ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018
Μουσική | Είδα...

Είδα: την Dee Dee Bridgewater στο Μέγαρο Μουσικής 15 Νοεμβρίου 2017

Η συναυλία αυτή είχε πολλά να θυμηθεί. Και να δηλώσει.

Η επιτομή του προσωπικού στιλ και της σκηνικής άνεσης έκανε ό,τι όφειλε να κάνει για να σπάσει το «καθωσπρέπει» του χώρου. Και τα κατάφερε τέλεια. “Oh you make me feel like a rock star”, είπε κάποια στιγμή, απαντώντας στα σφυρίγματα και τα χειροκροτήματα (γεμάτη η αίθουσα) και καθώς όργωνε τη σκηνή πάνω κάτω και ο κόσμος είχε πάρει πλέον το «μήνυμα», το groove της ορχήστρας έφυγε προς τον… ουρανό και το «Get on up» του Τζέιμς Μπράουν σήκωσε όλο το θέατρο στο πόδι.
Και εκείνη - η σπουδαιότερη (αν όχι μια από τις σπουδαιότερες) εν ζωή τραγουδίστριες της τζαζ και σίγουρα η πιο δυνατή performer στο είδος- κατέβηκε κάτω ανάμεσα στα πρώτα καθίσματα, επέλεξε έναν «συνοδό» και στροβιλίστηκε μαζί του.

Dee Dee Βridgewater σε άλλα νερά. Πιο σόουλ, πιο ‘r n ‘b απ’ ότι την ξέραμε – κι αυτό έχει να κάνει με μια ακόμη «επιστροφή της» αυτήν τη φορά στον ήχο της γενέθλιας πόλης της το Μέμφις.
Η αλήθεια είναι ότι η τωρινή της περιοδεία («Memphis Tour») που προωθεί το τελευταίο της δισκογραφικό πρότζεκτ «επιστροφή στις ρίζες» (soul και blues classics με τον τίτλο «Μemphis …Yes I M Ready”) έχει ανάγκη από μικρότερους χώρους. Πιο ζεστούς. Πιο «εξωστρεφείς». Να μπορείς να αφήσεις το ρυθμό να πιάσει φλέβα- και ενδεχομένως - να σηκωθείς απ’ τη θέση σου…

Αλλά το κορίτσι αυτό (ναι επιμένω στην λέξη παρά τα 66 της χρόνια) το ‘χε βάλει αμέτι μουχαμέτι να μην αφήσει την απόσταση να μπει ανάμεσα μας. Και ήταν σαρωτική. Άπαικτη. Σε αντίθεση με όλα τα «η μεγάλη κυρία της τζαζ» που σου φτιάχνει εικόνα απόμακρης ποζάτης ντίβας, έχουμε τον σίφουνα Dee Dee, μια λιγερόκορμη έφηβη με καουμπόικο μαύρο καπέλο σωλήνα παντελόνι και στρας γυαλί «πεταλούδα» που «παίζει» με κάθε στίχο που βγαίνει από το λαρύγγι της. Που τρέχει πάνω κάτω στην σκηνή, φλερτάρει με τον κιθαρίστα, φλερτάρει με τον κύριο που επέλεξε να χορέψει (κατεβαίνοντας από την σκηνή), αυτοσαρκάζεται, εξομολογείται…

Αυτό το τελευταίο κρατήστε το. Η συναυλία αυτή είχε πολλά να θυμηθεί. Και να δηλώσει. Στιγμιότυπα από το σχολείο της, τα καλοκαίρια της, τους πρώτους της έρωτες, τα τραγούδια που άκουγε ως έφηβη νύχτα από το τρανζιστοράκι της. Τα πάντα για να επικοινωνήσει μαζί μας. Να μας πάρει απ' το χέρι και να μας πάει στο κορίτσι που έφερε μέσα του το κλίμα της σόουλ του Μέμφις των 60ς και της μαύρης ψυχής του. Μπορεί να μην έγινε σόουλ τραγουδίστρια η ίδια, όμως ένα κομμάτι του dna της έχει σίγουρα κάτι από Οτις Ρέντινγκ, Ελβις Πρίσλεϊ, Γκλάντις Νάιτ, Αλ Γκριν. Με μια τοπ σόουλ μπάντα που ερχόταν από εκεί (Μέμφις) και δυο κορίτσια στα backing vocals διέτρεξε τα 13 τραγούδια που περιλαμβάνει το cd έχοντας μια ιστορία για το καθένα. Βελούδινη και απαλή όταν το καλούσε η περίσταση, νευρώδης, ερωτική, σκοτεινή όταν ήθελε το τραγούδι. Μέσα στις ιστορίες της και ένα κομμάτι «υπενθύμισης»- το “Why Am I treated So Bad” των Staple Singers - που θέλει να υπογραμμίσει το πόσο «δεν ήταν cool κάποτε να είσαι μαύρος». «Όπως στις μέρες μας που“ναι το πάθαμε αυτό που φοβόμασταν και να δούμε τι θα γίνει από δω και πέρα με αυτό το «crazy person» (εννοώντας τον Τραμπ)

«Όταν γεννήθηκα το πιστoποιητικό γέννησης μου έγραφε “colored”. Γύρω στο 1958 μας αποκάλεσαν «negros» - και το δεχτήκαμε. Στα ‘60ς γίναμε “black” (ενώ το χρώμα μας δεν είναι μαύρο, είναι καφέ). Σήμερα γίναμε African Americans – κι αυτό δεν το δέχομαι με τίποτα. Με θίγει. Γιατί έχω πάνω από μια κληρονομιά. Λίγο Ιρλανδή, λίγο Ασιάτισσα, λίγο από δω, λίγο από κει. Εσάς σας λένε Greeks. Και τελείωσε. Εμάς κάθε τρεις και λίγο μας αλλάζουν όνομα». Κάπως έτσι λοιπόν, μεταξύ δηλώσεων, κοριτσίστικων αναμνήσεων και ωραίων, αλλά μακρόσυρτων διηγήσεων για την μαύρη Αμερικάνικη κοινωνία των ‘60ς (που ουσιαστικά προλόγιζαν τα κομμάτια), ολοκληρώθηκε μέσα σε μια και μοναδική βραδιά άλλη μια εμφάνιση της πληθωρικής Dee Dee στην Ελλάδα.

Ηλεκτρικό πιάνο, μπάσο, κιθάρα, τρομπέτα, σαξόφωνο και ντραμς στήριξαν την σόουλ ψυχής της τραγουδίστριας σε κομμάτια, όπως το The Thrill is gone ( BΒ King), Hound Dog (Elvis Prisley) , “Giving up” (Gladys Knight), “Try a Little Tenderness” (Otis Redding) , "Cant get Next To You" (Al Green) κ.ά – σίγουρα με το δικό της μοναδικό “touch” που γίνεται ακόμα πιο μοναδικό όταν την δεις λάιβ. Στο φινάλε, ακόμα κι όσοι είχαν τις αντιρρήσεις τους -τόσο για το χώρο, αλλά και για το αν η συγκεκριμένη φωνή μπορεί να αποδώσει πραγματικά το πνεύμα της σκοτεινής γοητείας της σόουλ - άφησαν τα "σου και μου" στην άκρη και ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Τζέιμς Μπράουν: Get on up - το μόνο που ήταν εκτός ρεπερτορίου...

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_f1mitropanos Είδα: τη συναυλία- αφιέρωμα στον Δημήτρη Μητροπάνο στο Ηρώδειο Μητροπάνος the one. Ο,τι και να κάνουμε εμείς οι επόμενοι, όσο τέλειες να είναι οι ερμηνείες, το αίσθημά του, την καθαρότητά του, τη μοναδικότητά του τελικά, αποκλείεται να τη βρούμε ξανά. Main_luz_casal_6 Είδα: τη Luz Casal στο Ηρώδειο Η φωνή της μοιάζει πιο θαμπή απ’ ότι τη θυμάμαι, η εκφορά του λόγου είναι πιο αργή και θεατρική, όμως, όλο αυτό δίνει τέλεια το τωρινό της στίγμα που είναι εξίσου γοητευτικό. Μοναδικό. Main_slider Είδα: τη συναυλία του Bryan Ferry στο Ηρώδειο Η δόνηση που οφείλει να διαπερνάει ένα λάιβ είχε κάμποσες υφέσεις δίνοντας σου την αίσθηση μιας επανάληψης. Main_synavlia_eleftheriou_site_27_photo_thomas_daskalakis Ειδα: τη συναυλία - αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου στο Ηρώδειο Πόσα «πρόσωπα» είχε αυτός ο άνθρωπος, τι «ποταμός» το χέρι του (!), πόσο δικός του ο λυρισμός που διατρέχει τους στίχους του, αλλά και πόσες οι ..μεταμφιέσεις –αδύνατον να τον κλείσεις σε ένα στιλ. Main_63681986 Μια διαφορετική συναυλία στον περίβολο μιας... εκκλησίας Πλατείες, παραλίες, αυλές σπιτιών «γεμίζουν» μουσική. Main_slider Είδα: τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο Ένα απόλυτα έντιμο φωτιστικό και ηχητικό θέαμα με τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος.
#load_content_with_ajax