Μουσική | Κυκλοφορίες

Σέριφος, «Το σιδερένιο νησί»



Cd_large_main_unnamed  

Ο Χρήστος Θηβαίος επιστρέφει στη δισκογραφία με μια βασισμένη σε αληθινά γεγονότα μουσική ιστορία για τον θυμό, τον φόβο, την τόλμη, τον ηρωισμό…

Το πρώτο κομμάτι που με κάνει να γυρίσω, να δυναμώσω την ένταση και να ακούσω πιο προσεχτικά  είναι το νούμερο 4 («Ένας Άγγελος») παρόλο που έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, να αφήσω τον δίσκο να παίζει μέσα στο δωμάτιο, χαλαρά, μέχρι το τέλος.  Κι αυτό, γιατί θεωρώ λάθος να ακούς και να ξανακούς, να σταματάς, να γυρνάς, να στέκεσαι στα επί μέρους.  Το τραγούδι πρέπει να  έρθει να σε βρει πρώτο. Εκείνο να σε βρει. Μετά βλέπουμε τι θα το κάνεις εσύ  (αν θα το κάνεις κάτι).  Η  συγκεκριμένη περίπτωση όμως είναι ιδιάζουσα, θα μπορούσα να πω μοναδική. Γιατί «Το Σιδερένιο Νησί» - η πρώτη ολοκληρωμένη κατάθεση του Χρήστου Θηβαίου  μετά τους «Πέτρινους  Κήπους»- μοιάζει περισσότερο με αφηγηματικό έργο, όπου η μουσική έρχεται να ντύσει έναν λόγο πυκνό και γεμάτο εικόνες και όπου ο  στόχος γίνεται ξεκάθαρος από την πρώτη γραμμή.  «Το Σιδερένιο Νησί» με επίκεντρο την ηρωική ιστορία  της μεγάλης εξέγερσης  των μεταλλωρύχων της  Σερίφου εν έτη 1916  που πνίγηκε στο αίμα, μιλάει μεταφορικά και με τον δικό του ποιητικό τρόπο για το τώρα. Μιλά για τον δικαιολογημένο θυμό, τον φόβο, την τόλμη , τον ηρωισμό  («Κάθε άνθρωπος και μεταλλείο ακριβό/  σε θέλει μέρα νύχτα στ ορυχείο του σκυφτό»). Σε δικούς του στίχους και μουσικές (εκτός από ένα κομμάτι που έγραψε η Γεωργία Λινάρδου) και με τις ζωγραφικές του Γιάννη Γίγα να κοσμούν τις σελίδες της έκδοσης ( βιβλίο/cd  που περιέχει και αποσπάσματα από τη γραπτή μαρτυρία που μας άφησε ένας από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης, ο Κωνσταντίνος Σπέρας, πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο στίχος ) πρόκειται για μια σπάνια έκδοση, εντελώς εκτός ραδιοφωνικής λογικής, που θέλει το χρόνο της και μάλλον και τη …σκηνή της  για να αναδειχθεί. Ένα λιμπρέτο είναι το «Σιδερένιο Νησί». Μια ιστορία μετά  μουσικής που άλλοτε θυμίζει το μουσικό θέατρο των Μπρεχτ/Βάιλ, άλλοτε σε πάει στο ύφος των  «Συνήθων Υπόπτων», πάντα, όμως, με τον στίχο να σέρνει τον χορό.  Είπα ότι δεν θα γυρίσω πίσω να ψάξω, να ξεψαχνίσω, να πάω μπρος και πίσω.  Εδώ, δεν γίνεται. Και θα επιμείνω σε κάτι : ενώ και στα έντεκα τραγούδια νιώθεις τη δουλειά που έχει γίνει μέχρι να φτάσουν στα χέρια σου, στο «Ένας Άγγελος» αισθάνεσαι το τσίμπημα της σπάνιας στιγμής (έμπνευση;)  που πάει πέρα από  τις περιγραφές. Είναι το τραγούδι που έρχεται να σε βρει.

 

Ακολουθείστε το tospirto.net στο Facebook
 

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015