Μουσική | Κυκλοφορίες

Στην Ομίχλη των Καιρών με τον Θάνο Μικρούτσικο Spider music



Cd_large_stin-omixli-ton-keron  

Μιλώντας για τη δραματική συγκυρία της εποχής μας.

Νέος Μικρούτσικος σημαίνει πως ο ακροατής πρέπει να αφιερώσει χρόνο για να ακούσει. Εδώ έχουμε ένα ωραίο συμπύκνωμα των «προσώπων του», τραγούδια με καθαρές λαϊκές φόρμες, τραγούδια που εμπεριέχουν τις πιο «κλασικές» ή «τζάζι» πλευρές του, στιγμές που η παράδοση φτάνει σε μας σχεδόν ατόφια με το φως όλο να πέφτει πάνω στις αποχρώσεις μια φωνής (στο ριζίτικο «Μάνα κ γιός») ή άλλες που αναδύεται ο Μικρούτσικος του Σταυρού, φορτσάτος, δυνατός και με εκτόπισμα αιώνιας «περσόνας», που δεν τον πιάνει το πέρασμα του χρόνου.

Το πρώτο πράγμα λοιπόν που λες, ακούγοντας το δίσκο είναι ότι ο «παλιός των ημερών» (όπως λέει και ο στίχος) είναι σταθερά on the road, μ’ όλο του το είναι επικεντρωμένο εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, στην αφετηρία του, την εποχή που το τραγούδι είχε αποστολή και νόημα μπροστάρη. «Ένας αιώνας πήγε λάθος και γυρνώ/ μέσα από κόμματα, κομμάτια να σε βρω», λέει ο στίχος του Αλκη Αλκαίου και η καλλιεργημένη φωνή της Μαριάννας Πολυχρονίδη σού ξεκλειδώνει μνήμες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σ’ αυτόν το δίσκο ισχύει αυτό που είχε πει πρόσφατα: «είτε κάνεις ένα τραγούδι μοναξιάς, είτε μιλάς για θέματα που αγγίζουν πολλούς (η έννοια του πολιτικού ή κοινωνικού τραγουδιού), πρέπει από κάτω αδιόρατα να περνάει η δραματική συγκυρία της εποχής».
Γι’ αυτή τη συγκυρία θέλει να μας μιλήσει βασικά. Να μας ταρακουνήσει. Συνοδοιπόρος του σ’ αυτό, ο στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου που στην Ομίχλη ξαναπιάνει το νήμα (επτά δικά της τραγούδια), αλλά και ο νεώτερος Γιάννης Δούκας (γιός της Μάρως) που μέσα από τα τραγούδια του αναγνωρίζεις τον «κρυφό καημό του μετανάστη» νέας κοπής. Κάθε νέος δίσκος έχει τη δική του ιστορία και τη δική του πορεία μέσα στο χρόνο, αλλά αν θέλετε να γίνουμε και λίγο μελλοντολόγοι, αυτό που μένει (για να δώσει πάσα στην επόμενη μέρα) είναι ακριβώς αυτή η συνάντηση παλιάς και νεώτερης γενιάς, η τόσο ενδιαφέρουσα συνομιλία διαφορετικών εποχών που δίνουν ραντεβού στους προβληματισμούς του σήμερα. Ένα σήμερα που… μπατάρει σιγά σιγά θυμίζοντας εντόνως χθες.

Στο στην «Ομίχλη των Καιρών», ο Μικρούτσικος ξαναβρίσκει την Λίνα (ε ναι, προς Θεού, δεν είναι για να είναι εκτός αυτός ο στίχος) εμπνέεται και μας συστήνει μια νέα φωνή, την Μαριάννα Πολυχρονίδη, μελοποιεί Αλκαίο, ενώ βάζοντας τις φωνές των ποιητών (Αναγνωστάκη, Σεφέρη, Καββαδία , Ρίτσο) να συναντήσουν τους στίχους του Μάνου Ελευθερίου, αναρωτιέται μαζί τους και μαζί μας «αυτός ο τόπος που έχει ανοίξει/ βαθιά πηγάδια και πικρά να πνίξει/ αυτός ο τόπος, αυτό το χώμα/ και πεθαμένους δε μας θέλει ακόμα».

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015