Μουσική | Κυκλοφορίες

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα ξανασυναντά τον Τάσο Μπουλμέτη στον «Νοτιά» Ευανθία Ρεμπούτσικα



Cd_large_pegasus_large_t_1581_106768994-640x420  

Η νοσταλγία είναι η νοητή γραμμή που συνδέει τις μελωδίες του σάουντρακ.

Θυμάμαι παλιά, σε μια συνέντευξη μου με την Ευανθία με αφορμή την μουσική της για την «Πολίτικη Κουζίνα» είχα ρωτήσει, αν είχε σχέση με την Πόλη (εκτός από τον Τάσο Μπουλμέτη που είχε αναμνήσεις γιατί μεγάλωσε εκεί). Μου είχε απαντήσει λοιπόν, ότι δεν είχε. Κι ότι μπήκε στο κλίμα της «Πολίτικης» από το σενάριο που της έδωσε ο Τάσος. Επί λέξη (γιατί βρήκα εκείνη την συνέντευξη του 2004) μου είχε πει: «έχω την ικανότητα να απομονώνομαι και να γίνομαι κομμάτι της ιστορίας» μιας ιστορίας που όμως αφορά όλους τους Έλληνες «γιατί ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι η Πόλη είναι βίωμα όλων μας;».
Αυτό που δεν ήταν γνωστό στον πολύ κόσμο τότε, είναι (αν δεν με απατάει η μνήμη μου) ότι και πριν και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ακολούθησε τον Μπουλμέτη στην Πόλη, έζησε από κοντά την συγκίνηση του, «είδε» τις αναμνήσεις του, μοιράστηκε το συναίσθημα του. Τα γράφω όλα αυτά γιατί την ίδια «εγγύτητα» συνθέτριας/σκηνοθέτη αισθάνθηκα και τώρα προτού καν δω την ταινία. Το σάουντρακ ολόκληρο («Νοτιάς» Cantini, Feelgood Records) το άκουσα πρώτη φορά κατεβαίνοντας ένα βράδυ την Κηφισίας και από τότε είναι σε μόνιμη βάση ο συνοδηγός μου. Στο τάνγκο «La Boca» (δεύτερο κομμάτι) ανεβάζω συνήθως την ένταση και στο σημείο που μπαίνει ο «μουρικονικός» λυρισμός με τα δοξάρια να πηγαινοέρχονται και να τα «βλέπεις», νιώθεις ότι φεύγεις (για πού δεν ξέρω) ενώ ταυτόχρονα σου έρχεται και κείνο το κομπάκι της νοσταλγίας που προμηνύει βούρκωμα. Έχει υφέσεις και κορυφώσεις αυτή η συγκίνηση. Άλλοτε με τα πιο λάτιν, ρυθμικά σημεία («Te quiero»), άλλοτε με τις πιο ανοικτές και δυναμικές της στιγμές («Ρέκβιεμ της Μεταπολίτευσης» ) άλλοτε με το απλό πιανάκι που παίζει ο Ανδρέας Συμβουλόπουλος (υπέροχος στο «Επαφή») όμως η νοητή γραμμή είναι μία: νοσταλγία. Ακόμη και στα δύο ωραία λαϊκά (σε στίχους Μπουλμέτη) όπου το casting των φωνών (το ένα ο πολύς Γιώργος Μαργαρίτης, το άλλο η Ανατολή Μαργιόλα ) κάνει ακόμα πιο έντονο το αίσθημα της ανατροπής - από τα …ουράνια βιολιά στο έδαφος με το μπουζούκι- ακόμη και εκεί η νοσταλγία σου κλείνει το μάτι. Γιατί να το αρνηθούμε άλλωστε. Τον κόμπο στο λαιμό, τον τραβάει που και που η ψυχούλα μας κι ας μας πούνε μελό. Ο «Νοτιάς» της Ευανθίας μας πάει και μας φέρνει και κάτι μου λέει ότι το ίδιο θα συμβεί και με τον «Νοτιά» του Μπουλμέτη.

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015