ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Μουσική | Κυκλοφορίες

Χάρις Αλεξίου – Μανώλης Ρασούλης | Η Τρίπλα ΕΜΙ



Cd_large_haris_alexiou412122  

H ερμηνεύτρια παραδίδει μαθήματα λαϊκού τραγουδιού, κι αυτό δεν έχει να κάνει με νότες, μόνο με την ψυχή της.

Σε τέτοια ζητήματα, ή μάλλον σε τέτοιες κυκλοφορίες, όταν δηλαδή η Χάρις Αλεξίου (ξανα)συναντάει τον Μανώλη Ρασούλη, μετά θάνατον, 33 χρόνια μετά τα «Τραγούδια της Χαρούλας», δεν μπορείς να υπεκφύγεις. Η στάση σου απέναντι στο ηχογράφημα, με όποιους ενδοιασμούς ή δεύτερες σκέψεις, δεν μπορεί παρά να είναι «Ναι» ή «Όχι». Ευθέως θα πω ότι προσωπικά εντυπωσιάστηκα, έως και παθιάστηκα, από τα 14 νέα τραγούδια που επέλεξε να βάλει στο στόμα της αυτή τη φορά η «εθνική» μας κα Αλεξίου. Φυσικά και θα υπάρξουν αντιρρήσεις, και επικρίσεις ακόμα. Γιατί Ρασούλη; Γιατί τώρα; Δικαιούται να πει τα τραγούδια του, και να τα κάνει όπως θέλει; Είναι γνήσιος ο λαϊκός τους ήχος, κι η στάση τους απέναντι στα ζητήματα πολιτικά και υπαρξιακά (όπως ο Ρασούλης, σχεδόν αποκλειστικά, ήξερε να τα συνδυάζει);

Ας είμαστε λογικοί, κι ας μην είμαστε μικρόψυχοι. Η Χάρις Αλεξίου, επειδή είναι αυτή που είναι στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, δικαιούται να πει τα τραγούδια του Ρασούλη (ακόμα κι αν απέφυγε να το κάνει ενόσω ο μεγάλος λαϊκός στιχουργός ζούσε), δικαιούται (φυσικά) να πει λαϊκά, έχει όλη την εμπειρία να κάνει έναν τέτοιο δίσκο που να μιλάει σε όσους αγαπούν το είδος σήμερα. Αυτή τη φορά, από το άλμπουμ κρίνοντας, διακρίνω ένα λαμπάκι μέσα της που τα προηγούμενα χρόνια ήταν σβηστό: αντί να εκφράσει τον εαυτό της, όπως έκανε τραγουδώντας κυρίως δικές της μπαλάντες, θέλει τώρα να εκφράσει τη χώρα, θα πω τον λαό (κι ας ακουστώ ΚΚΕ), θέλει ξανά τη θέση της στον προβολέα του λαϊκού τραγουδιστή που μιλάει εξ ονόματος πολλών. Μέσω Ρασούλη φυσικά.

Προφανώς τόσο πίστεψε στο project αυτό η Αλεξίου, και η νόμιμη κληρονόμος του Ρασούλη, Ναταλία, που έπεισαν κάθε εμπλεκόμενο να διαθέσει σε αυτό, τον ίδιο βαθμό πάθους. Πλην του ελληνο-ισραηλινού, και θρυλικού στη χώρα του, Leon Y. Poliker (δεν εντυπωσιάστηκα από τις συνθέσεις του), και του Χρήστου Νικολόπουλου (που δεν θα μπορούσε ο άνθρωπος, λόγω τεράστιας προσφοράς ήδη), οι υπόλοιποι συνθέτες που συμμετέχουν στην «Τρίπλα», έχουν υπερβεί τον εαυτό τους… χτυπούν «ταβάνι», δημιουργικά. Τα τραγούδια της Βάσως Αλλαγιάννη δεν μελοποιούν απλώς Ρασούλη, είναι ο Ρασούλης ο ίδιος. Ειδικά το «Αγάπη Σημαίνει», που είναι το πρώτο τραγούδι στο δίσκο το ακούς και το ξανακούς, και δεν είναι απαραίτητα το καλύτερό της. Ο Πέτρος Βαγιόπουλος γράφει ένα ξεσηκωτικό «Τουμπεκιστάν» (αχ αυτό το ρασούλειο χιούμορ, «του δρόμου»), ενώ ο Ορφέας Περίδης υπογράφει ενα ωραιο λαϊκό στο «Ένεκα Βύθισης του Πλοίου».

Σε αυτό το τραγούδι ο Ρασούλης έχει γράψει: «Την καινούρια Οδύσσειά μας/ ας γλεντήσουμε/ έστω κι αν στο σκοτεινό βυθό χτυπήσουμε/ Πέντε έλληνες στον Άδη θα μας περιμένουνε/ Να τον κάνουμε ρημάδι κι ας το απαγορεύουνε». Τόσο προφητικό που ανατριχιάζεις, τόσο λεβέντικο που σε συνεπαίρνει. Όποιος διαφωνεί με την οπτική του, τη βρίσκει λαϊκιστική ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, ας προσπεράσει. Το ίδιο κι όποιος θεωρεί τα μπουζούκια ξεπερασμένα ή λούμπεν. Ο Ρασούλης έχει επενδύσει τους στίχους του με την προσωπική του φιλοσοφία, διπλά νοήματα, και την ανθρωπιά του, όπως πάντα το συνήθιζε. Ένα μόνο παράδειγμα, το τρομερό ζεϊμπέκικο της Αλλαγιάννη «Κι εγώ έχω κάνει λάθη», που, εκ πρώτης ακροάσεως, ακούγεται ίσως ερωτικό, αλλά περιέχει όλη την αγωνία της ψυχής του. Μόνο μια γυναίκα σαν αυτήν θα μπορούσε να το μελοποιήσει μ’ αυτόν τον τρόπο, και μόνο μια τραγουδίστρια όπως η Αλεξίου θα μπορούσε να το πει έτσι, σταράτα και ανενδοίαστα. Σε όλον τον δίσκο, η ερμηνεύτρια παραδίδει μαθήματα λαϊκού τραγουδιού, κι αυτό δεν έχει να κάνει με νότες, μόνο με την ψυχή της. Η μόνη ένσταση αφορά μια-δυο από τις ενορχηστρώσεις, για παράδειγμα στην «Πρώτη Αγάπη» ή στον «Λεωνίδα» που παραπέμπουν παραπάνω από όσο πρέπει στον live, τρέχοντα λαϊκό ήχο.

Ο δίσκος ξεκινά με τη φωνή του Ρασούλη στις «Στιγμές» (όχι η καλύτερη στιγμή του δίσκου) και τελειώνει με τον Περίδη και την Αλεξίου να τραγουδούν, σε ένα συναρπαστικό, σχεδόν μεταφυσικό, τραγούδι, τους στίχους του που λένε «Θα ξανάρθω/ Στ’ ορκίζομαι/ Θα ξανάρθω». Κάνεις τους συνειρμούς, και το αποτέλεσμα χτυπάει βαθιά μέσα σου, σε κινητοποιεί μέχρι βαθιάς συγκινήσεως.

Νίκος Ράλλης

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2014

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2014

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2014

Κυκλοφορίες Μαΐου 2014

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2014

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2014

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2013

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2013

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2013

Κυκλοφορίες Μαΐου 2013

Κυκλοφορίες Απριλίου 2013

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2013

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2013

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2013

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2012

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2012

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2012

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2012

Κυκλοφορίες Μαΐου 2012

Κυκλοφορίες Απριλίου 2012

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2012

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2011

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2011

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2011

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2011