Μουσική | Είδα...

Είδα: τη συναυλία του Bryan Ferry στο Ηρώδειο 13 Σεπτεμβρίου 2018

Η δόνηση που οφείλει να διαπερνάει ένα λάιβ είχε κάμποσες υφέσεις δίνοντας σου την αίσθηση μιας επανάληψης.

Ψηλόλιγνος, κομψός μέσα στο απλό σκούρο του ρούχο (σακάκι, παντελόνι και άσπρο πουκάμισο ανοιχτό χωρίς γραβάτα) και τόσο κινητικός πάνω στη σκηνή όσο να σου επιτραπεί να διακρίνεις ότι διατηρεί ακόμη τη γοητεία του παλιού (καλού) playboy/σταρ, έδωσε την πρώτη από τις δύο προγραμματισμένες συναυλίες (η δεύτερη είναι στις 13 Σεπτεμβρίου, στο Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη). Ο άλλοτε μειλίχιος (αλλά με εκείνη την πολλά υποσχόμενη υπόγεια τρέλα) crooner, που στα ‘70ς γνωρίσαμε ως αρχηγό των Roxy Music να συμπλέει με τα τολμηρά ηλεκτρονικά πειράματα του Μπράιν Ινο, έπαιξε την Τρίτη το βράδυ σε ένα κατάμεστο και εξόχως ζωντανό Ηρώδειο (τελικά αυτό το λεφτά υπάρχουν δεν είναι μύθος) έτοιμο να ανταποκριθεί άμεσα στα κελεύσματα της στιγμής.

Όταν λόγου χάριν δύο τρία κομμάτια πριν το τελικό φινάλε, έπεσαν οι πρώτες νότες του «Lets Stick Together»,  όλος ο... λαός σηκώθηκε όρθιος, η πιο ακριβή «διακεκριμένη ζώνη» επίσης και καμία δύναμη ή σκέψη (τύπου ρε παιδιά στο Ηρώδειο είμαστε, κόσμια) δε μας κράτησε από το να ζήσουμε για λίγο τις ωραίες χοροεσπερίδες των ‘80ς. Ήταν ας πούμε κάτι σαν προσκύνημα (ή σαν ξέσπασμα;) σε εκείνες τις ημέρες που όλα φαίνονταν ανοιχτά και πολλά υποσχόμενα και ο εν λόγω κύριος λαμποκοπούσε μέσα στα καλοραμμένα λαμέ του σακάκια εποχής 50 – κομμάτι κι αυτό μιας απολύτως δικής του αισθητικής κι ενός «προφίλ» που ήταν ένα με τη μουσική του.  

Χίλιες σκέψεις και συνειρμοί μπροστά σ’ αυτήν την αγέραστη όλο χάρη φιγούρα που, αν και λιγότερο κινητική πια, πότε κάθεται στο ηλεκτρικό του πιάνο μπροστά στην σκηνή, πότε «απαντάει» στο τραγούδισμα του σαξοφώνου της Jarja Chalmers,  που μαζί με την βιόλα της Marina Moore (μοναδικές και οι δυο), εναλλάσσουν περάσματα και «κουβέντες» ερχόμενες στο κέντρο της σκηνής, δίπλα του. Ο Φέρι μοιάζει αγέραστος οκ. Όμως, αυτή η φωνή που άλλοτε κατεβαίνει και γίνεται ψιθυριστή, άλλοτε αποκτάει την γλύκα του crooner δεν έχει πλέον την πρότερη λάμψη της. Λογικό δεν είναι;  Όμως αυτό  ακριβώς το θόλωμα, η υποψία της σκουριάς καμιά φορά αντί να αποδυναμώνει τα τραγούδια, μπορεί και να τους προσδίδει μια πιο ενδιαφέρουσα υφή. Οχι πάντα. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Δεν είναι εκεί. Γιατί ενώ πιάνεις τον εαυτό σου να απολαμβάνει την δυναμική έναρξη με εκείνο το παλιό των 80ς «The Main Think» και αμέσως μετά με τις μεγάλες επιτυχίες “Slave to love” και “Dont stop the dance”, η φόρα της αρχής δίνει σιγά σιγά  τη θέση της σε έναν μάλλον πιο «στρογγυλεμένο» Ferry,  που για να αντισταθμίσει και το γεγονός ότι δεν έχει νέο υλικό, «κεντάει» περισσότερο τον ήχο του, χωρίς όμως να καταφέρει να μας εκπλήξει. Όλα στη θέση τους.  Όλα υπό έλεγχο. Τα κορίτσια των backing vocals  με την σόουλ ακρίβεια και λάμψη τους, ο ηλεκτρισμός του  πανκ κιθαρίστα  Chris Spedding με τις εντάσεις που οφείλει να έχει η ροκ προϊστορία του Ferry, ενώ περάσματα σε πιο «σοφιστικέ» κομμάτια όπως το Bête noire, αποκτούν εδώ  όλη τους την dark και αιθέρια υπόσταση με την  βιόλα της  Marina Moor να σε πεθαίνει από γλύκα. 

Όχι δεν μπορώ να πω ότι δεν τον απόλαυσα. Απλώς βρήκα ότι η δόνηση που οφείλει να διαπερνάει  ένα λάιβ  είχε κάμποσες υφέσεις δίνοντας σου την αίσθηση μιας επανάληψης. Αυτές οι αναμονές στο... ακουστικό, έφερναν ξεσπάσματα συναισθήματος και συμμετοχής, χειροκροτήματα και λαμπιόνια (βλέπε κινητά ) να φωτίζουν όλο το θέατρο όπου το πρόγραμμα έπιανε τους κύριους κάβους της πορείας του. Ο κομψός κύριος Φέρι και η εξαμελής παρέα του πρέπει να πέρασαν τέλεια όταν μας είδαν να χορεύουμε το Lets stick together  (αυτό κι αν ηταν συμμετοχή)  και το Love is the drug,  να λικνιζόμαστε με το Jealous Guy και το Avalon,  να θέλουμε να τον φέρουμε πίσω με το Editions of you (που έκλεισε την βραδιά στις 11).  Ναι μια χαρά ήταν όλα. Απλώς νομίζω υπάρχει σε όλους μας η υπόγεια σκέψη/επιθυμία  τι καλά που θα ήταν να ξαναέμπαινε μπρος μια συνεργασία με τον Μπράιν Ινο. Μια ιδέα λέμε. Αποκλείεται να είναι ανοιχτή η ώρα;    

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_synavlia_eleftheriou_site_27_photo_thomas_daskalakis Ειδα: τη συναυλία - αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου στο Ηρώδειο Πόσα «πρόσωπα» είχε αυτός ο άνθρωπος, τι «ποταμός» το χέρι του (!), πόσο δικός του ο λυρισμός που διατρέχει τους στίχους του, αλλά και πόσες οι ..μεταμφιέσεις –αδύνατον να τον κλείσεις σε ένα στιλ. Main_63681986 Μια διαφορετική συναυλία στον περίβολο μιας... εκκλησίας Πλατείες, παραλίες, αυλές σπιτιών «γεμίζουν» μουσική. Main_slider Είδα: τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο Ένα απόλυτα έντιμο φωτιστικό και ηχητικό θέαμα με τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος. Main_slider Είδα: τους Calexico στο Ηρώδειο Μια ζεστή (πολύ ζεστή) βραδιά του Ιουλίου, όπου οι τροβαδούροι από την Αριζόνα, μάς έκαναν επί ένα γεμάτο δίωρο να δούμε τι σημαίνει «The thread that keeps us» (ο τίτλος του τελευταίου δίσκου). Main_41006102970_0562a579cd_b Μποέμ: από το Λονδίνο στο… σπίτι σας! Η Βασιλική Οπερα μάς χάρισε διαδικτυακά μία θαυμάσια παραγωγή της «Μποέμ» του Πουτσίνι Main_slider Είδα: τον Nick Cave στην Πλατεία Νερού Τελικά η επίδραση Κέιβ είναι αναλλοίωτη και φαίνεται να έχει ανάλογο απογειωτικό αποτέλεσμα με εκείνου του χειμώνα.
#load_content_with_ajax