Μουσική | Είδα...

Είδα: το «New Worlds» με τον Μπιλ Μάρεϊ 21 Ιουνίου 2018

Δεν υπήρξε μέσα σ' αυτό το δίωρο, ανάσα του, ή υπόνοια νεύματός του που δεν «έφτασε» στην πλατεία και δε χειροκροτήθηκε με περίσσια ένταση.

Είναι ορισμένοι άνθρωποι που λες κι έχουν γεννηθεί για τη σκηνή. Ο Μπιλ Μάρεϊ, λόγου χάριν, και τον τηλεφωνικό κατάλογο να διάβαζε θα ήταν διαφορετικός κατάλογος. Μαρεϊκός. Αυτά σκέφτομαι, καθώς η καλοβαλμένη και ευθυτενής φιγούρα του, πετάει κάποια στιγμή το σακάκι, και αφού «κλέψει» από το τρίο την βιολίστα Μίρα Γουάνγκ και την οδηγήσει με δυο τρεις δρασκελιές κάτω από την σκηνή, στροβιλίζονται αγκαλιά σε ένα τανγκό υπό τους ήχους του τσέλου του Jan Vogler που –κυριολεκτικά- «ζωγραφίζει». Το ευθυτενές και ευκίνητο σώμα του Μάρεϊ, όμως, (που στο φινάλε της βραδιάς θα τον βοηθήσει να κλείσει το «σόου» με μια εντυπωσιακή «επέλαση» ψηλά στις κερκίδες όπου μοιράζει -μην πω πετάει- στο έκπληκτο και ενθουσιασμένο κοινό τα τριαντάφυλλα από μια τεράστια ανθοδέσμη που κρατάει στην αγκαλιά του) δεν είναι τίποτα μπροστά στο ύφος του προσώπου του. Τις μούτες του. Τις εναλλαγές στη φωνή του και την προφορά του, όταν για παράδειγμα μιμείται το Ισπανικό accent τραγουδώντας το «Νobody knows in America/ Puerto Rico’s in America» (το «Αmerica»- τραγούδι/ύμνος για την μετανάστευση από το μιούζικαλ West Side Story). Αλλά μην νομίζετε ότι αυτό το …κλείσιμο του ματιού, με το πολιτικό μήνυμα, που αναδεικνύει η κωμική πλευρά του μίμου Μάρεϊ είναι η ραχοκοκαλιά που ενώνει τα σημεία στο “New Worlds”. Όχι. Στο δίωρο πρότζεκτ που παρακολουθήσαμε- το πρότζεκτ που προέκυψε μετά από την τυχαία συνάντηση του, που έγινε φιλία, με τον τσελίστα Γιαν Βόγκλερ, και συμπληρώθηκε από την Κινέζα βιολίστα Mira Wang και της Βενεζουαλινή πιανίστα Vannessa Perez- ο Μπιλ Μάρει φαίνεται να κάνει αυτό που του αρέσει. Τόσο απλά. Και τελεία. Ακούγεται περίεργο άραγε;

Διαβάζει κλασσική Αμερικάνικη ποίηση και λογοτεχνία, τραγουδάει γνωστά κομμάτια από κορυφαία μιούζικαλ- μέχρι και την Μαρία μιμείται τραγουδώντας με νάζι το «I feel Pretty» από το West Side Story των Μπερνστάιν, Σοντχάιμ- ενίοτε χορεύει κι όλας. Kι όλα αυτά υπό τους ήχους του εξαιρετικού αυτού τρίο που παίζει από το «Moon River» του Χένρι Μαντσίνι μέχρι Van Morrison (“When Will I Ever Learn to Live in God), αλλά και κομμάτια του Μπαχ ή του Σούμπερτ. Αν λόγου χάριν ψάξει κανείς να βρει συνάφεια στη σχέση του υπέροχου ποιήματος του Walt Whitman “Song of The Open Road" (μ' αυτό άνοιξε η βραδιά) με το κομμάτι που διάβασε από το «Hackleberry Finn» του Μαρκ Τουέιν (το οποίο συνόδεψε τραγουδώντας το Moon River) ή μεταξύ του κωμικά δοσμένου “It ain’t necessarily so” (από την όπερα του Γκέρσουιν Porgyand Bess) με το «Jeanie with the Light Brown Hair» του Steven Foster, δε θα βρει εμφανή κοινά σημεία – πέρα απ το ότι ανήκουν στην Αμερικάνικη γραμματεία και πιθανόν είναι «υλικό» οικείο στον εκεί θεατή. Ισως γι’ αυτό, μετά την κάπως μακροσκελή ανάγνωση του ποιήματος του Whitman όπου πολύ σοβαρός και στιβαρός τόνιζε μια μία τις συλλαβές, απευθυνόμενος στο κοινό είπε : «εδώ είναι το σημείο που ο ένας γυρίζει και κοιτάζει τον άλλο. Και λέει "αυτό είναι; Αυτό ήρθαμε να δούμε;" Λοιπόν σας καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω αν κάποιοι θέλουν να φύγουν. Αλλά σας πληροφορώ τα χειρότερα τελείωσαν».

Μάρεϊ, ο σταρ που αγαπήθηκε πολύ, κάνοντας το δικό του. Γιατί δεν υπήρξε μέσα σ αυτό το δίωρο, ανάσα του, ή υπόνοια νεύματός του που δεν «έφτασε» στην πλατεία και δε χειροκροτήθηκε με περίσσια ένταση. Με λαχτάρα (θα το πω κι αυτό). Φαντάσου και να χόρευε (ή να τραγουδούσε) μ’ αυτό που είθισται να αποκαλείται «ωραία». Ήταν Μάρεϊ όμως. The only one. 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο Ένα απόλυτα έντιμο φωτιστικό και ηχητικό θέαμα με τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος. Main_slider Είδα: τους Calexico στο Ηρώδειο Μια ζεστή (πολύ ζεστή) βραδιά του Ιουλίου, όπου οι τροβαδούροι από την Αριζόνα, μάς έκαναν επί ένα γεμάτο δίωρο να δούμε τι σημαίνει «The thread that keeps us» (ο τίτλος του τελευταίου δίσκου). Main_41006102970_0562a579cd_b Μποέμ: από το Λονδίνο στο… σπίτι σας! Η Βασιλική Οπερα μάς χάρισε διαδικτυακά μία θαυμάσια παραγωγή της «Μποέμ» του Πουτσίνι Main_slider Είδα: τον Nick Cave στην Πλατεία Νερού Τελικά η επίδραση Κέιβ είναι αναλλοίωτη και φαίνεται να έχει ανάλογο απογειωτικό αποτέλεσμα με εκείνου του χειμώνα. Main_sting_shaggy-10 Είδα: τον Sting και τον Shaggy στο Ηρώδειο Η πιο "αταίριαστη" συνεργασία που έγινε ποτέ, αλλά που στην πράξη δικαιώθηκε πλήρως. Main_113 Η ταράτσα του Φοίβου: Διασκέδαση τα μεσοβδόμαδα με άρωμα αναψυκτηρίου Ίσως και να είναι τυχερή ετούτη η γενιά. Μπορεί να διασκεδάζει με λιγότερα ψέματα…
#load_content_with_ajax