Μουσική | Είδα...

Είδα: τους Thievery Corporation και τους UB40 στο Release Festival 03 Ιουνίου 2018

Ωραία βραδιά γενικά, σ' ένα καλά οργανωμένο χώρο, άνετο να μπεις, να περιπλανηθείς, να μπορείς να δεις τη σκηνή σχεδόν από παντού μέσα από τις μεγάλες οθόνες που είναι τοποθετημένες μέσα στον χώρο.

Ήρθε το καλοκαίρι; Αστεία η ερώτηση, σχεδόν προκλητική, κυρίως γι’ όλους εμάς που τιμήσαμε τον ερχομό του, με μπόλικο Release πλάι στο κύμα. Το δεύτερο βράδυ του Φεστιβάλ, ο καιρός είναι αίθριος, απόλυτα φιλικός και υποστηρικτικός, γι’ όσους συγκεντρώθηκαν κάτω από τη σκηνή- άκουσα ότι ήταν τουλάχιστον διπλό το νούμερο σε σχέση με την πρώτη μέρα – για να δουν ένα από τα δημοφιλέστερα και μακροβιότερα reggae/dub συγκροτήματα όλων των εποχών, τους αειθαλείς UB40- κι αμέσως μετά την αγαπημένη κολεκτίβα των Rob Garza και Eric Hilton, Thievery Corporation, που μας τίμησαν εκ νέου, ένα μόλις χρόνο μετά την πρώτη τους εμφάνιση στο Release Athens το 2017.

Τι άλλο είναι η μουσική, αν δεν είναι συνειρμοί ανάκατοι με αναμνήσεις (ακόμη και ψεύτικες); Την ώρα, όμως, που βλέπω τα χέρια υψωμένα να πηγαινοέρχονται κυματιστά στο “Cherry oh Baby”, ενώ ο Αli Campbell, σαφώς πιο ευτραφής απ’ ότι τον είχαμε στο μυαλό μας και μάλλον πιο απόμακρος απ’ ότι θα τον ήθελε η περίσταση (διεκπεραιωτικός είναι η πιο σωστή λέξη) σκέφτομαι πόσες απ’ τις κύριες που είναι εκεί το έχουν χορέψει σε καλοκαιρινά πάρτι στο παρελθόν, φορώντας ψηλοκάβαλο τζιν «μπάγκι» και μπλουζάκι με βάτες. Αυτό θα πει διάρκεια, όμως- έτσι δεν είναι; Παρά τη διάσπαση του σχήματος το 2008 με τον Κάμπελ να αποχωρεί από το γκρουπ και στη συνέχεια να τον ακολουθούν ο κιμπορντίστας Mickey Virtue και ο Astro, τα πράγματα ξαναστήθηκαν το 2013 με τους τρεις βετεράνους να ενώνουν δυνάμεις εκ νέου ως UB 40. Τώρα, με μια ακόμη κυκλοφορία μέσα στο 2018 - το Real Labor of Love - ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα 40 τους χρόνια σ΄ένα anniversary show στις 25 Ιουνίου στο Royal Albert Hall.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Χμμμ… Προσπαθώ να ξεπεράσω το συναισθηματικό κομμάτι που με παρασύρει, ανασύροντας μνήμες – έπαιξαν όλες οι επιτυχίες, όπως Κingston Town, Many Rivers to Cross, Ivory Madona κλπ – και να είμαι όσο πιο αντικειμενική γίνεται. Εξαιρετικές στιγμές υπήρξαν (όπως για παράδειγμα στην εισαγωγή του Ivory Madonna με το μακροσκελές και διονυσιακό σόλο του περκασιονίστα να χρωματίζεται στο φινάλε με τον δυναμικό ήχο της τρομπέτας), αλλά πολλές φορές αισθάνθηκα να φεύγω προς τη θάλασσα αδυνατώντας να κρατηθώ στον (κάπως επαναλαμβανόμενο τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά) λικνιστικό ρυθμό της reggae. Μόνο προς το τέλος ζωντάνεψε το αίμα μου, με το Red Red Wine να «χορεύει» όλα τα σώματα και τα φώτα να δυναμώνουν σιγα σιγά.

Οι Thievery Corporation ακολουθούν. Στις 11.20 περίπου η πολυμελής κολεκτίβα που φέτος ήρθε κι αυτή με έναν νέο δίσκο (Treasures of the Temple) μπαίνει δυνατά στο παιχνίδι και η σκηνή αποκτάει μια κινητικότητα και μια πολυχρωμία – όσο πολύχρωμη είναι κι η μουσική της. Με τον μπασίστα Αshish Vyas να κινείται διαρκώς (όπως και πέρυσι) στο προσκήνιο, αφήνεται στις «φιλοξενούμενες» φωνές, που άλλοτε έχουν την ένταση και τον θυμό μιας κοινωνικοπολιτικής διαμαρτυρίας – κυρίως μέσα από τον ράπερ Μr Lif – άλλοτε έχουν τη γοητεία ενός γαλλικού τραγουδιού ή στρέφονται προς Ανατολάς φέρνοντας τον διονυσιασμό ενός σιτάρ (Rob Garza) στα νερά του ηλεκτρονικού νταμπ.
Τι μουσική παίζουν οι Τhievery Corporation; Καλή ερώτηση, αλλά δεν υπάρχει εύκολη απάντηση: Σίγουρα πολύ από Τζαμάικα (από την ... σέξι Racquel Jones κ τον Νοtch), πολλή reggae (Mr Lif και Νotch), τραγούδια υπαινικτικού αισθησιασμού (από την Αργεντίνα Νattalie Clavier), γαλλικό ...νάζι ( Loulou Ghelichkani) – κι όλα αυτά στο ηλεκτρονικό, ρυθμικό τοπίο ενός πάρτι που έχει και τις cool στιγμές τους. Κατά τη γνώμη μου, αυτή τη φορά το cool κομμάτι διήρκεσε λίγο περισσότερο απ’ ότι επέτρεπε η περίσταση –στο μέσο της συναυλίας έγινε μια μικρή κοιλιά – αλλά ξαναανέβηκαν οι ρυθμοί, ο δυναμισμός της ραπ έβαλε και πάλι φωτιά στην ομήγυρη, ο ηλεκτρονικός ήχος απέκτησε τις παράφορες ψυχεδελικές του προεκτάσεις και παραμορφώσεις.

Μέχρι την 1.10 πήγε η βραδιά με φουλ τα γκάζια – αν εξαιρέσεις τη μια μικρή κοιλιά που είπαμε. Φινάλε με το πιο γνωστό τους κομμάτι “The Richest Man in Babylon” κι όλο τοn θίασο επί σκηνής. Ωραία βραδιά γενικά, σε ένα καλά οργανωμένο χώρο, άνετο να μπεις, να περιπλανηθείς, να μπορείς να δεις τη σκηνή σχεδόν από παντού μέσα από τις μεγάλες οθόνες που είναι τοποθετημένες μέσα στον χώρο. Το έχω ξαναπεί και το λέω μια φορά ακόμη: η ωραιότερη πλατεία της πόλης έχει νερό . Και αέρα θαλασσινό. Και μουσική!!!

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_f1mitropanos Είδα: τη συναυλία- αφιέρωμα στον Δημήτρη Μητροπάνο στο Ηρώδειο Μητροπάνος the one. Ο,τι και να κάνουμε εμείς οι επόμενοι, όσο τέλειες να είναι οι ερμηνείες, το αίσθημά του, την καθαρότητά του, τη μοναδικότητά του τελικά, αποκλείεται να τη βρούμε ξανά. Main_luz_casal_6 Είδα: τη Luz Casal στο Ηρώδειο Η φωνή της μοιάζει πιο θαμπή απ’ ότι τη θυμάμαι, η εκφορά του λόγου είναι πιο αργή και θεατρική, όμως, όλο αυτό δίνει τέλεια το τωρινό της στίγμα που είναι εξίσου γοητευτικό. Μοναδικό. Main_slider Είδα: τη συναυλία του Bryan Ferry στο Ηρώδειο Η δόνηση που οφείλει να διαπερνάει ένα λάιβ είχε κάμποσες υφέσεις δίνοντας σου την αίσθηση μιας επανάληψης. Main_synavlia_eleftheriou_site_27_photo_thomas_daskalakis Ειδα: τη συναυλία - αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου στο Ηρώδειο Πόσα «πρόσωπα» είχε αυτός ο άνθρωπος, τι «ποταμός» το χέρι του (!), πόσο δικός του ο λυρισμός που διατρέχει τους στίχους του, αλλά και πόσες οι ..μεταμφιέσεις –αδύνατον να τον κλείσεις σε ένα στιλ. Main_63681986 Μια διαφορετική συναυλία στον περίβολο μιας... εκκλησίας Πλατείες, παραλίες, αυλές σπιτιών «γεμίζουν» μουσική. Main_slider Είδα: τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο Ένα απόλυτα έντιμο φωτιστικό και ηχητικό θέαμα με τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος.
#load_content_with_ajax