Μουσική | Κυκλοφορίες

Γιώργος Ανδρέου - Ρίτα Αντωνοπούλου | Ζωή μου μην αργείς Μικρή Αρκτος



Cd_large_zoi_mou_min_argeis_cover_2014_12_001  

Ωραίος δίσκος, πυκνός, δουλεμένος με παλιάς κοπής μεράκι, αρκεί βέβαια να θες να μπεις στη σκοτεινιά του.

Είναι ωραίο να μπορείς να ξεφυλλίσεις ένα cd. Σπάνιο πια. Εδώ από το εξώφυλλο (που έχει φιλοτεχνήσει η ζωγράφος Ηω Αγγελή, όπως και το υπόλοιπο «βιβλίο») μέχρι και τη ζωγραφιά της τελευταίας σελίδας θέλεις να ακουμπήσεις τις σελίδες, να τις ανακαλύψεις, σχεδόν με την ίδια συγκίνηση που σου προκαλούσαν κάποτε οι δίσκοι βινυλίου. Δεν είναι και εντελώς «out» αυτό (θα το διαπιστώσεις λίγο πιο μετά). Γιατί ο Ανδρέου περίμενε κάμποσα χρόνια (οκτώ για να είμαστε και ακριβείς) να βρει τη φωνή που θα τον έβαζε σε διαδικασία. Την τραγουδίστρια που θα συμπύκνωνε και θα μπορούσε να αποδώσει την «ηρωίδα» που έφτιαξε, κοιτώντας μας (με σπάνια ευαισθησία για έναν άνδρα) μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας. Μικρά μονόπρακτα οι στίχοι του, με αρχή μέση και τέλος, αποφεύγουν τη συγκίνηση των εύκολων συναισθημάτων ή τα κλισέ της ερωτικής φιλολογίας. Δεν θα ταίριαζαν άλλωστε και στο «προφίλ» της τραγουδίστριας. Στο δυναμισμό της. Στην (να πω καλύτερα) υποβόσκουσα σιγουριά της. Και η αλήθεια είναι ότι η Αντωνοπούλου έχει αυτό το χάρισμα που συνδυάζει ευαισθησία με δυναμισμό, ακρίβεια και στην ερμηνεία και πάθος. Σχεδόν σαν ηθοποιός σε πάει από τη σπαρακτική εξομολόγηση μιας γυναίκας που ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος («Μάννα») μέχρι τα φορτισμένα με κοινωνικά μηνύματα «Έχεις πού να πας» και «Δουλειά-αγκαλιά». Κι από το πιο αισιόδοξο -μοναδικό μέσα στο δίσκο- «Φιλιά στο φεγγάρι» μέχρι το λικνιστικό και «θυμωμένο» «Δυο πράγματα μόνο», χωρίς να χάνεται στιγμή η αίσθηση της συνέχειας του ενιαίου έργου. Στο πιο «έντεχνο» και δύσκολο ερμηνευτικά «Τζίνι της Χαλιμάς» όπου ολοκληρώνεται ο κύκλος της ακρόασης των δεκατριών τραγουδιών, νιώθεις ότι ο δίσκος αυτός έχει βγει μέσα από μια ζύμωση συναισθημάτων και ότι κάθε κομμάτι έχει υφανθεί ξεχωριστά έτσι ώστε ακόμα και σε ενορχηστρωτικό επίπεδο («κλασικίζουσας» απόχρωσης, από έναν έντεχνο που ξέρει μουσική) σε βάζει σε κλίμα: το οδοιπορικό μιας γυναίκας που ζει τη μοναξιά της μέσα στην απρόσωπη πόλη, που καταγράφει την σκληρότητά της, τη σκληρότητα του έρωτα…
Ωραίος δίσκος, πυκνός, δουλεμένος με παλιάς κοπής μεράκι, αρκεί βέβαια να θες να μπεις στη σκοτεινιά του. Είναι αυτό που φώναζαν κάποτε στα λάιβ του Μάλαμα «κάνε μας χάλια» - μόνο που αυτή την φορά έχει γυναικείο πρόσημο.

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015