ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Μουσική | Κυκλοφορίες

Κόρε. Ύδρο. | Απλές ασκήσεις στον Υπαρξισμό Inner Ear



Cd_large_koreydro-web_1_  

Ένα μουσικό έργο που μου απορρόφησε την ψυχή, το μυαλό, με έκανε να βουρκώσω, ακόμη και να χειρονομήσω βιαίως, σαν ντράμερ, στη μέση του δρόμου.

Ζορίστηκα να εισχωρήσω αυτή τη φορά στο ποιητικό/ μουσικό σύμπαν των κόρε.ύδρο., του κερκυραϊκού ντουέτου του μουσικού & συνθέτη Αλέξανδρου Μακρή και του στιχουργού & τραγουδιστή Παντελή Δημητριάδη, που από το 90 και μετά έχουν φέρει στην ελληνική μουσική, την έντεχνη θα πω εγώ (κι ας δυσανασχετήσουν πολλοί indie ροκάδες που τους θέλουν «δικούς τους»), έναν αέρα αβίαστης δημιουργικότητας κι ενθουσιώδους τόλμης, που τον έχουμε χάσει εδώ και χρόνια, σχεδόν όλοι μας, κι ακροατές και δημιουργοί. Είναι φτιαγμένοι να αφορούν, να διχάζουν, να μυθοποιούνται, και να απορρίπτονται οι κόρε.ύδρο. Γιατί, όταν δημιουργούν, δεν το πάνε «γύρω γύρω», το πάνε κατευθείαν στο κέντρο, στον στόχο, κι ας αποτύχουν. Παράδειγμα αποτελούν οι στίχοι στο νέο τραγούδι «Τα βράδια της κρίσης» που λένε «Μαζί τα φάγαμε απ' τον κώλο, μωρό μου - δεν έχεις παράπονο/ Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες μια μέρα, μα το χώμα θα 'ναι άγονο/ Θα κλαίμε ακόμα τις αξίες της Δύσης μία-μία/ μα ο κύκλος είχε προ αιώνων κλείσει για τη δημοκρατία». Στα μάτια μου το τραγούδι αυτό, στο σύνολό του, λέει τα πάντα, ή έστω πάρα πολλά, για την εποχή μας. Έχει αυτήν την ποιότητα «ύμνου», και μάλιστα ενός ύμνου στον έρωτα.

Φόρτωσα λοιπόν πριν από δέκα μέρες τις «Απλές ασκήσεις στον Υπαρξισμό» στο κινητό μου τηλέφωνο, ούτε στίχους ούτε credits είχα, κι έφυγα ταξίδι. Για δέκα μέρες, άκουγα τα 13 τραγούδια κι αντιδρούσα μέσα μου. Άλλοτε στράβωνα επειδή ένας στίχος στο «Όταν έρχονται οι τέκτονες» μου ακουγόταν αβάσιμος, ή υπερβολικά σουρεαλιστικός. Άλλοτε ζαχάρωνα όταν στο «Τραγούδι με ανάστροφο μήνυμα» ο άνθρωπος αυτός, ο Δημητριάδης, ξεγυμνώνεται συναισθηματικά, καμιά ντροπή δεν νιώθει, κι ο μουσικός του συνοδοιπόρος, ο Μακρής, τον συνοδεύει ευφάνταστα, χωρίς όρια, εντελώς χαμένος στο διάστημα, μουσικά μιλώντας. Έκανα δηλαδή με αφορμή τα τραγούδια αυτά έναν συνεχή διάλογο μέσα μου, γλυκερό έβρισκα το ένα, μεγαλόστομο το άλλο, έστελνα μάλιστα σε γνωστούς μηνύματα «Σ’ αρέσει εσένα τώρα αυτός ο στίχος;» Και ξαφνικά, συνειδητοποίησα ότι έχω βρεθεί σε μια κατάσταση που με συνδέει με την εφηβεία μου και τις μοναχικές μου ακροάσεις τότε: βρέθηκα ολομόναχος, απέναντι, και «μέσα» σε ένα μουσικό έργο που μου απορρόφησε την ψυχή, το μυαλό, με έκανε να βουρκώσω, ακόμη και να χειρονομήσω βιαίως, σαν ντράμερ, στη μέση του δρόμου. Το επόμενο βήμα, να ξεχωρίσω τα αγαπημένα μου κομμάτια, αρχικά τα «Χάδια», τον «Χωριστό Βίο», τη «Ζεστασιά πριν το τέλος», τα οποία σε κάθε ακρόαση όλο και πληθαίνανε, και μαζί πληθαίνανε και οι λόγοι μου άρεσαν. Πρόσεξα πλευρές, πρόσεξα επίπεδα, πρόσεξα παιξίματα που άξιζαν πολύ.

Γράφοντας για τις «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό», δεν θέλω να καταλήξω κάπου. Δεν έχω καταλήξει κάπου, επειδή ο δίσκος αυτός περιέχει τόσες μουσικές επιδράσεις, καλά βιωμένες, από την κλασική, τη τζαζ, τη ροκ, τα κερκυραϊκά ακούσματα, τη μπαλάντα, την πρώιμη Πλάτωνος, και τέτοια βαθύτητα στον στίχο, ακόμα κι εκεί που φλερτάρει επικινδύνως με τη «σάχλα», πχ «Στην Ανοιχτή Πληγή»,  που πραγματικά χαζεύεις. Ή ακόμα καλύτερα, δεν χαζεύεις, ξυπνάς. Ενώ γράφω αυτή τη στιγμή ακόμη αναρωτιέμαι τι σημαίνουν συγκεκριμένες φράσεις στο «Πένθος για το τέλος του καλοκαιριού(;)» και αλλού. Μόνο που τώρα πια έχω πειστεί ότι οπωσδήποτε κάτι σημαίνουν. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο σε αυτόν τον δίσκο, η έμπνευσή του, η εξυπνάδα του, η έρευνα και η εργασία που τον έχουν κατασκευάσει, με έχουν πείσει εντελώς.

Παρουσιάζοντας το 2006 τη «Φτηνή Ποπ για την Ελίτ», αναρωτιόμουν εάν τότε, μέσα στην ατμόσφαιρα της γενικευμένης, κι αδικαιολόγητης κι ανόητης όπως αποδείχτηκε τελικά, ευφορίας θα βρισκόταν κοινό να την ακούσει, να τη νιώσει, να την αγαπήσει. Σήμερα ξέρουμε ότι υπήρξε κοινό για τη «Φτηνή Ποπ», κι αυτό με καθησυχάζει και για τον νέο δίσκο: πιστεύω πια ακράδαντα ότι το 2013, που πολλά έχουν χαθεί, και πολλά έχουν ξανα-αναπνεύσει, θα βρεθεί κοινό να αφιερώσει τον χρόνο, την ενέργεια, την πίστη που αφιέρωσα εγώ μέχρι αυτό το σπάνιας ομορφιάς άλμπουμ μου χαρίσει όλους τους χυμούς του. Ή, για να είμαι ακριβής, σχεδόν όλους.

Νίκος Ράλλης

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2014

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2014

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2014

Κυκλοφορίες Μαΐου 2014

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2014

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2014

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2013

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2013

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2013

Κυκλοφορίες Μαΐου 2013

Κυκλοφορίες Απριλίου 2013

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2013

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2013

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2013

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2012

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2012

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2012

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2012

Κυκλοφορίες Μαΐου 2012

Κυκλοφορίες Απριλίου 2012

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2012

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2011

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2011

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2011

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2011