ΤΡΙΤΗ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017
Μουσική | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Ο Παύλος Παυλίδης μιλάει στο www.tospirto.net 24 Μαρτίου 2017

Στην ελληνική πραγματικότητα ζούμε μία επανάληψη αυτού που ζήσαμε στις αρχές του ‘80 με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ.

Ανεβαίνει επί σκηνής κλασικός και νέος με τη δύναμη που του δίνει μία καλλιτεχνική πορεία σημαντικών ετών. Ο Παύλος Παυλίδης δε σταματάει να είναι και να φαίνεται ένας καλλιτέχνης που «πειράζει» τη μουσική του και επαναπροσδιορίζει την τέχνη  του με δοκιμές. Ψάχνοντας ήχους, ανθρώπους  και ζωή, που να φτιάχνουν εξ αρχής την κάθε του μέρα...  Λέγοντας....  «Έργα τέχνης είναι οι πράξεις μας από τη στιγμή που ξυπνάμε μέχρι τη στιγμή που κοιμόμαστε».. Κάπως έτσι έκλεισε μία συζήτηση που ξεκίνησε έτσι....

Μετρώντας χρόνια σταδιοδρομίας και αποδοχής τι βλέπεις να αλλάζει επάνω σου;
Αλλάζει ο τρόπος που βλέπω αυτό που κάνω ανά περίοδο. Στο Gazarte –για παράδειγμα-παρουσιάζω μία διαφορετική προσέγγιση μιας εποχής της ζωής μου. Δεν έχει κομμάτια από τα Ξύλινα Σπαθιά. Είναι τραγούδια από το 2004 και μετά. Μία συνέχεια-θα έλεγα- της παράστασης που κάναμε πριν από 10 περίπου χρόνια στη Σύρο. Άλλη μία διαφορετική προσέγγιση- τότε- με 11 άτομα επί σκηνής διασκευάζοντας το υλικό... Αυτό κάναμε. Τώρα υπάρχει μία ηλεκτρονική βάση. Επάνω σε αυτή δουλεύουμε και δημιουργούμε. Γενικότερα με νοιάζει το  πόσο διαφορετικά θα ζήσω αυτό που κάνω, δεν πολυσκέφτομαι πώς θα φτάσει στον κόσμο, ούτε το καταλαβαίνω εξ αρχής. Το ότι υπάρχει αποδοχή από το κοινό -για αυτό που κάνουμε- είναι ευχής έργον και ό,τι πιο καλοδεχούμενο.

Ο πειραματισμός αυτός έχει κάποιο στόχο;
Είναι προσωπική ανάγκη. Χαίρομαι που ακούω –αλλιώς- το υλικό από τον «Διπλανό Ουρανό». Είναι ο κεντρικός δίσκος σ’ αυτήν την παράσταση. Ένας δίσκος γεμάτος με ατμοσφαιρικά και ήσυχα τραγούδια. Τώρα έχω τη χαρά να μπορώ να κάνω αυτά που δεν έκανα στο studio ή που σκέφτηκα αλλά δεν πρόλαβα να τα δημιουργήσω. Δε θα το χαρακτήριζα πειραματισμό, αλλά μία ζωτική ανάγκη. Την ίδια στιγμή ελπίζω να είναι και μία εξέλιξη.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που έγραψες ένα τραγούδι;
Υπάρχουν πολλά τραγούδια που η στιγμή της δημιουργίας τους έχει αποτυπωθεί πολύ στο κεφάλι μου και δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ. Αυτά συνήθως είναι που συνδέονται με κάποια γεγονότα. Υπάρχουν, όμως, και τραγούδια που δεν μπορώ να ανασύρω τη στιγμή που τα έφτιαξα και όταν τα ακούω αναρωτιέμαι «πώς έγινε τώρα αυτό»;

Μπορείς να χωρίσεις τη ζωή σου σε περιόδους;
Όλες οι περίοδοι που έχω ζήσει στη μουσική ταυτίζονται με τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου. Έχω όμως και μία μοναχική... Αυτή που έζησα στο Παρίσι. Εκεί όπου –για τρία χρόνια- κλείστηκα σε ένα στούντιο ηχογράφησης. Βρισκόμουν μέσα σε μία φυσαλίδα, δεν ήξερα καν αν ήμουν στη Γαλλία. Δημιουργήθηκε ένα studio όπου διάλεξα να είμαι αποκομμένος. Εκείνη ήταν η πιο άδεια περίοδος όσον αφορά τους συνεργάτες μου στη μουσική. Την ίδια στιγμή έπαιξε καθοριστικό ρόλο η παρουσία του Νίκου Καντάρη. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που του αφιερώσαμε τους πρώτους δίσκους των Ξύλινων Σπαθιών. Ο Νίκος -εκείνη την περίοδο -με έκανε να πιστέψω ότι έπρεπε να συνεχίσω με τη μουσική. Αυτό ήταν το πιο σπουδαίο.

Γιατί; Υπήρξαν στιγμές που θέλησες να σταματήσεις;
Όχι στ’ αλήθεια... Φευγαλέα... μέχρι στιγμής

Τι σου δημιουργεί ασφάλεια, εκτός της μουσικής;
Είμαι καλός κηπουρός.

Παύσεις;
Τα διαλείμματά μου είναι η απομόνωση. Με την παρέα μου στην Χαλκιδική... εκεί υπάρχουν καταπληκτικές στιγμές. Είμαι τυχερός, καθώς έχω στη ζωή μου ανθρώπους που – όπως έχω ξαναπεί- μπορεί να μην έχουν γράψει ούτε ένα στίχο, αλλά είναι καταπληκτικοί ποιητές και δάσκαλοι. Τους θαυμάζω για το χαρακτήρα, τη συμπεριφορά τους, τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα και για το πώς σκέφτονται. Είναι το μεγαλύτερο σχολείο και παίζουν καθοριστικό ρόλο στο πώς προχωράω…

Απρόσιτος και μοναχικός φαίνεσαι…
Δε νομίζω ότι είμαι και το πιο κοινωνικό άτομο, αλλά για τις παρέες μου είμαι μία πολύ εύκολη περίπτωση.

Και έρχεται και πάλι η μουσική. Όταν ολοκληρώνεις μία δουλειά και την ακούς – πώς περιμένεις να επηρεάσει τον ακροατή;
Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβεί σ’ έναν ακροατή. Κάθε τραγούδι έχει τόσες εκδοχές όσοι είναι και οι άνθρωποι που το ακούνε. Μπορεί να καθόμαστε και να φανταζόμαστε πώς 1000 άνθρωποι ή 10 μπορούν να το «ζήσουν». Τα «Δέντρα» είναι ένα κομμάτι σημαντικό για εμένα και περιέχει όλα αυτά που έζησα και με ανάγκασαν να καθίσω να το γράψω. Απο κει και πέρα ο καθένας το παίρνει και το κάνει δικό του. Κοιτάζω κάποιους πίνακες και βλέπω κάτι που μπορεί να μη το σκεφτόταν ή να μην το εννοούσε καθόλου ο δημιουργός. Τότε καταλαβαίνω και εγώ ποια είναι η αξία όλου αυτού όταν δεν το προορίζεις για εμπόρευμα, όταν δεν ζητάς συγκεκριμένα ανταλλάγματα για αυτό που κάνεις. 

Η μαγεία της τέχνης είναι απαραίτητη εν μέσω κρίσης;
Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν τόσο πολύ και το πρακτικό κομμάτι της ζωής μας γίνεται τόσο βάναυσο -όσο είναι σήμερα για όλους μας -για κάποιους η τέχνη επείγει λιγότερο. Ένα τραγούδι, ένα βιβλίο ή μία ταινία δεν είναι προτεραιότητα. Όμως υπάρχουν και αυτοί που αναζητούν το καινούριο. Άνθρωποι που μέσα από ένα τραγούδι, μέσα από την τέχνη θα μάθουν έναν άλλον τρόπο για να καταλάβουν και να αντιμετωπίσουν αυτό που γίνεται γύρω μας.

Πώς ορίζεις αυτό που ζούμε;
Ζούμε την αποκαθήλωση των ειδώλων και των ιδεολογιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Βλέπουμε να συμβαίνουν πράγματα -όπως η εκλογή του Τραμπ- που για τους ανθρώπους της δικής μου γενιάς μοιάζει κάτι το εξωπραγματικό. Αλλιώς είχαμε στο μυαλό μας το Δυτικό κόσμο. Τώρα ο φασισμός μοιάζει να βρίσκει χώρο και να αλωνίζει, επειδή οι άνθρωποι είναι αδύναμοι. Μοιάζει λες και οι ψυχές τους κυβερνώνται από τα ένστικτα και όχι από τη λογική και το συναίσθημα. Στην ελληνική πραγματικότητα ζούμε μία επανάληψη αυτού που ζήσαμε στις αρχές του ‘80 με την άνοδο του Πασοκ. Εμείς οι 50άρηδες έχουμε σαφή εικόνα για το εμπόριο της ελπίδας που υπήρξε εκείνη την εποχή και το που οδήγησε όλο αυτό το βλέπουμε  σήμερα. Απλώς τότε οι πολιτικοί μπορούσαν να εμπορεύονται την ελπίδα έχοντας ένα τεράστιο τσουβάλι με δανεικά που αποκοίμισαν -για δύο δεκαετίες- τον πληθυσμό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι μας  ήρθε ο λογαριασμός. Όμως, ακόμα και έτσι  λυπάμαι, επειδή δε βλέπω και μεγάλη διαφορά στο πώς εμπορεύονται –για μία ακόμη φορά- οι πολιτικοί την ελπίδα και την εναλλακτική προοπτική.

Οι έφηβοι έχουν τη δύναμη και τη θέληση να κάνουν κάτι;
Συμβαίνουν δύο παράλληλα πράγματα. Έχουμε μια γενιά λιγότερο παραμυθιασμένη αλλά –την ίδια στιγμή -πολύ παγιδευμένη σε μια καθημερινότητα που έχει δρομολογηθεί από το ‘80. Έχουν μάθει να στρέφουν το βλέμμα τους στις εύκολες λύσεις. Στην εύκολη διασκέδαση που συναντάμε στα μαγαζιά και όχι σε αυτή που συμβαίνει πιο εκεί και θέλει λίγο ψάξιμο. Ούτε τη γνώση επιζητούν, αυτή που πρέπει να σκάψεις λίγο πιο βαθιά για να την ανακαλύψεις. Αυτή η ευκολία υπάρχει εξαιτίας της γρήγορης πρόσβασης στην πληροφορία. Επειδή μπορούμε -ανα πάσα στιγμή- να γκουγκλάρουμε τον κόσμο έχουμε την ψευδαίσθηση ότι τον γνωρίζουμε κιόλας. Βλέπω ανθρώπους να μιλάνε για πολλά πράγματα έχοντας ζήσει όχι και τόσα πολλά. Αισθάνομαι  τυφλωμένος και αποσβολωμένος με όλα όσα συμβαίνουν.

Η τηλεόραση τι δείχνει;
Η τηλεόραση είναι ένα τέρας που το κοιτάζω

Και τι βλέπεις;
Στη δημόσια και την ιδιωτική τηλεόραση δεν πίστευα αυτό που έβλεπα τη δεκαετία του ‘90. Έλεγα-τότε- ότι δεν μπορεί να πάει πιο κάτω. 25 χρόνια μετά έχω παραιτηθεί. Υπάρχει πληροφορία αλλά αρκετά στα ρηχά. Γενικώς έχουμε πολλά πράγματα που επιπλέουν αλλά μας λείπει το βαθυσκάφος που θα ανασύρει από το βυθό τον θησαυρό... την ουσία.

Για το παιδί σου που είναι  5 ετών, τι σκέφτεσαι;
Έχω ένα άγχος, όχι μόνο για το παιδί μου αλλά για όλα τα παιδιά. Οι νέοι θα δυσκολευτούν  στην προσπάθειά τους να ανοίξουν ένα νέο δρόμο. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος  και αυτό είναι ένα είδος αυτοάμυνας. Και εγώ δεν περπάτησα σε δρόμους ανοιχτούς και στρωμένους με ροδοπέταλα, αλλά οι δυσκολίες που δε σε διαλύουν σε γυμνάζουν. Κάπως έτσι ελπίζω ότι όλα αυτά τα άσχημα και οπισθοδρομικά που συμβαίνουν δεν θα καταφέρουν να τσακίσουν τις επόμενες γενιές. Αντιθέτως  εύχομαι να τις εξαγριώσουν και να τις αναγκάσουν να δημουργήσουν μία νέα πραγματικότητα. Αυτά τα παιδιά θα βρουν έναν καινούριο τρόπο που εμείς δεν τον φανταζόμαστε καν.

Πώς είσαι σαν μπαμπάς;
Αυτά είναι αρκετά προσωπικά πράγματα για να τα μοιραστούμε εδώ

Με μία λέξη;
Έκθαμβος

Το ότι ανήκεις σ’ αυτούς που απασχολούν μόνο για τη δουλειά τους σε κατατάσσει σε μία ελίτ μακριά από το κάθε star system;
Έτσι όπως ξεκίνησα από την Θεσσαλονίκη, τη δεκαετία του 80, κάνοντας μουσική δεν είδα- δεν υπήρχε άλλωστε- κανένα star system. Έκανα μία αρχή και με γνώμονα αυτή συνεχίζω.  Άλλωστε δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να ενταχθώ σε κάποιο system.

Υπάρχει star system στην Ελλάδα;
Είναι λογικό , σε κάθε εποχή, οι νέοι να δημιουργούν ομάδες και να εντάσσονται σ’ αυτές για να μπορούν  να νιώθουν ασφάλεια. Αυτό είναι χάσιμο χρόνου, το να κολακεύει ή να χαϊδεύει ο ένας τον άλλον είναι χάσιμο χρόνου. Υπάρχει μεγάλη διαφορά το να στηρίζεις το διπλανό σου και είναι κάτι άλλο το να δημιουργείς κλίκες και μικρά καθεστώτα.

Θα έκανες μουσική για μία κοινωνική και πολιτική επανάσταση;
Σκανδαλωδώς δεν έχω κάνει ποτέ κάτι τέτοιο . Ανήκω σε μία γενιά τραγουδοποιών που η κοινωνική κριτική που υπήρχε στους στίχους είχε ξεκινήσει σε δεκαετίες που ήταν κάπως κωμικό ή γραφικό το να ασχολείσαι με όσα συμβαίνουν γύρω σου. Θέλω να κάνω ό,τι κάνω αυθόρμητα χωρίς να μου το επιβάλλει η πραγματικότητα. Επίσης, ένα ερωτικό τραγούδι του Χατζιδάκι έχει μεγαλύτερη δύναμη και επιρροή και μπορεί να αλλάξει την ζωή μας προς το καλύτερο. Η μαγεία του είναι πολύ πιο πάνω από καθετί άλλο και χωρίς να έχει την πρόθεση από τη στιγμή που είναι κάτι τόσο βαθύ και όμορφο μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο.

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_newego_large_t_641_106862899 Συνέντευξη: Ο Αλέξανδρος Ευκλείδης μιλάει στο www.tospirto.net «Από πυροτεχνήματα έχουμε χορτάσει στην Ελλάδα». Main_kalogerakis-press-1 Μιχάλης και ο Παντελής Καλογεράκης: «Αυτοί παιδί μου δεν...» Οι δίδυμοι από την Κρήτη μιλούν στο www.tospirto.net. Main_blonderedheadtop9 Συνέντευξη: Ο Simone Pace των Blonde Redhead μιλάει στο www.tospirto.net «Στην Αμερική οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν το καλό και το διαφορετικό». Main_pavlina-voulgaraki-650 Συνέντευξη: Η Παυλίνα Βουλγαράκη μιλάει στο www.tospirto.net «Ο πυρήνας της αμφιβολίας μου ήταν μήπως απλώς χάνω τον χρόνο μου». Main_slider Συνέντευξη: Ο Σταύρος Γασπαράτος μιλάει στο www.tospirto.net «Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι ο αυτοματισμός, η ευκολία και η επανάπαυση».
#load_content_with_ajax