ΠΕΜΠΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Μουσική | Κυκλοφορίες

Άλκηστις Πρωτοψάλτη / Νίκος Αντύπας | Θέα Παραδείσου



Cd_large_06692573300819958124  

Πρωτοψάλτη σε… σκηνοθεσία, Πρωτοψάλτη που επιλέγει να βαδίσει στα σίγουρα.

Αν ήθελα να περιγράψω την Άλκηστη Πρωτοψάλτη με δυο κουβέντες, θα έβαζα πρώτα τη λέξη αισιοδοξία και δεύτερη τον «εφηβικό δυναμισμό», δύο στοιχεία πολύ δυνατά, που με τον ένα ή άλλο τρόπο περνούν και ποτίζουν το σύνολο της δισκογραφίας της. Ιδιαίτερα από την εποχή του «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά» (που θεωρώ turning point στη διαδρομή της) η σταρ (πλέον) Άλκηστη μοιάζει ιδιαίτερα ικανή να ανταποκριθεί στα vibes της εποχής, και ενώ οι περισσότεροι συνάδελφοί της, επελθούσης της κρίσης, θα παραπαίουν για κάμποσα χρόνια, μέχρι να προσαρμοστούν, εκείνη θα έχει τη σταθερή πορεία του σίγουρου φαβορί, που πάντα ξέρει τι κάνει. Ρεπερτόριο, live, γενικότερο προφίλ, υπακούουν στην εικόνα μιας στιβαρής προσωπικότητας που χαράζει πορεία «σκηνοθετώντας» τον ίδιο της τον εαυτό. Και τους δίσκους της βέβαια.
Με εξαίρεση λοιπόν την προηγούμενη δουλειά της («Για Πού Τραβάς Ελπίδα») όπου επικρατεί ένα ηχόχρωμα πιο παραδοσιακό κι όπου, θα μπορούσε να πει κανείς, πειραματίστηκε με έναν άλλο ήχο, πιο γλυκό, πιο «ελληνικό», η δισκογραφία της τα τελευταία χρόνια κινείται σταθερά στο ευρύ φάσμα μιας «διεθνίζουσας» εντεχνο/ποπ, με τραγούδια δουλεμένα στη λεπτομέρειά τους, αλλά πάντα –άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο- δομημένα πάνω σε μια ραδιοφωνική αντίληψη.
Καμία αντίρρηση. Πολυσυλλεκτικοί δίσκοι (πλην Κορκολή και Ρεμπούτσικα), σοφά «σκηνοθετημένοι» έτσι ώστε να απευθύνονται σε ένα ευρύ φάσμα ηλικιών, τραγούδια που τα πήραμε μαζί τα καλοκαίρια μας, ενίοτε τα χαρήκαμε με τα παιδιά μας, τα βάλαμε σε τραπεζώματα με τους γονείς μας, τα αφήσαμε να μας κουνήσουν καθώς οδηγούσαμε..
Η κριτική (από τους ακραιφνείς οπαδούς του «σοβαρού» εντεχνο/λαϊκού) για… ελαφρότητες τύπου «Πάμε Χαβάη» ουδόλως έκαναν το αυτί της ελληνίδας σταρ να ιδροκοπήσει (άλλωστε ήταν πάντα μειοψηφία αυτά τα τραγούδια). Και γιατί να ιδροκοπήσει; Δίσκοι πολυσυλλεκτικοί όπως το «Να σε βλέπω να γελάς» (2004) ή το «Στο Ωραιότερο Σημείο» (2007) - πιο πολυσυλλεκτικοί δεν γίνεται- εκτός του ότι περιέχουν καλά τραγούδια, έχουν ρυθμό, ειρμό, έξυπνες ενορχηστρωτικές ιδέες και για να μην τα πολυλογώ, καταφέρνουν να ακούγονται από την αρχή μέχρι το τέλος και στο φινάλε σου αφήνουν και κάτι για αργότερα (για τις δύσκολες ώρες…).
Καλά τραγούδια έχουμε και τώρα στη «Θέα Παραδείσου» με τις μουσικές του Νίκου Αντύπα. Όμως (και λυπάμαι που το λέω) ενώ εδώ αναλαμβάνει τα ινία ένας συνθέτης, αισθάνομαι ότι επί της ουσίας δεν αλλάζει καθόλου το γενικότερο concept . Ακούμε και πάλι Πρωτοψάλτη σε… σκηνοθεσία. Πρωτοψάλτη η οποία μάλιστα επιλέγει να βαδίσει στα σίγουρα. Και ο Αντύπας επίσης.
Θα είμαι σαφής. Στίχος (εξαιρετικός!) όπως το «Θέα Παραδείσου» του Μιχάλη Γκανά αισθάνεσαι ότι γίνεται πομπώδης έως και διδακτικός, όταν στο ενορχηστρωτικό τοπίο, μπαίνει ο ηλεκτρισμός των πλήκτρων (κιθάρας, ντραμς κλπ). Δεν είμαι μουσικός για να αναλύσω περισσότερο τα πράγματα, αλλά σαν εκπαιδευμένος ακροατής, μπορώ να πω ότι δεν με κέντρισε στιγμή ο ήχος αυτού του δίσκου, αντίθετα, ένιωσα πολλές φορές ότι πατάει σε αναμενόμενες και δοκιμασμένες συνταγές (αν μπορεί να ειπωθεί έτσι).
Διευκρίνιση: Άκουσα τα τραγούδια πάμπολλες φορές, κόλλησα σε συγκεκριμένους στίχους (πολλά μπράβο σ’ αυτό), δεν κατάφερα όμως να μείνω σε ένα τραγούδι πλην του «Χωριστά» -στίχοι Ελένη Φωτάκη- όπου η ερμηνεία μοιράζεται μεταξύ Γιάννη Χαρούλη και Άλκηστης. Δεν είναι βέβαια μόνον το casting των φωνών που κάνουν τη διαφορά. Στίχος, ήχος, φωνές, όλα μαζί σου αφήνουν επίγευση «γεμάτη» λες και η ανάλαφρη μελαγχολία των στίχων να βρήκε την πραγματική της μουσική. Θα σταθώ και σε κανα δυο τραγούδια ακόμα, όπως στο λαϊκότροπο «Κόλπο» (στίχοι Λίνα Δημοπούλου) για την καθαρή του φόρμα, στα «Υπόλοιπα Ζωής» για τον στίχο του και στο «Χορό» γιατί αν και κλασσικά «Πρωτοψαλτικό» (δεν κομίζει γλαύκας κλπ κλπ) συμπυκνώνει την αισιοδοξία και την εφηβεία για τις οποίες μίλησα στην αρχή. Όλα είναι και θέμα timing άλλωστε. Όταν χορεύεις στο τιμόνι και οι διπλανοί σου γελάνε, ποιος ο λόγος να το κρύψεις;
Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς, Λίνα Δημοπούλου, Νίκος Μωραΐτης, Ελένη Φωτάκη, Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2014

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2014

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2014

Κυκλοφορίες Μαΐου 2014

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2014

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2014

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2013

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2013

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2013

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2013

Κυκλοφορίες Μαΐου 2013

Κυκλοφορίες Απριλίου 2013

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2013

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2013

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2013

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2012

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2012

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2012

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2012

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2012

Κυκλοφορίες Μαΐου 2012

Κυκλοφορίες Απριλίου 2012

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2012

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2011

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2011

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2011

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2011