ΤΡΙΤΗ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Μουσική | Είδα...

Είδα: Τη Νατάσσα Μποφίλιου και το «Belle Reve» στον Διογένη Studio 28 Νοεμβρίου 2017

Η Μποφίλιου είναι το κορίτσι που οφείλεις να ερωτευτείς, όταν την βλέπεις να τραγουδάει και να παρασυρθείς με το πάθος της και ενδεχομένως με την υπερβολή της.

Υπάρχει περίπτωση να δεις νέα «παράσταση» της Μποφίλιου που να μην είναι παράσταση; Πόσο μάλλον τώρα που η τριμελής παρέα των επιτυχιών (Μποφίλιου - Καραμουρατιδης και Ευαγγελάτος) τολμάει να βγει στα ανοιχτά, χωρίς να έχει νέο υλικό να μας προτείνει..

Πάμε λοιπόν στο Belle Reve της κλασικίζουσας ορχήστρας (εκτός των άλλων και μεγάλο σύνολο εγχόρδων) που ισορροπεί πάνω σ’ έναν συγκρατημένο ηλεκτρισμό και τις φίνες «εικόνες» που δημιούργησε ο σκηνοθέτης Άγγελος Τριανταφύλλου - εικόνες που δένουν ωραιότατα με το κλίμα των ενορχηστρώσεων, του σκηνικού (ένας φοίνικας στο κέντρο της σκηνής), αλλά και τις ενδυματολογικες επιλογές της πρωταγωνίστριας, που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι μια ντίβα του ‘50. Κάποια, κάπου, κάποτε, πολύ παλιά, τότε που τα κοσμοπολίτικα ξενυχτάδικα της Βυρηττού έφερναν τις μουσικές επιρροές της Δύσης νωρίς και τις μπόλιαζαν με το δικό της ανατολίτικο αισθησιασμό. Εκεί που το ούτι (στην περίπτωση μας και το μπουζούκι) ταίριαζε τέλεια με τις βιόλες, τα τσέλο, τα βιολιά αφήνοντας στίχους, όπως εκείνους που πρωτοτραγούδησε η Νίνα Σιμόν στο «Wild is the Wind» να πιάσουν Μεσόγειο και να λιώσουν μέσα (ας πούμε) σε ένα «Τραγούδι απ τα Αλγέρι». Λέμε τώρα… Αλλά μην το γελάτε κιόλας. Γιατί το παιχνίδι των συνειρμών είναι που μετράει σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Κι αυτή η τριάδα τελικά έχει το προτέρημα να μπορεί να δίνει σώμα σε εικόνες σαν και τις παραπάνω. Και το κάνει συντονισμένα, άκρως επαγγελματικά λες και φτιάχνει ταινία με σενάριο, αρχή, μέση και τέλος.

Αυτή τη φορά, λοιπόν, το σενάριο θέλει να αναδείξει το πιο ευρωπαϊκό προφίλ της τραγουδίστριας, χωρίς όμως να προδώσει και το βαθύτερο dna της που κρατά από τις ντίβες του ‘50. Η Μποφίλιου είναι το κορίτσι που οφείλεις να ερωτευτείς, όταν την βλέπεις να τραγουδάει και να παρασυρθείς με το πάθος της και ενδεχομένως με την υπερβολή της – αλλά αυτή η υπερβολή είναι και το ατού της ταυτόχρονα. Και όντως μέσα στο περιβάλλον που έχει στηθεί στο Μπελ Ρεβ και στον μεσανατολίτικο εξωτισμό του (που ακουμπάει σε αμερικάνικο σινεμά του ‘50 τύπου Casablanca), το στιλ της γυναίκας που «καίγεται» την ώρα που τραγουδάει δρα καταλυτικά στο συναίσθημα σου. Και καίγεσαι μαζί της!

Όλα αυτά όμως μην νομίζετε ότι είναι απλή υπόθεση. Όχι βέβαια. Απλώς, αυτήν τη φορά κρίνω (άποψη μου βέβαια) ότι η σχέση ροής, ήχου, εικόνας και γενικότερου feeling έχουν συντονιστεί άψογα μεγιστοποιώντας το εφέ του αποτελέσματος. Κυρίως στο δεύτερο μέρος νιώθεις ότι η ομάδα έχει «κεντήσει» κυριολεκτικά ενορχηστρώσεις, γέφυρες, περάσματα... Το «Wild is the Wind» που τόσο ωραία λέει ο Θεοδωρής Μαυρογιώργης (συμμετέχει στην παράσταση και σε άλλα κομμάτια) χάνεται μέσα στις «Ομπρέλες του Demy» που λέει εκείνη -κι αυτές με την σειρά τους δίνουν πάσα στο «Padam» (στα ελληνικά) για να γίνει εκείνη η ωραία όσμωση εποχών, μουσικών, γλωσσών και φωνών.

Το ωραίο είναι ότι όταν γράφεις για τραγούδια σού έρχονται και εικόνες στο νου. Διαφορετικές φωτογραφίες. Εκείνη χορεύει και μας… λατρεύει στο «Νey Na Na (Vaya Con Dios), χοροπηδάει στο (δικό της) «Το ραντεβού» (που έχει πιο λαϊκή γεύση από άλλες φορές μια που το μπουζούκι του Νίκου Μέρμηγκα υπερτερεί), ενώ στην αμέσως επόμενη φάση, οι φιγούρες δυο σωμάτων – του Λάμπη Κοντουρόγιαννη με την ηλεκτρική του κιθάρα και η δική της – κάθονται στη σκιά του φοίνικα για να ακούσουμε αργά και θεατρικά την εξομολόγηση της στο «Το όνομα μου». Αυτά έτσι για να πάρουμε μια γεύση. Αλλά πώς να μεταφέρει κανείς το «κέντημα» πάνω στις ενορχηστρώσεις που σε επιτυχίες της, όπως η «Βαβέλ» λόγου χάριν, «υποβαθμίζουν» τη βαλκανική του ..καταγωγή υπέρ ενός πιο μεσανοτολίτικου ήχου με βιολιά και ούτι που του δίνουν όντως άλλο προφίλ;

Ναι η ομάδα στο Belle Reve έχει δουλέψει, έχει τολμήσει και -το βασικό- δεν το διαλαλεί «φωνάζοντας». Και επιβάλει και ένα νέο στιλ θεάματος. Δυόμισι (περίπου) ώρες παράσταση (παράσταση το τονίζω) που ξεκινάει στις 9.45 και πας σπίτι σου- αν θες- χωρίς να έχεις πιει τίποτα απολύτως. Και χωρίς να είσαι ..καπνισμένος. Γιατί ο ανακαινισμένος Διογένης Studio σου δίνει αυτή την δυνατότητα.

Μεγάλη αίθουσα (όχι ανοικονόμητη) με εξώστη και μεγάλη γκάμα επιλογών στο πόσο θα ξοδέψεις, πόσο θα πιεις, αν θα πιείς και αν θα καπνίσεις. Να τα λέμε κι αυτά… Γιατί είναι εξίσου σημαντικά.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_kapl0093_(1) Είδα: τον Μιχάλη Χατζηγιάννη και τον Θανάση Αλευρά στο Φως Ο Χατζηγιάννης είναι και πάλι εδώ. Main_slider Είδα: την Ηρώ Σαϊα στη Σφίγγα Πρόγραμμα ζουμερό και χορταστικό, έτσι ώστε να βρούμε όλοι κάτι από τις «αγάπες» μας. Main_slider_2 Είδα: την Dee Dee Bridgewater στο Μέγαρο Μουσικής Η συναυλία αυτή είχε πολλά να θυμηθεί. Και να δηλώσει. Main_slider_2 Είδα: την Αγγελική Τουμπανάκη στο Passport/ Κεραμεικός Αυτό το ρεπορτάζ θα μπορούσε να είναι μια φράση. Στην προστακτική. Να την δείτε!!! Main_stamtis_speira_speira_stavroshabakis-9 Είδα: τα «Παιδιά της Σφίγγας» και τον Σταμάτη Κραουνάκη Τι είναι ο Κραουνάκης για μας (σκέφτομαι όσο ακούω κομμάτια σαν το «Αυτή η νύχτα μένει»). Main_slider Είδα: Την Πέννυ Μπαλτατζή και το "Ολα στον Αέρα" Μια σύγχρονη τραγουδίστρια, με ταυτότητα και στιλ .
#load_content_with_ajax