Μουσική | Κυκλοφορίες

Τα «Ήσυχα Τραγούδια…» του Γιάννη Αγγελάκα



Cd_large_1920x1920_cover-1024x1024  

Η επιστροφή του γνωστού τραγουδοποιού ή κάτι… σαν ξέσπασμα πριν τον μεγάλο χαμό.

Τρία χρόνια μετά την «Γελαστή Ανηφόρα» ο Γιάννης Αγγελάκας είναι πάλι εδώ με ένα νέο άλμπουμ που συνοδεύεται από ένα βιβλίο/συλλογή με ποιήματα του (Feelgood Records). Ο μόνος ίσως που μπορεί να φέρει με άνεση τον τίτλο του ποιητή του ελληνικού ροκ (στη νοητή γραμμή που ξεκίνησε στα 60ς ο Σαββόπουλος) εξακολουθεί κι έχει το νεύρο μιας ψυχής που δε βολεύεται, που θέλει να πάει παραπέρα, παραμέσα, παρακάτω κι αυτήν την εσωτερική ( πλην όμως απαραίτητη για τους δημιουργούς ) «φαγούρα» την εισπράττεις άμεσα. Τα «Ήσυχα Τραγούδια για Ανέμελα Λιβάδια», πόνημα που είχε ξεκινήσει το 2014 και δουλεύτηκε στο δρόμο με την νέα του μπάντα (τους 100 C) και στο οποίο έβαλε το χέρι του και ο Coti K (όχι μόνο παίζοντας αλλά στην ηχογράφηση και την μείξη), είναι ένας classic Αγγελάκας – κι αυτό το classic δεν είναι εύκολο να το διατηρήσεις μέσα στην πάροδο του χρόνου. Σε επίπεδο ήχου τα «λιβάδια» του κάνουν μια σαφή στροφή προς μια ηλεκτρική και ηλεκτρονική παλέτα (πάντα μέσα από αυτό το rock συναίσθημα που τον χαρακτηρίζει) στροφή που άλλωστε «ανακοίνωσε» και επισήμως μέσα από την νέα του μπάντα και τα λάιβ της τελευταίας περιόδου. Όμως δεν μπορούμε να μιλάμε για στροφή σε γενικότερο επίπεδο γιατί το «κλίμα» παραμένει το ίδιο. Οι παραμορφωμένες κιθάρες, η ροκ ψυχεδέλεια, τα πνευστά, οι ήχοι και θόρυβοι του ηλεκτρονικού βασιλείου φτάνουν (με τον ίδιο τρόπο που έφταναν και στην Γελαστή Ανηφόρα) σε διονυσιακές κορυφώσεις μόνο που εδώ ο μπαγλαμάς του Σαδίκη για παράδειγμα έχει αντικατασταθεί από κιθάρα ή μπάσο. Όλα όμως (όπως και στην Ανηφόρα) μέσα στο πνεύμα μιας ας πούμε ξέφρενης γιορτής που σε συνδυασμό με την εμφατική / θεατρική του ερμηνεία, την νιώθεις ώρες- ώρες και σαν ξέσπασμα λίγο πριν τον μεγάλο χαμό. Αν είναι του γούστου σου όλο αυτό, απολαμβάνεις τη δόνηση της μουσικής και του δηλητηρίου των στίχων - γιατί υπάρχει μπόλικη πίκρα σ αυτά τα «ανέμελα λιβάδια». Χολή, οργή και μαύρο χιούμορ- και τέρμα η ένταση της μουσικής, να κάνεις να τρίζουν τα τζάμια. Ο… φόνος που ακόμα δεν έχει γίνει. Η κραυγή που κρατιέται, δεν κρατιέται (στο όριο είναι). Γι αυτό I love you Αγγελάκα. Γιατί είναι πραγματικά on the road ακόμα. Κι αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου (μα καθόλου) με το αν χρησιμοποιεί μπαγλαμάδες, βαλκανικά μοτίβα ή συνθετητές.

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015