ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Μουσική | Είδα...

Είδα: τη Δήμητρα Γαλάνη με το Chronos Project και τους Τακίμ 01 Φεβρουαρίου 2018

Το έδαφος –μουσικά- είναι εξαιρετικά εύφορο.

Μου άρεσε που ήταν γεμάτο το Μέγαρο. Που δεν έπεφτε καρφίτσα. Μου άρεσε, γιατί project σαν κι αυτό που είδαμε προχτές στην μεγάλη αίθουσα (Χρήστος Λαμπράκης) αποδεικνύουν ότι υπάρχει ένα ορεξάτο και ανοιχτόμυαλο κοινό που πλέον έχει μυηθεί στη διαδικασία της ακρόασης και ξέρει να εκτιμά…

Ας πάμε λοιπόν εκεί που ονειρεύτηκε να μας πάει η οικοδεσπότισσα της βραδιάς Δήμητρα Γαλάνη, που μετά από 50 χρόνια (περίπου) ασταμάτητης περπατησιάς στο ελληνικό τραγούδι έβαλε αμέτι μουχαμέτι να δώσει σε μεγάλα τραγούδια (Τσιτσάνη, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη κλπ) και τραγούδια από την ελληνική παράδοση, μια δεύτερη ζωή σ’ ένα σύμπαν πιο ρευστό, πιο ανοιχτό, πιο challenging μουσικά παρά ποτέ. Ο πρώτος κύκλος άνοιξε πριν κάμποσα χρόνια με τους Chronos στο πλάι της. Ο Χατζιδάκις, ο Τσιτσάνης, ο Μάντζαρος κ.ά, έτσι όπως «μεταφράστηκαν» μέσα από τα χέρια τριών εξαιρετικών δικών μας τζαζμεν (Χρήστος Ραφαηλίδης βιμπράφωνο, Πέτρος Κλαμπάνης κόντρα μπάσο, Σπύρος Μάνεσης πιάνο) και του μοναδικού ανατολίτη της παρέας Θωμά Κωνσταντίνου (ούτι).

Στο Μέγαρο το project διευρύνθηκε (στο πλαίσιο της σειράς «Γέφυρες») και έτσι όπως χαμήλωσαν τα φώτα κι άρχισε να φτάνει στα αυτιά μας ο γλυκός ήχος του Θωμά Κωσνταντίνου (ούτι) και του Γιώργου Μαρινάκη (βιολί) -προάγγελοι τής -θα το τολμήσω- συγκινητικής διασκευής που έκαναν οι Chronos και οι Τακίμ από κοινού στον «Κλέφτικο» (αν δεν κάνω λάθος ) του Σκαλκώτα – ξέραμε ότι σ αυτή την συνάντηση θα είναι οι μουσικοί οι πρωταγωνιστές της βραδιάς. Chronos και Τακίμ. Και ανάμεσα τους διασταυρώσεις και συνομιλίες, ελεύθεροι συνειρμοί και «μυστικά» περάσματα από ανατολή σε δύση, το κανονάκι του Πάνου Δημητρακόπουλου και το βιμπράφωνο του Χρήστου Ραφαηλίδη, το ούτι του Θωμά Κωνσταντίνου και το πιάνο του Σπύρου Μάνεση, το κλαρίνο του Αλέξανδρου Αρκαδόπουλου και το κοντραμπάσο του Πέτρου Κλαμπάνη, τα κρουστά του Μερετάκη και το κοντραμπάσο του Πλαγιαννάκου όλοι συντονισμένοι σ’ αυτήν την πολύ δική τους διαδρομή, όπου η γλύκα της ανατολής πάει να συναντήσει την ελευθερία και την πνευματικότητα της δύσης. Νομίζω ότι σε καλλιτεχνικό επίπεδο αυτή η συναυλία μας έφερε ένα «κλικ» πιο μπροστά.

Πιο μπροστά και πιο κοντά σ' αυτό που ονειρεύτηκε η Δήμητρα. Γιατί μπορεί να υπήρξαν στιγμές που ένιωθες ότι είναι πιο εγκεφαλική η προσέγγιση, πιο φορτωμένο το «κέντημα» απ’ ότι άντεχε η ψυχή σου (προσωπικά το ένιωσα αυτό), όμως, στο σύνολο του, η συνάντηση Chronos και Τακίμ έδωσε και πραγματικά διαμαντάκια όπως λ.χ. στο «Χαλασιά μου» ή στον Σκαλκώτα. «Ασπρο Περιστέρι», «Ξανθούλα» « Ρόδο της Ανατολής» (του Ερικ Σατί), «Μπαξέ Τσιφλίκι», «Άρνηση» μερικά από τα τραγούδια που ακούσαμε μαζί με παραδοσιακά κομμάτια και ορχηστρικά θέματα. Αλλά ειδικά αυτή την φορά, τα τραγούδια ήταν μόνο η αφορμή.

Μην πω ότι και η Δήμητρα κάπως έτσι ένιωθε για τον εαυτό της. Αν κρατήσαμε κάτι απ' την όλη ιστορία (πέρα από το καθαρά καλλιτεχνικό κομμάτι ) είναι ότι το έδαφος –μουσικά- είναι εξαιρετικά εύφορο, οι μουσικοί που υπάρχουν θα έκαναν άνετα καριέρα παντού. Και κάτι ακόμα. Υπάρχουν «παλιοί» που πολύ χαίρονται γι' αυτό και κάνουν ότι μπορούν για να σπάσουν την περιρρέουσα γκίνια. Και γκρίνια. Και ευτυχώς. Γιατί εμείς (πλέον) μπορούμε και ακούμε.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_eleftheria_arvanitaki_takim_tin_idia_stigmi_site_18_photo_elli_poupoulidou Είδα: «Την ίδια στιγμή» την Ελευθερία Αρβανιτάκη με τους ΤΑΚΙΜ Ο,τι είδαμε στο κατάμεστο Ηρώδειο θα καταγραφεί στις σπάνιες στιγμές της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Main_b_10518__patroklos_skafidas-60 Είδα: το «Raven Revisited» σε σκηνοθεσία Ράιας Τσακηρίδη Μια παράσταση καλού γούστου και λεπτών αποχρώσεων. Main_slider_2 Είδα: την Ταράτσα του Φοίβου με τον Θανάση Αλευρά Φέτος ο Φοίβος και η Ταράτσα του κεντάνε. Main_slider Είδα: τους Αγγελάκα - Παυλίδη στην Πλατεία Νερού Ροκ το ελληνικόν στις πιο ηλεκτρισμένες του στιγμές. Main_slider Είδα: τους Thievery Corporation και τους UB40 στο Release Festival Ωραία βραδιά γενικά, σ' ένα καλά οργανωμένο χώρο, άνετο να μπεις, να περιπλανηθείς, να μπορείς να δεις τη σκηνή σχεδόν από παντού μέσα από τις μεγάλες οθόνες που είναι τοποθετημένες μέσα στον χώρο. Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%a5%cf%80%cf%8c%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7_%ce%9c%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85_2431_-_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Είδα: την «Υπόθεση Μακρόπουλου» σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά «Κρύα σαν το μαχαίρι, η 300 χρονών ντίβα πατάει πάνω σε άνδρες, συναισθήματα και επιθυμίες, πρόθυμη να χρησιμοποιήσει και να χρησιμοποιηθεί, σίγουρη πως «είναι διαστροφή να αγαπήσει κάποιον θνητό», αφού αργά ή γρήγορα θα την εγκαταλείψει…»
#load_content_with_ajax