Μουσική | Είδα...

Είδα: τον Sting και τον Shaggy στο Ηρώδειο 25 Ιουνίου 2018

Η πιο "αταίριαστη" συνεργασία που έγινε ποτέ, αλλά που στην πράξη δικαιώθηκε πλήρως.

Σας αρέσουν οι εκπλήξεις; Αν είναι σαν κι αυτήν που μας επιφύλασσε ο Sting (και η Didi Μusic) στο Ηρώδειο (22 και 23 Ιουνίου), με όλη μας την ψυχή, λέμε ναι. Στην Τζαμάικα λέμε ναι. Και στον …Mr Boombastic/ Shaggy και το sex appeal του, λέμε ναι. Ναι στον ρυθμό, τον χορό και τα «ντόπια» τζαμαϊκανό/αγγλικά που σε αντίστιξη με το πιο μελωδικό, εσωτερικό και σοφιστικέ ύφος του Sting μας πρόσφεραν ένα απρόσμενο, αλλά εξόχως ενδιαφέρον χαρμάνι. Πιπεράτο και χορευτικό, με τη μορφή του Bob Marley να μας κοιτάζει όλους από ψηλά και να μας χαμογελάει..

Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Sting; Μα τι νομίζετε, συναυλία του Sting είδαμε τις προάλλες στο Ηρώδειο; Oπως είχαμε ήδη γράψει, ο αειθαλής Βρετανός σταρ -τόσο fit στα 67 του που τον λες και μοντέλο για φωτογράφιση εξώφυλλου περιοδικού μόδας- συμπράττει συναυλιακά με τον πληθωρικό και ιδιαίτερα δημοφιλή, κυρίως στην Αμερικάνικη ήπειρο, Τζαμαϊκανό μουσικό και τραγουδιστή Shaggy (θυμάστε το Μr Boombastic) με επίκεντρο το κοινό δισκογραφικό τους πρότζεκτ «44/876» που κυκλοφόρησε μέσα στην άνοιξη. «44/876» ο κωδικός των διεθνών τηλεφωνικών κλήσεων, αλλά και σύμβολο φιλίας και καλλιτεχνικού πλησιάσματος δυο φαινομενικά ετερόκλητων καλλιτεχνών που θέλησαν να βρουν κοινά πατήματα στην ανάλαφρη διάθεση και τους ρυθμούς της Καραϊβικής.

Όχι ότι δεν ξέρει από reggae ο Sting (μην ξεχνάμε τα πρώτα του χρόνια), αλλά το …staging εδώ το έχει δώσει εξ ολοκλήρου στον Shaggy. Ο Shaggy με τα κιλάκια του, το καπελάκι του, τα τιρκουάζ του αθλητικά και τη φόρα έμπειρου ράπερ αφήνει όλη την γήινη γοητεία του να λικνιστεί, να χοροπηδήσει, να υπαινιχθεί με χειρονομίες και... yeah man, αεικίνητος από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο. Σε αντίθεση ο Sting, "χορογραφεί" τον εαυτό του ακίνητο, στα μετόπισθεν και με την κιθάρα του αγκαλιά, περιορίζει την κινητικότητα του στη φωνή, η οποία (έχω να πω και το τονίζω) είναι σε ανάλογη φόρμα με τους κοιλιακούς του (δεν τους είδαμε, αλλά τους φανταζόμαστε).

Η συναυλία άνοιξε με το ομώνυμο κομμάτι («44/876») γύρω στις 9.10 σε ένα υπερπλήρες Ηρώδειο που λες και είχε έρθει έτοιμο από το σπίτι του. Up tempo το κοινό απο το πρώτο λεπτό, up tempo και το «έργο» με την τζαμαϊκανή προφορά («wake up to sunshine in di morning») να κάνει γύρους μέσα στα τιρκουάζ παπουτσάκια και να μας καλεί να συμμετέχουμε. Και τι περίεργο (!) εδώ είμαστε man, εδώ ολοψύχως, γιατί όλο το πράγμα έχει μια αύρα ηλιόλουστη, χορευτική, ακόμα και στα πιο εσωτερικά κομμάτια του Sting. Sting και το ωραίο φλέγμα του, η high tenor βραχνάδα του σε μια σχεδόν δίωρη διαδρομή που εκτός από τα νέα κοινά κομμάτια (ρεγκε/ποπ ύφους) ή τα τρία τέσσερα σουξέ του Shaggy (Mr Boombastic, «It Wasn’t Me», Angel κ.ά ) περιέχει όλες τις κλασσικές επιτυχίες του πρώτου από την εποχή των Police κι έπειτα. Κομμάτια όπως το «An Englishman in New York», «Every Little Thing She Does», «Love is the Seventh Wave», «Μessage in a bottle», «Fields of Gold» (εδώ με παραίνεση του Shaggy ανάβουν οι φακοί όλων των κινητών και «φλέγεται» το θέατρο) "Every Breath You Take" κ.ά είναι έτσι διασκευασμένα ώστε να χωρούν τις φωνές και των δύο παιχτών. Φωνές αντίθετες μεταξύ τους (τραχύς και έντονος ο Shaggy, εσωτερικός ο Sting) που όμως, η «σκηνοθεσία» κι η ενορχήστρωση τους έχει δώσει ένα κοινό πεδίο να κινηθούν. Και ήταν όντως απολαυστικοί μέσα στη διαφορετικότητα τους. Απολαυστικές και πιο ρυθμικές (με αποχρώσεις Καραϊβικής) οι ενορχηστρώσεις έφεραν τους  μουσικούς και από τις δυο πλευρές σε ένα κοινό χώρο, με τους Dominic Miller (κιθάρα), Jose Freese (ντραμς),Rufus Miller (κιθάρα) από την πλευρά του Sting και τους Μelissa Musique (φωνητικά), Gene Noble (φωνητικα) και Kevon Webster (keyboards) από την πλευρά του Shaggy.


Πώς τελειώνει μια συναυλία σαν κι αυτή, που πας να .., ονειροπολήσεις και να ερωτευτείς με Sting και βγαίνεις χορεύοντας με Shaggy; Αυτά είναι τα ωραία - όταν είναι ωραία. Στα "ανκορ" θα αποζημιωθούν όσοι είχαν πιο ρομαντικές βλέψεις, με ένα «Desert Rose» στην πιο εξωτική μεσανατολίτικη εκδοχή του, ένα «Every Breath You Take» συνοδεία ρυθμικών χειροκροτημάτων κι ένα «Fragile» (το τελευταίο κομμάτι) με τον ήχο της κιθάρας του Sting και την φωνή του για πρώτη φορά σε πρώτο πλάνο. Αυτά από το μέτωπο της πιο "αταίριαστης" συνεργασίας που έγινε ποτέ, αλλά που στην πράξη δικαιώθηκε πλήρως. Εδώ που τα λέμε για τον Sting μιλάμε, να μην ξεχνιόμαστε..

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο Ένα απόλυτα έντιμο φωτιστικό και ηχητικό θέαμα με τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος. Main_slider Είδα: τους Calexico στο Ηρώδειο Μια ζεστή (πολύ ζεστή) βραδιά του Ιουλίου, όπου οι τροβαδούροι από την Αριζόνα, μάς έκαναν επί ένα γεμάτο δίωρο να δούμε τι σημαίνει «The thread that keeps us» (ο τίτλος του τελευταίου δίσκου). Main_41006102970_0562a579cd_b Μποέμ: από το Λονδίνο στο… σπίτι σας! Η Βασιλική Οπερα μάς χάρισε διαδικτυακά μία θαυμάσια παραγωγή της «Μποέμ» του Πουτσίνι Main_slider Είδα: τον Nick Cave στην Πλατεία Νερού Τελικά η επίδραση Κέιβ είναι αναλλοίωτη και φαίνεται να έχει ανάλογο απογειωτικό αποτέλεσμα με εκείνου του χειμώνα. Main_113 Η ταράτσα του Φοίβου: Διασκέδαση τα μεσοβδόμαδα με άρωμα αναψυκτηρίου Ίσως και να είναι τυχερή ετούτη η γενιά. Μπορεί να διασκεδάζει με λιγότερα ψέματα… Main_img_1314 Είδα: το «New Worlds» με τον Μπιλ Μάρεϊ Δεν υπήρξε μέσα σ' αυτό το δίωρο, ανάσα του, ή υπόνοια νεύματός του που δεν «έφτασε» στην πλατεία και δε χειροκροτήθηκε με περίσσια ένταση.
#load_content_with_ajax