Μουσική | Πρόσωπα

Φοίβος Δεληβοριάς: «Τώρα ό,τι σκεφτόμουν για χρόνια, το σκορπάω σε ενέργεια» 25 Μαΐου 2018

«Βλέπω πια με τέσσερα μάτια τον κόσμο. Ένα παιδί που κοιμόταν μέσα μου, ξανα- ξύπνησε. Και μοιάζει και στον άνθρωπο που αγαπώ. Είναι μια μεγάλη νίκη της ζωής και της αγάπης αυτή».

Λίγο πριν χαμηλώσουν τα φώτα και «προσγειωθούμε» στην πιο ενδιαφέρουσα ταράτσα της πόλης, δίνουμε το μικρόφωνο στον δημιουργό της, Φοίβο Δεληβοριά. Η απόφασή του (μαζί με την εταιρεία παραγωγής Prospero) να επαναφέρει πέρυσι το αναψυκτήριο αλλοτινών εποχών, στα καλοκαίρια της Αθήνας, όχι μόνο στέφτηκε με επιτυχία (επί τρεις μήνες η Ταράτσα δεχόταν ασταμάτητα κόσμο), αλλά απέδειξε ότι «στα δύσκολα» φαίνονται οι ωραίες ιδέες. Κόντρα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα που μας θέλει όλους με την πλάτη στον τοίχο, ο Φοίβος ονειρεύτηκε. Και έδρασε. Από τους πιο αγαπημένους και επιδραστικούς τραγουδοποιούς των τελευταίων 30 χρόνων, αναδεικνύεται σε μια ήρεμη δύναμη που η ικανότητα του, τα τελευταία χρόνια, να μπαίνει μπροστά και να προτείνει (πρόσωπα, χώρους κλπ) πάει παρέα με την δημιουργική του πλευρά. Είναι το timing της χρυσής ωριμότητας του. Κι αυτό φαίνεται και από την ενασχόλησή του με τα κοινά (του κλάδου του).

Η Ταράτσα του Φοίβου, μια παλιά δική σου «ονειροφαντασία» που τελικά έγινε πραγματικότητα. Πόσο απέχει μια η ωραία ιδέα από την επιτυχημένη (και σε επιχειρηματικό επίπεδο) εφαρμογή της; Τι ήταν εκείνο που σου έδωσε ενέργεια και αισιοδοξία σε μια εποχή που όλοι λένε (αν όχι όλοι, πάντως οι επιχειρηματίες σίγουρα) ότι δουλεύουν μόνο για την εφορία;
Ίσως το ότι εμείς οι καλλιτέχνες σε πείσμα των συνθηκών δουλεύουμε για την ευφορία! Είναι το αρχαίο δίδαγμα του Αριστοφάνη, η μάχη του «πανηγυρτζή» Δικαιόπολη με τον «στρατόκαυλο» Λάμαχο. Οι επιθεωρήσεις μέσα στην Κατοχή, που πεισματικά είχαν τίτλους, όπως «Η ζωή συνεχίζεται». Αυτό που γινόταν στο «Άλσος Παγκρατίου» ή στο «Κύτταρο» επί δικτατορίας. Αυτό που γινόταν στην Οδό Κυκλάδων όταν όλοι ήταν απορροφημένοι από τις μετοχές-φούσκες. Αυτά τα πράγματα είναι η δική μας σημασία. Εννοώ των ανθρώπων του άγραφου χαρτιού, του άδειου πάλκου. Αυτό το πείσμα ότι η επικαιρότητα δε θα μας καθορίσει, αλλά θα περάσει, μας δίνει την απαραίτητη ένταση που γεμίζει τα κενά.

Περάσαμε ωραία στην Ταράτσα σου (πέρυσι). Πάντα, όμως, ένα επιτυχημένο concept παρά τη συνολική του επιτυχία έχει και τις αδυναμίες του. Τι από όλα που συνέβησαν πέρυσι είπες μέσα σου «αυτό φέτος θα το αλλάξω»;
Πέρσι στριμωχνόταν ο κόσμος στο μπαρ. Αυτό μου δημιουργούσε άγχος, ήξερα πως πολλοί άνθρωποι ταλαιπωρούνται. Φέτος, το πρόβλημα αυτό δε θα υπάρχει: ανοίγουμε εντελώς τον πάνω –αναξιοποίητο πέρσι- εξώστη, βάζουμε οθόνη, ηχεία και τραπεζάκια και τον λειτουργούμε με τιμές μπαρ, ώστε να υπάρχει άνεση και σωστές συνθήκες για όλους. Όσο για τις ίδιες τις παραστάσεις πλέον έχουμε μεγάλη εμπειρία στο πολυπρόσωπο θέαμα. Κάναμε 12 διαφορετικές παραστάσεις μέσα σε 24 βράδια πέρσι. Ξέρουμε πια πολύ καλά τι είναι όμορφο και λειτουργικό και τολμηρό. Και σ’ αυτό θα συγκεντρωθούμε.

Οι συνεργασίες σού άρεσαν από παλιά -σε θυμάμαι σε εποχές Μετρό-, αλλά τα τελευταία χρόνια βλέπω ένα άνοιγμα γενικότερο. Και μια διάθεση να ανακατευτεί η …σούπα με έναν συνολικότερο τρόπο. Και δεν εννοώ μόνο να προτείνεις την Ταράτσα ή να σπάσεις «κλισέ» με συνεργασίες όπως οι Γιαν Βαν. Εννοώ από το να ανακατευτείς δυναμικά με το θέμα της ΑΕΠΙ μέχρι να διδάξεις και να αναδείξεις νεώτερα παιδιά (σεμινάρια στο Χαλκηδόνιο Ωδείο). Πολλή ενέργεια. Νιώθεις ότι μεγάλωσες και ότι δεν έχει νόημα να περιμένεις να «έρθουν» από μόνα τους τα πράγματα; Ότι μπορεί να είσαι εσύ εκείνος που θα τα αλλάξει ή θα τα συντονίσει, έτσι ώστε να γυρίσει ο τροχός;
Κάθε άνθρωπος νομίζω, εκεί γύρω στα 40, αρχίζει και παρατηρεί πως η ζωή είναι άμμος που γλιστράει. Και πως ο ίδιος είναι ένα σμάρι αμφιβολιών, εμπειρίας και ενέργειας. Μέχρι τα 40, οι αμφιβολίες κι ο σκεπτικισμός κρατάνε τους ευαίσθητους ανθρώπους πίσω: «οι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή κι αργούν», που λέει έξοχα η Νικολακοπούλου. Όλο αυτό, όμως, δημιουργεί περίσσευμα ενέργειας που έρχεται η στιγμή να ξοδευτεί. Σκέφτηκα πολλά ως τα 40. Για το τραγούδι, το θέαμα, τους άλλους, τον τρόπο που διαχειρίζονται τρίτοι τη δουλειά μου, τους νεώτερους και τον χώρο στον οποίο θα αναπνεύσουν. Τώρα ό,τι σκέφτηκα, το σκορπάω σε ενέργεια. Κάποια στιγμή δεδομένη, θα ξεκουραστώ.

Κι όμως κοιτάζοντας κανείς προς την μεριά της ΑΕΠΙ και των αντιδράσεων του κλάδου (τα «στρατόπεδα», τα εσωτερικά μαχαιρώματα κ.λ.π.) μόνο κουράγιο δεν παίρνει για το μέλλον. Ισα ίσα βλέπει το γνωστό ελληνικό σενάριο να επαναλαμβάνεται χωρίς αλλαγές. Άλλος κόσμος είναι αυτός, άλλος ο της Ταράτσας;
Καταστάσεις όπως αυτή της ΑΕΠΙ, τις δημιουργούν άνθρωποι που μέσω του διχασμού των «πελατών» τους πλουτίζουν πέρα από κάθε μέτρο. Το πανάρχαιο «διαίρει και βασίλευε». Προσωπικά σιχαίνομαι τον διχασμό που μας επέβαλαν. Κι αν ανήκω κι εγώ σε ένα στρατόπεδο είναι γιατί θεωρώ πως έπρεπε να τελειώνουμε μ’ αυτήν την ιστορία σύντομα και να πάμε σε κάτι καινούργιο. Ανήκω σε μια γενιά που δυσκολεύεται πολύ οικονομικά, δεν είχα κανένα κίνητρο να περιμένω τις «καλές προθέσεις» των ιδιοκτητών για «εξυγίανση» και «αυτοκάθαρση». Ιδιαίτερα όταν όλα τα δείγματα γραφής τους είχαν απόλυτη ειρωνία και κυνισμό απέναντί μας. Υπάρχουν στιχουργοί που καταστράφηκαν σ’ αυτήν την πενταετή περίοδο των παλινωδιών τους. Ήρθαμε πάντως πολύ κοντά με την πλειοψηφία των συναδέλφων, δημιουργήθηκαν φιλίες, έπεσαν στεγανά. Είμαι σίγουρος πως το καινούργιο που θα έρθει, θα ενώσει.
Η «Ταράτσα» τώρα, είναι άλλη υπόθεση. Δε βασίστηκε εξ αρχής στη διαίρεση, αλλά στον πολλαπλασιασμό. Τώρα που βγαίνει κι ο δίσκος της περσινής «Ταράτσας» από την Feelgood, θα το δει κανείς ξεκάθαρα: θαυμάζω ανθρώπους και τους καλώ να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να αλλάξουμε τη σύμβαση του καλοκαιρινού θεάματος στην Αθήνα. Δεν είναι άλλωστε ένα «brand name» από το οποίο θα ζω μια ζωή. Είναι πολύ κουραστικό και δεν ξέρω αν θα έχω τη δύναμη να το κάνω και του χρόνου. Φέτος πάντως, που σίγουρα έχω την όρεξη να επαναληφθεί, θα τα δώσω πάλι όλα. Και στην ομάδα μου και στους καλεσμένους μου και στον κόσμο που θα μας τιμήσει. Μόνο έτσι έχει αξία.

Φέτος είχες χρόνο και για το πρώτο σου παιδικό βιβλίο. Και οι πληροφορίες μας λένε ότι θα έχει και η Ταράτσα μέρα για παιδιά, πράγμα που δεν είδα στην αναγγελία του προγράμματος
Όχι, δυστυχώς, αν και το σχεδίαζα. Θέλει, ως ταράτσα, ειδική άδεια, για να μπορέσει να δέχεται παιδάκια. Και είναι μια χρονοβόρα διαδικασία, δεν προλάβαμε να την έχουμε εγκαίρως.

To παιδί: Το παιδί που ήσουν, το παιδί που κρατάς στην αγκαλιά σου... Πώς νιώθεις αυτή τη «συνέχεια» - από τη μια φάση στην άλλη…
Βλέπω πια με τέσσερα μάτια τον κόσμο. Ένα παιδί που κοιμόταν μέσα μου, ξανα- ξύπνησε. Και μοιάζει και στον άνθρωπο που αγαπώ. Είναι μια μεγάλη νίκη της ζωής και της αγάπης αυτή.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Η Χριστίνα Μαξούρη και το Άσπρο που... νοσταλγεί «Το κυριότερο απ' όλα είναι να πιστέψεις σ' αυτό που κάνεις». Main_slider Το tospirto.net μπήκε στις πρόβες της «Γενούφα» και μίλησε με τους συντελεστές της Το tospirto.net παρακολούθησε την πρόβα της «Γενούφα» του Λ.Γιάνατσεκ από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο ΚΠΙΣΝ και κατέγραψε τους συντελεστές της να κάνουν λόγο για «οπερετική μαγεία» στην πρεμιέρα της καλλιτεχνικής περιόδου 2018-2019. Μιλούν στο tospirto.net: Γιώργος Κουμεντάκης, Λουκάς Καρυτινός,... Main_slider Οι Opera Chaotique και η αριστοφανική πρόκληση των «Βατράχων» Οι «αλχημιστές του σουρεαλιστικού καμπαρέ» μιλούν στο www.tospirto.net. Main_slider Η αληθινή Μόντσε Δικαίως ο θάνατός της προβλήθηκε ως μια από τις σημαντικότερες ειδήσεις των τελευταίων ημερών από τα κανάλια και από τον Τύπο σε όλο τον κόσμο. Main_original_slider Θοδωρής Βουτσικάκης: «Πώς να γραφτεί καλός στίχος από μια γενιά που συμπιέζει το συναίσθημα σε τρία hashtag;» «Θεωρώ ότι δεν έχει μπει η υπογραφή της δικής μου γενιάς στο τραγούδι». Main_slider Lisette Oropesa: Ντίβα της νέας γενιάς Η χαρισματική σοπράνο από τη Λουιζιάνα κατακτά τις μεγάλες σκηνές
#load_content_with_ajax