Μουσική | Κυκλοφορίες

Τελευταίος Εαυτός: Γιώτα Νέγκα, Θέμης Καραμουρατίδης, Οδυσσέας Ιωάννου Feelgood Records



Cd_large_giota-negka-teleftaios-eaftos  

Μια δισκογραφική δουλειά όπου «το λαϊκό τραγούδι έχει βρει ένα δυνατό συνασπισμό υποστήριξης και συνέχειας».

Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει την συνεργασία Νέγκα/Καραμουρατίδη (με τον Οδυσσέα Ιωάννου αυτή τη φορά στην παρέα) είναι η αίσθηση ότι το λαϊκό τραγούδι έχει βρει ένα δυνατό συνασπισμό υποστήριξης και συνέχειας. Εκείνη μια φωνή που συμπυκνώνει τη δύναμη, τις αποχρώσεις και το γήινο συναίσθημα που απαιτεί το είδος, κι εκείνος γράφοντας με την ισορροπία και την οικονομία του «κλασσικού», προτάσσοντας το ύφος ενός λαϊκού, που μας πάει στα χρόνια του ΄60.
Με το που άρχισε να γυρίζει ο «Τελευταίος Εαυτός» μέσα στο δωμάτιο, «είδα» μπροστά μου τον Ζαμπέτα. Το μπουζούκι του και το χρυσό του δόντι. Και σε πρώτο πλάνο το κοντοκουρεμένο κεφάλι της Μαρινέλλας, να γεμίζει το δωμάτιο από το 45άρι που γυρίζει στο πικ- απ.
Δεν έχει δεύτερες σκέψεις αυτό που λέω (καθότι κανένα τραγούδι δε μοιάζει κατά γράμμα με τραγούδι του Ζαμπέτα, ούτε η φωνή της Νέγκα έχει κάτι από Μαρινέλλα). Απλά από το πρώτο «Ως που με παίρνει», όπου ο κοφτός ρυθμός, η ενορχήστρωση, το παίξιμο (εδώ κελαηδάει το μπουζούκι του Νίκου Κατσίκη) κουμπώνουν με τον ευθύβολο στίχο του Οδυσσέα και τη δυναμική ερμηνεία της τραγουδίστριας, μέχρι το 10ο (τελευταίο) και πιο «εσωτερικό», «Ένας ν’ αντέξει», ο ακροατής μπαίνει σε κλίμα , αφήνεται να «ακουμπήσει» τη συλλογική μνήμη του λαϊκού μέσα από εικόνες του ΄60, ώρες- ώρες θυμάται την oriental περίοδο του λαϊκού, (όπως στο ωραίο τσιφτετέλι «Χώμα στα Φτερά»), κάνει μεγάλα δρασκελιές και φτάνει πιο κοντά μας με τα πιο έντεχνα, όπως το «Δε με κρατάει ό,τι θυμάμαι». Έχουν ένα ρόλο και οι ενορχηστρώσεις στη διαμόρφωση του συγκεκριμένου κλίματος. Πληθωρικός αλλά και εγκρατής ταυτόχρονα ο Καραμουρατίδης ισορροπεί πάνω στην κόψη, αποφεύγοντας κάθε υπόνοια φανφάρας ή «δήθεν». Ανάλαφρος και με μια λαϊκότητα που δεν φοβάται τον εαυτό της δίνει στις μελωδίες του μια αίσθηση φρεσκάδας και κλασσικής φινέτσας. Ίσως δεν έχει νόημα να πω περισσότερα για το δίσκο (η κάθε δουλειά άλλωστε έχει τον δρόμο της) αλλά θα το θεωρούσα παράλειψη να μην πω ότι μάλλον σπάνε σιγά σιγά τα «κλισέ» του τύπου «το λαϊκό δεν πουλάει» γιατί είτε πουλάει, είτε δεν πουλάει, το αίμα νερό δεν γίνεται. Κι αυτή η παρέα που φαίνεται να ήρθε εδώ για να μείνει, μάς το επιβεβαιώνει.

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015