ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Μουσική | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Ο Leon of Athens μιλά στο www.tospirto.net 29 Μαΐου 2018

"Ναι θα ήθελα να γυρίσω. Αλλά εδώ υπάρχουν τα γνωστά προβλήματα".

Δεν είναι εύκολο να βρεις αυτές τις μέρες τον Leon. Μερικές ημέρες πριν εμφανιστεί στον Κήπο της Πειραιώς 260 (στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών) και λίγο πριν ετοιμάσει εκ νέου τις βαλίτσες του για Αμερική (θα είναι η δεύτερη περιοδεία του, στη δυτική και βόρεια πλευρά αυτή τη φορά), «προέκυψε» κι ένα Βερολίνο στη μέση. Εν κινήσει διαρκώς τελευταία. Και με άνοιγμα σε μεγάλα φεστιβάλ, όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς από μια ανερχόμενη «φωνή» ενός πολίτη του κόσμου. Έχοντας έδρα του εδώ και τέσσερα χρόνια το Λονδίνο μού εξηγεί ότι η πτήση αυτή για το Βερολίνο αφορά την υποψηφιότητα του νέου του video clip “Xenos” σε σκηνοθεσία Γιάννη Δημολίτσα και τη συμμετοχή της χορευτικής ομάδας RootlessRoot σε μια διεθνή διοργάνωση για μουσικά βίντεο. Και μετά το Βερολίνο (και πριν τον Κήπο) πετάει για Αγγλία όπου έχει κλείσει εμφανίσεις στo φεστιβάλ του πανεπιστημίου Royal Holloway και στο Camden Rocks. Όλα αυτά μου τα λέει πληροφοριακά, χωρίς ίχνος έπαρσης στον τόνο της φωνής του ή έστω κάτι που θα μου επέτρεπε να υποθέσω ότι αυτή η διεθνοποιημένη του δραστηριότητα, αλλά και οι κολακευτικές κριτικές για τη δουλειά του από μεγάλες εφημερίδες (τόσο σπάνια και τα δύο για τα δικά μας δεδομένα) πρόλαβαν να του δώσουν έναν αέρα ενοχλητικής αυτοπεποίθησης. Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα. Από το 2010 στο χώρο (τουτέστιν από τις πρώτες ημέρες της κρίσης στην Ελλάδα) κι από την αρχή ξεκάθαρα τοποθετημένος στην πλευρά της αγγλόφωνης indie σκηνής- που εκείνα τα χρόνια είχε γνωρίσει μια σοβαρή άνθηση, κυρίως μετά την επιτυχία της Μόνικας- ξέρει ότι θαύματα γίνονται μόνο στα παραμύθια.
Το μυστικό του είναι απλό: Πολλή δουλειά και επιμονή. Μόνο έτσι μπορείς να διεκδικήσεις το δώρο της …ενηλικίωσης. Από την εποχή του “Futrue” (πρώτο cd) που το  αγόρι με το γιουκαλίλι έπαιζε στο Koo Koo, μέχρι σήμερα που θα τον δείτε στην Πειραιώς 260 να κρατάει την ηλεκτρική του κιθάρα (κυρίως), έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Ακόμη και η τελευταία του δουλειά “Xenos” (σε παραγωγή του David Costen) είναι αρκετά διαφοροποιημένη από τις προηγούμενες (πιο ηλεκτρικός και ηλεκτρονικός ήχος με πολλά φολκ στοιχεία )...

Οπότε τι θα δούμε στην Πειραιώς; Φαντάζομαι θα παίξετε το «Xenos»; 
Σίγουρα θα παίξουμε τον τελευταίο δίσκο, πολλά από τους προηγούμενους, αλλά και πολλές διασκευές – και ελληνικά. Έκπληξη αυτά. Μαζί μας θα έχουμε τις Chores, ένα φωνητικό σύνολο από 38 κορίτσια από 13 έως 40 ετών, που συντονίζει και εκπαιδεύει η Μαρίνα Σάττι. Πολύ ενδιαφέρουσα χορωδία. Και πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που δουλεύει η Σάττι. Είναι ωραίο να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους τόσο ικανούς και τόσο εμπνευσμένους όσο εκείνη. Oι Chores θα έχουν κι αυτές ένα δικό της κομμάτι στην συναυλία…

Αν κατάλαβα καλά, είστε  εν μέσω περιοδείας. Πρώτη φορά πάτε Αμερική;
Τον Μάρτιο ήταν η πρώτη. Τότε πήγαμε προς τον νότο, τώρα προς τη δυτική και βόρεια πλευρά.

Λίγο να ξέρει κανείς τα δεδομένα της Ελλάδας καταλαβαίνει ότι όλο αυτό το άνοιγμα μοιάζει έως και παραμύθι για τους περισσότερους δικούς μας καλλιτέχνες. Πώς το κατάφερες;
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια μετακόμισα στο Λονδίνο κι από τότε άρχισα να ασχολούμαι με την εκτός Ελλάδας δραστηριότητα.

Το ότι βρίσκεσαι στο Λονδίνο, τι αλλάζει στη δυνατότητα επαφής σου με τα διάφορα φεστιβάλ του εξωτερικού; Στο άνοιγμα σου γενικότερα...
Ουσιαστικά αυτό που μου «έδωσε» η παραμονή μου εκεί είναι ότι η μάνατζερ μου είναι Ελληνοαμερικανίδα κι αυτό βοήθησε πολύ.,. Η μουσική βιομηχανία, ειδικά στην Αγγλία, είναι αρκετά σνομπ. Κλειστή θα έλεγα στους μη Άγγλους- σε αντίθεση με την αμερικάνικη.

Όταν λες μουσική βιομηχανία, εννοείς ως προς τα φεστιβάλ; Τη δισκογραφία;
Όταν λέω βιομηχανία εννοώ τα πάντα. Στην Αμερική μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα άνοιξαν πόρτες, μου δόθηκαν ευκαιρίες, ενώ στην Αγγλία χρειάστηκαν πολλά χρόνια δουλειάς...

Δε δικτυώνεται κανείς εύκολα στο Λονδίνο…
Στην Ελλάδα όλοι οι άνθρωποι του χώρου είναι φίλοι –αν όχι φίλοι, γνωστοί σίγουρα. Στο Λονδίνο δεν είχα τέτοιου είδους συναναστροφή. Ούτε τώρα έχω. Ο,τι κατάφερα το έχω καταφέρει κάνοντας συναυλίες, όπου με έχει στηρίξει πολύ το ελληνικό κοινό - Έλληνες που μένουν μόνιμα εκεί. Το ότι είχα κόσμο στις συναυλίες μου τους κίνησε το ενδιαφέρον. Γιατί εκείνοι νούμερα μετράνε.

Απ’ αυτά που μου λες, καταλαβαίνω ότι ένιωσες σαν να έκανες βουτιά στο κενό εννοώ τον πρώτο καιρό που βρέθηκες εκεί...
Σίγουρα. Κάπως έτσι ένιωσα. Κι όχι μόνο στην αρχή, και τώρα δεν είναι δεδομένα τα πράγματα. Το λέω αυτό για να τα ακούσουν όσοι σκέφτονται να το προσπαθήσουν κάποια στιγμή ή όσοι το προσπάθησαν και απογοητεύτηκαν με το πρώτο όχι. Στο Λονδίνο ο αριθμός των όχι είναι συντριπτικά μεγαλύτερος από τα ναι. Δηλαδή 95% όχι. Aν το πάρεις προσωπικά, έχεις χάσει…

Διάβασα όμως και πολύ επαινετικές κριτικές (Gurdian, ΒΒCNME)  και για το “Xenos” και για προηγούμενες δουλειές σου… 
To πρώτο ξένο δημοσίευμα που βοήθησε πολύ ήταν καθαρή συγκυρία. Ξυπνάω μια μέρα το 2012 και όλοι μου στέλνουν ένα άρθρο από τους Νew York Times, όπου ο δημοσιογράφος έχει έρθει στην Ελλάδα και έχει κάνει ένα θέμα για την κρίση. Και πώς βρέθηκα εγώ στο άρθρο; Απλώς έτυχε εκείνο το βράδυ να περάσει από το Gazarte όπου εμείς κάναμε sound check και με είδε να τραγουδάω ένα κομμάτι με κάπως υπαρξιακό περιεχόμενο που λέει (θα στο μεταφράσω στα ελληνικά) «πες μου τι να κάνω όταν όλα αλλάζουν/ όταν δεν μπορείς να πατήσεις στο ίδιο ποτάμι δεύτερη φορά». Αυτό που λέει ο Ηράκλειτος. Και έγραψε ότι ο τάδε μουσικός, εγώ δηλαδή, ήταν σαν να είχε γράψει τον ύμνο για την νέα σελίδα που θα ανέστρεφε το κακό κλίμα στην χώρα. Πού να ήξερε ο άνθρωπος ότι ακόμα ήμασταν στην αρχή…

Τότε είχες αποφασίσει να φύγεις;
Ήταν κάτι που σκεφτόμουν πάντα, από το ξεκίνημα μου..

Τώρα φαίνεται ότι έφτασε η εποχή όπου καταλαβαίνεις εμπράκτως ότι όσα προσπάθησες όλο αυτό το διάστημα, έφεραν καρπούς. Έτσι δεν είναι;
Ναι έχει γίνει πολλή δουλειά από μέρους μου και βλέπω ότι ανταμείβεται. Δεν είναι δεδομένο αυτό. Καθόλου. Ιδίως στην Ελλάδα…

Και στην Ελλάδα έχει «ανοίξει» το κοινό σου;
Tο κακό είναι ότι η κρίση έχει τις επιπτώσεις της. Καταρχάς έχει διαλυθεί η μουσική βιομηχανία και ο κόσμος σε τέτοιες στιγμές, έχει την τάση να πηγαίνει σε όσα γνωρίζει. Στις σταθερές του αξίες. Λογικό. Απλώς όσοι άνθρωποι δε σε γνωρίζουν, δε θα σε γνωρίσουν εύκολα…

Υπάρχει μια εσωστρέφεια θέλεις να πεις. Η οποία μειώνει και την πιθανότητα στους νέους ανθρώπους να κλείσουν συναυλίες. Μια δική τους περιοδεία..
Πολύ δύσκολο αυτό. Για μένα, μόνο τώρα που πάνε καλά τα πράγματα έξω, με δέχονται περισσότερο… Αλλά μέχρι να φτάσουμε σ αυτό το σημείο…

Αναρωτιέμαι αν σου έχει προκύψει να γράψεις στα ελληνικά. Φαντάζομαι ότι είναι μια εντελώς διαφορετική διαδικασία..
Εχω ήδη γράψει κάποια ελληνικά κομμάτια και δεν αποκλείω κάποτε να εκδώσω και έναν ελληνικό δίσκο. Απλως πρέπει να τα δουλέψω πολύ ακόμα. Δε θα αισθανόμουν ωραία, αν δεν ήμουν σίγουρος ότι είναι πραγματικά καλά. Ειδικά στον στίχο όπου τα στάνταρντ μου έχουν φτιαχτεί με ονόματα όπως του Παυλίδη, του Αγγελάκα, του Φοίβου Δεληβοριά... Και όλους τους παλιότερους – εννοείται. Σαββόπουλο, Λοίζο κλπ

Είναι διαφορετικό να γράφεις στα ελληνικά…
Σαφώς. Είναι διαφορετική η μουσική της γλώσσας...

Είναι απαραίτητο να κάνεις κάτι στα ελληνικά; Αυτό που κάνεις δεν σε καλύπτει;
Δεν είναι απαραίτητο. Και δε θα το κάνω αν δεν είμαι σίγουρος ότι είναι πραγματικά καλό. Αλλά η αλήθεια είναι, ότι εδώ στην Ελλάδα είναι άλλο το επίπεδο της επικοινωνίας όταν ο στίχος είναι ελληνικός. Το βλέπω αυτό όταν παίζω ελληνικά κομμάτια

Θα ήθελες να γυρίσεις κάποτε εδώ;
Θα το ήθελα. Θα το ήθελα πάρα πολύ. Μα την λατρεύω την Ελλάδα. Και την Αθήνα επίσης λατρεύω. Αλλά εδώ είναι άλλα τα προβλήματα και μιλάω γι’ αυτά που όλοι ξέρουμε. Ελπίζω να έχουμε περάσει πλέον στο στάδιο της συνειδητοποίησης και κάτι να αλλάξει. Ελπίζω...

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Κερδίζοντας το στέμμα της «βασίλισσας» της σόουλ Η ζωή και το έργο της Αρίθα Φράνκλιν. Main_slider Συνέντευξη: Ο Μάνος Ελευθερίου μιλάει στο www.tospirto.net Η συνέντευξη που ακολουθεί δόθηκε στη Χάρη Ποντίδα τον Σεπτέμβριο του 2016. Main_alexis_karaiskakis_final_030_copy Η Σάμος πλημμυρίζει νέους και κλασική μουσική Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Samos Young Artists Festival, Αλέξης Καραϊσκάκης – Νάστος, μιλά στο www.tospirto.net. Main_slider Ο Νίκος Ξυδάκης κι η Σπιναλόγκα "H φθορά, ο θάνατος, ο τρόμος, απελπισία.. Και παράλληλα ο έρωτας, η νίκη για τη ζωή." Main_slider Ανίτα Ραχβελισβίλι, μια ντίβα στην Ελλάδα Η διάσημη μεσόφωνος από τη Γεωργία έρχεται για να τραγουδήσει την «Κάρμεν» στο Ηρώδειο. Main_th.konstantinou-2 Συνέντευξη ΤΑΚΙΜ: «Ο Έλληνας είναι ομαδικός παίχτης» Ο Θωμάς Κωνσταντίνου- από τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ- μιλά στο www.tospirto.net.
#load_content_with_ajax