ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Μουσική | Πρόσωπα

Συνέντευξη ΤΑΚΙΜ: «Ο Έλληνας είναι ομαδικός παίχτης» 08 Ιουνίου 2018

Ο Θωμάς Κωνσταντίνου- από τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ- μιλά στο www.tospirto.net.

«Πρέπει να τους δεις λάιβ» μου είχε πει κάποτε η Δήμητρα Γαλάνη. «Δεν τους έχεις δει; A καλά» - κι έκανε κι εκείνη την εμφατική κίνηση με το χέρι (που υποδηλώνει «δεν παίζονται»). Όταν πολλά χρόνια αργότερα στάθηκε ανάμεσα στους Chronos και τους Τακίμ (στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), σε εκείνο το μοναδικό πρότζεκτ που «είδε» το ελληνικό τραγούδι αλλιώς, ένιωσα ένα τσίμπημα ντροπής μέσα μου. Τόσα χρόνια στον χώρο, ήταν ανάγκη να μπει η Γαλάνη και η τζαζ (Chronos) ανάμεσα μας, για να ανακαλύψω τους έξι κορυφαίους οργανοπαίχτες που παίζουν την παράδοση –κυριολεκτικά- στα δάχτυλα; Και πάλι όμως, σ’ ένα …αλλιώς τυχαίνει να τους ξανασυναντήσω. Γιατί και στο Ηρώδειο στη συναυλία όπου η Ελευθερία Αρβανιτάκη θα γιορτάσει τα 30 της χρόνια στο τραγούδι (στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών) οι «παραδοσιακοί» Τακίμ διασταυρώνονται μ’ ένα κλασσικό σύνολο αυτή την φορά, τη Συμφωνική ορχήστρα Νέων Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης (υπό τη διεύθυνση του Νίκου Πλατύρραχου) αποδεικνύοντας- εμπράκτως- αυτό που λέει και ξαναλέει μέσα στην κουβέντα μας ο Θωμάς Κωνσταντίνου- από τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ και μέγας ουτίστας. «Η δική μας γενιά είναι ανοιχτή σε συνεργασίες. Για εμένα δε η συνύπαρξη ήταν δεδομένη απ την αρχή. Τι θα πει τζαζ και κλασσική και ...».

«Tο ρεπερτόριο βασικά είναι της Ελευθερίας με μια τάση στα κομμάτια που έχουν περισσότερο μεσανατολίτικο χαρακτήρα. Η Ελευθερία, όπως και η Δήμητρα, έχουν αδυναμία στα μεγάλα ορχηστρικά μέρη ή τα μεγάλα σόλο. Αυτό είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της συνεργασίας μας. Ε αυτή την φορά θα του δώσουμε και θα …καταλάβει (γελώντας). Αλλά όλο αυτό γίνεται με έναν ας πούμε φυσικό τρόπο, μέσα στα τραγούδια. Εμείς τα φέρνουμε σε μια πιο γειωμένη κατάσταση, έχουμε γρήγορες εναλλαγές, γρήγορες ταχύτητες –ο,τι χαρακτηρίζει τον ήχο μας. Παράλληλα θα παίζουμε και με μια ορχήστρα δυτικότροπη. Πρώτα και δεύτερα βιολιά, βιόλες, τσέλα και άρπα», αναφέρει, μιλώντας για το τι θα δούμε στο Ηρώδειο στις 14 Ιουνίου και συνεχίζει «η μείξη γίνεται πολύ ωραία. Ο Πλατύρραχος που διευθύνει δεν είναι τυχαία εδώ, είναι ένας μουσικός που έχει μεγάλη αγάπη για την παραδοσιακή μουσική και το ρεμπέτικο. Όλο αυτό βέβαια έχει να κάνει με την συνύπαρξη. Είπαμε. Η γενιά μας μεγάλωσε με το δεδομένο ότι συνυπάρχουμε».

Θωμάς Κωνσταντίνου, ετών 38, πατέρας δύο μικρών παιδιών και τουλάχιστον 20 χρόνια εν ενεργεία μουσικός, εκλεκτό μέλος της μάλλον περιορισμένης κοινότητας των μουσικών που έχουν φτιάξει την προσωπική τους μυθολογία. Ως δεξιοτέχνης ουτίστας έχει δουλέψει με τους πάντες (έως και με την Νάνα Μούσχουρη). Ως ΤΑΚΙΜ τον έχουμε δει σε πρότζεκτ όπως το Café Aman America – το αφιέρωμα στη μουσική παράδοση των Ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ που επιμελήθηκε ο Λάμπρος Λιάβας και παρουσιάστηκε φέτος στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και στο Gazarte - ενώ σαν «παιδί» που μεγάλωσε αγκαλιά με την παράδοση (ο πατέρας του είναι επαγγελματίας παραδοσιακός τραγουδιστής) μπορεί να τον πάρει το μάτι σας να «σολάρει» σε πανηγύρια και γλέντια. Γιατί όλα κι όλα. Το γλέντι μετράει.. «Την μια μέρα μπορεί να παίζω σε ένα πανηγύρι στα Γιάννενα και την άλλη με την Δήμητρα και το Chronos project στην Μικρή Επίδαυρο».

Επιμένω λιγάκι εδώ και τον ρωτώ. Το πανηγύρι (ή το γλέντι γάμου) έχει και το δέλεαρ του καλού μεροκάματου. Έτσι δεν είναι;
Σαφώς είναι κι αυτό. Όμως οι παλιοί μουσικοί, οι «δάσκαλοι» δεν χώριζαν την τέχνη απ’ το επάγγελμα. Ηταν ένα πράγμα. Είναι ένα πράγμα. Γι’ αυτό όταν πήγαινες να μαθητεύσεις κοντά σε κάποιον παλιότερο, δε μάθαινες μόνο μουσική, αλλά και τρόπο σκέψης. Στάση ζωής. Και ξέρεις τι σου μάθαινε κατ αρχήν; Mάνατζμεντ. Πώς να πάρεις τα λεφτά του άλλου. Γιατί στo πανηγύρι, παίζεις και σου πετούν λεφτά. Αν δεν παίξεις καλά, λεφτά δε θα πάρεις.

Υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι σε όλο αυτό που δεν έχει σχέση με το χρήμα ;
Εννοείται. Το πανηγύρι είναι συνδεδεμένο με την πηγή της δύναμης μας, την παράδοση. Παίζουμε συνήθως τέσσερα άτομα και είναι τόσο ευέλικτο αυτό το σχήμα, τόσο ανάλαφρο ηχητικά. Άμεσο. Πρέπει να κάνεις τον άλλον να σηκωθεί να χορέψει, να γλεντήσει και αν δεν νιώσεις και εσύ ότι γλεντάς, δουλειά δεν γίνεται. Είναι αμφίδρομη η σχέση. Έχει να κάνει με την λαϊκότητα του Έλληνα. Την σωματικότητα του. Στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο είμαστε του γλεντιού κι είναι ωραίο αυτό. Βέβαια δεν είναι όλα τα πανηγύρια το ίδιο- αυτό εννοείται. Η κινητικότητα της παράδοσης, από το Μέγαρο Μουσικής στα πανηγύρια και από κει πίσω στο Ηρώδειο και την Επίδαυρο. Από την τζαζ στα «κλαρίνα» και από κει στα έγχορδα μιας κλασσικής ορχήστρας. Και πάλι πίσω... 

Με τους Chronos (jazz) πώς ήταν η συνεργασία;
Στην αρχή ήμουν επιφυλακτικός. Αλλά από το πρώτο take που κάναμε –το «Περιγιάλι» του Θεοδωράκη- τα πράγματα κύλησαν φυσικά. Δεν συζητήσαμε καν. Δεν τα βάλαμε κάτω για να κάνουμε ασκήσεις επί χάρτου. Εγώ παίζω ούτι, εσύ βιμπράφωνο, ο άλλος σαξόφωνο κλπ αυτοσχεδιασμός κατευθείαν. Άνοιξα μια πόρτα κι έπαιξα με τρείς άγνωστους κι έγινε αυτός ο καταπληκτικός διάλογος εις βάθος

Θα έλεγε κανείς ότι ό μόνος τομέας που δεν άγγιξε η κρίση είναι η μουσική…
Σίγουρα δε μιλάμε για οικονομική κρίση μόνο. Αλλά για κρίση αξιών. Τώρα βγαίνουν στην επιφάνεια όλα αυτά, που χρόνια κρύβαμε κάτω από το χαλί…

Ναι, αλλά ως Τακίμ ανθήσατε μέσα στην κρίση.
Μα η κρίση μας έκανε να συσπειρωθούμε και τώρα πια υπάρχει μια σχέση ζωής. Δεκαοκτώ χρόνια. Μεγαλώσαμε μέσα σ αυτή την μπάντα. Παντρευτήκαμε. Κάναμε παιδιά. Κουμπαριάσαμε. Είναι πολύ δυνατός ο δεσμός κι είναι ένα πράγμα ζωντανό που εξελίσσεται. Σαν γάμος είμαστε (γέλια).

Σκέφτομαι ότι κάποτε –στα μακρινά 90ς ας πούμε- όσοι ασχολούνταν με την παραδοσιακή μουσική, «νομιμοποιούνταν» με το άλλοθι της τζαζ. Αν δεν υπήρχε η λέξη τζαζ κάπου- στο δελτίο τύπου έστω- σημασία δεν δίναμε…

Είναι όπως το βλαχογκουρμέ που λέω εγώ. Που σου σερβίρουν τραχανά, αλλά το πιάτο είναι τεράστιο κι έχει και μια ιδέα «πέστο» στο πλάι. Αλλά για δες τι γίνεται τώρα (γελώντας). Η κουζίνα αλλάζει και έρχεται στην μόδα ο γάβρος – αλλά πώς; Έχει σημασία αυτό . Όπως ακριβώς τον έτρωγαν οι παππούδες μας. Ταβερνάκι, ντομάτα, γάβρος και πατάτα - που όμως έχουν γεύση. Το ίδιο βλέπω να συμβαίνει και στην μουσική.

Πάντως εσείς είστε το μοναδικό γκρουπ σήμερα - εννοώ το μοναδικό που έχει τόση αναγνωρισιμότητα- που ασχολείστε αποκλειστικά με την παράδοση, χωρίς να θέλετε να την αλλάξετε, να την αναμείξετε, να την πάτε κάπου αλλού...
Ήταν οι Δυνάμεις του Αιγαίου στα ‘80ς. Πρώτοι εκείνοι. Τότε έλεγες ούτι και σε κοίταζαν σαν χαζοί. Αν δεν υπήρχαν τα Μουσικά Γυμνάσια και άνθρωποι σαν τον Ρος Ντέιλι η παράδοση μας δεν θα είχε νομιμοποιηθεί ακόμα..

Η παράδοση σήμερα…
To στοίχημα μας είναι να παρουσιάσουμε το αυτονόητο χωρίς να το πολύ πειράξουμε…

Ρεπερτόριο…
Παίζουμε τα πάντα. Τα αστικά (Κων/πολη, Σμύρνη, Μ. Ασία γενικά) αλλά και μουσικές της Ηπείρου, της Μακεδονίας κλπ. Και ο,τι έχει να κάνει με συνθέτες που θεωρούμε σημαντικούς: Τσιτσάνη, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη..

Η ταυτότητα σας…
Προσπαθούμε ο ήχος μας να είναι ομαδικός. Να μην υπάρχουν γωνίες. Όταν λέω γωνίες δεν εννοώ τα σόλο, γιατί τα σόλο είναι οι αναπνοές. Όμως τίποτα απ όλα αυτά που λέω δεν συνέβη συνειδητά. Έγινε μόνο του μέσα στα χρόνια, με την πείρα που αποκτήσαμε στο δρόμο. Κάποια στιγμή είπαμε «για δες, κάνουμε αυτό. Παίζουμε ομαδικά» Αν το σκεφτείς καλά έχει πολλά ελληνικά χαρακτηριστικά αυτό.

 H ομαδικότητα ελληνικό χαρακτηριστικό;
Μην κοιτάς τα τελευταία 80 χρόνια που η προσωπολατρία μας έχει φτάσει σε αδιέξοδα. Στην πραγματικότητα ο Έλληνας είναι ομαδικός παίχτης. Όχι όμως γιατί του αρέσει η ομάδα, αλλά γιατί δεν του αρέσει να ξεχωρίζει κάποιος άλλος.

Στο εξωτερικό …
Η αγορά του fusion και του έθνικ έχει κουραστεί πια. Ακόμα και τα φεστιβάλ του εξωτερικού στρέφονται στα πιο pure υλικά . Είπαμε, γάβρος, τομάτα, πατάτα.. Περνάνε οι μόδες, έρχονται, φεύγουν τα «γκουρμέ», και το ταβερνάκι εκεί. Πετρολούκας Χαλκιάς. Βράχος. Πάντα μάχιμος. Πάντως είναι η στιγμή που αλλάζουν τα πράγματα στην μουσική...

Γιαν Βαν. Τι γνώμη έχεις;
Εντάξει, μου αρέσει πολύ γιατί χρησιμοποιεί τον ήχο του 60 –αυτόν που εγώ γνώρισα στα πανηγύρια. Αλλά το κάνει ωραία. Παρότι fusion, είναι ωραίος. Κι αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι πίσω απ όλο αυτό υπάρχει και μια χιουμοριστική πλευρά που δείχνει ότι δεν τον παίρνει και πολύ σοβαρά τον εαυτό του..

Εσείς τον παίρνετε σοβαρά;
Καθόλου- αν και μπορεί να φαίνεται το αντίθετο. Η μουσική είναι αέρας κι αν πάρεις πολύ σοβαρά τον εαυτό σου το έχασες το στοίχημα. Άλλωστε εμείς είμαστε μουσικοί, έχουμε συνηθίσει να είμαστε πίσω..

 

H Ελευθερία Αρβανιτάκη και οι ΤΑΚΙΜ έρχονται στο Ηρώδειο “Την ίδια στιγμή” για μία μοναδική συναυλία, σε σύμπραξη με την εξαιρετική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης (MOYSA)

 Οι ΤΑΚΙΜ είναι:

Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος – κλαρίνο
Πάνος Δημητρακόπουλος – κανονάκι
Θωμάς Κωνσταντίνου – ούτι, λαγούτο
Γιώργος Μαρινάκης – βιολί
Κώστας Μερετάκης – κρουστά
Γιάννης Πλαγιαννάκος – μπάσο
Mαζί τους ο Μιχάλης Κλαπάκης στα κρουστά.
Στο πιάνο ο Γιάννης Κυριμκυρίδης.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_original_slider Θοδωρής Βουτσικάκης: «Πώς να γραφτεί καλός στίχος από μια γενιά που συμπιέζει το συναίσθημα σε τρία hashtag;» «Θεωρώ ότι δεν έχει μπει η υπογραφή της δικής μου γενιάς στο τραγούδι». Main_slider Lisette Oropesa: Ντίβα της νέας γενιάς Η χαρισματική σοπράνο από τη Λουιζιάνα κατακτά τις μεγάλες σκηνές Main_slider Συνέντευξη: Η Idra Kayne μιλά στο www.tospirto.net «Θέλω να πω και ελληνικά τραγούδια Άλλωστε η μητρική μου είναι τα ελληνικά». Main_slider Νέα πρόσωπα: Δημήτρης Σκύλλας Η μουσική του χαρακτηρίζεται ως μια σύγχρονη τελετουργία που συνομιλεί με την παράδοση ποικίλων πολιτισμών. Main_original_slider Ο Bryan Ferry έρχεται στο Ηρώδειο κι εμείς ...σκαλίζουμε και βρίσκουμε Ο «δανδής της ροκ» στις 11.9 θα ανέβει στη σκηνή του Ωδείου Ηρώδου Αττικού, δύο μέρες πριν τη συναυλία του στο υπέροχο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης. Main_slider Κερδίζοντας το στέμμα της «βασίλισσας» της σόουλ Η ζωή και το έργο της Αρίθα Φράνκλιν.
#load_content_with_ajax