοώ ) και μπείτε στον κόπο. Θα ακούσετε όπως δεν έχετε ακούσει ποτέ Θεοδωράκη ("Ποιος τη ζωή μου"), Κηλαηδόνη («Ένα γουρούνι λιγότερο»), Δεληβοριά («Bolero»), Μαρίζα Κωχ («Φατα Μοργκάνα»), αλλά και κομμάτια από τις cross over καταβολές της, τζαζ, έθνικ, βαλκανικά και Τούρκικα ( "Gjelem", "Rampi Rampi" «Ederlezι»κ.α) σε μια παράσταση όπου τίποτα δεν περισσεύει.

Εκείνη μας είπε ότι οι «Συνδέσεις» της είναι ουσιαστικά η μείξη όλων της των πρότζεκτ (με τους Buzz Bastardz, το Ulalum και εκείνο με τις λούπες και τα harmonizers που είχε ονομάσει Jazztronica Drums-Voice duet ) σε ένα ενιαίο έργο. Εμείς πάλι λέμε ότι η Αγγελική πήγε ένα βηματάκι παρακάτω κάνοντας χειροπιαστό- και σκηνικά - τον ανοιχτόκαρδο κόσμο της. Στην σκηνοθεσία είχε τη βοήθεια της Σοφίας Σπυράτου (που όντως συντόνισε και έδωσε μορφή παράστασης στο λάιβ). Στην εκτέλεση των ήχων οι συνοδοιπόροι της μουσικοί Βασίλης Κετεντζόγλου (κιθάρα), Απόστολος Καλτσάς (μπάσο), Ηλίας Δουμάνης (τύμπανα) και Στάθης Άννινος (πιάνο).

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider_2 Είδα: την Dee Dee Bridgewater στο Μέγαρο Μουσικής Η συναυλία αυτή είχε πολλά να θυμηθεί. Και να δηλώσει. Main_stamtis_speira_speira_stavroshabakis-9 Είδα: τα «Παιδιά της Σφίγγας» και τον Σταμάτη Κραουνάκη Τι είναι ο Κραουνάκης για μας (σκέφτομαι όσο ακούω κομμάτια σαν το «Αυτή η νύχτα μένει»). Main_slider Είδα: Την Πέννυ Μπαλτατζή και το "Ολα στον Αέρα" Μια σύγχρονη τραγουδίστρια, με ταυτότητα και στιλ . Main_dsc_5250 Είδα: τη Σούλη Ανατολή στον Σταυρό του Νότου Plus Ερμηνεύει σαν γυναίκα, κινείται σαν ντίβα, μοιράζεται τις ιστορίες της με τους φανς της σαν κορίτσι. Main_carlabrunidldtkgqxcaeflfw Είδα: τη συναυλία της Κάρλα Μπρούνι στο Παλλάς Αν η αίθουσα περίμενε να “σκανάρει” outfit, να προσέξει παπούτσι, να πάρει ιδέες για μαλλί, να ευφρανθεί από λεπτό γούστο την πάτησε εντελώς. Main_original_slider Είδα: την Λένα Κιτσοπούλου και τον Δώρο Δημοσθένους στο Passport/ Κεραμεικός Bang Bang, έξω ντέρτια και καημοί -κι αν θες, να το δεις κι αλλιώς, η σημασία μιας απενοχοποιημένης συνεργασίας κι ενός απενοχοποιημένου προγράμματος που η δύναμη του είναι η ραδιοφωνική του λογική
#load_content_with_ajax