ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Μουσική | Κυκλοφορίες

Δισκοκριτική: Μανώλης Φάμελλος, «Η εποχή των σκουπιδιών»



Cd_large_5e1a641a4e898c5b715b46fe36e6b59de5f703c8ced99b6e4ea15f3a7e4a5d152589a22d617c70fac7ee8eaf2be51018  

Γιατί, ενώ και τα 12 νέα τραγούδια έχουν "ψωμί" στιχουργικά, αδυνατώ να κρατήσω την προσοχή μου μέχρι το τέλος;

Στις δουλειές του Φάμελλου δύσκολα βγάζεις τραγούδια εκτός. Οσο ακούς δε, τόσο διαπιστώνεις πόσο γερά πατάει ο στίχος του συνδυάζοντας την αρετή της δουλεμένης εσωτερικής ματιάς (χωρίς όμως να υποπίπτει στο σφάλμα του στριφνού, κλειδωμένου στοχασμού) με τον ρεαλισμό ενός ανθρώπου που έχοντας φτάσει πλέον τα 50, ζει, θυμάται, σχολιάζει, απογοητεύεται, εξομολογείται. Ενός ανθρώπου που ζει στην Ελλάδα του σήμερα. Αν πω ότι «Η εποχή των Σκουπιδιών» είναι ένας τυπικά Φαμελλικός δίσκος (έτσι μου ήρθε να γράψω ως εισαγωγή, αλλά αυτολογοκρίθηκα), θα το κάνω περισσότερο για να συνεννοηθούμε, ως προς το περιρρέον easy going κλίμα μουσικά και τον μάλλον εσωτερικό τρόπο ερμηνείας του (πάντως χωρίς εντάσεις και σκαμπανεβάσματα).

Τυπικά Φαμελλικός και ως προς την… αντίφαση στίχου/μουσικής, όπου ο στίχος έχει τον ρόλο ξυραφιού που όμως σε χαράζει με το μπαμπάκι, ενώ η μουσική έρχεται και σε αγκαλιάζει ανάλαφρα και αισιόδοξα, αφαιρώντας κάθε απόηχο πόνου. Ειδικά εδώ, όπου το κοινωνικό σχόλιο συναντάει την προσωπική σφαίρα, φράσεις όπως «ήταν μια φάρσα η ιστορία, ένα φιάσκο η παράσταση», (Τελευταίος σταθμός), ή «ένα γράμμα απ’ το μέλλον λέει ότι το μέλλον δε θα ‘ρθει» (Η Εποχή των Σκουπιδιών), κάνουν ακόμα πιο έντονη την εν λόγω αντίθεση, σαν ένα κλείσιμο του ματιού (εκ μέρους του), σαν ένα παιχνίδι που έχει εξελίξει και πλέον κατέχει άψογα. Ως εδώ μια χαρά όλα.

Αλλά αναρωτιέμαι... Γιατί, ενώ και τα 12 νέα τραγούδια έχουν "ψωμί" στιχουργικά, γιατί ενώ βλέπω έναν ώριμο, καλλιεργημένο λόγο που έχει όλα τα φόντα να "γράψει" και ως τραγούδι, αδυνατώ να κρατήσω την προσοχή μου μέχρι το τέλος; Και δε μιλάω για τις ενορχηστρώσεις (όπου συνέβαλαν οι Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης και ο Βαγγέλης Μαρκαντώνης). Oχι. Μιλάω για αυτή την αίσθηση επανάληψης που σου αφήνει η ακρόαση, όταν δεν σκοπεύεις να είσαι προσεκτικός (γιατί πρέπει να γράψεις).
Ενθουσιάζεσαι στην αρχή (τι ωραίο κομμάτι «Η τυχερή μου Μέρα»), αλλά καθώς η ακρόαση προχωράει, νιώθεις τα βλέφαρα σου να βαραίνουν και το μυαλό τρέχει αλλού. Σίγουρα χρειάζεται χρόνος για να σου «ανοιχτεί» ένας στίχος και να κάνεις ένα τραγούδι δικό σου, χρειάζονται ακροάσεις, χρειάζεται και η κατάλληλη στιγμή. Αλλά εδώ δε μιλάμε για τραγούδια. Άλλο τραγούδια, άλλο δίσκος. Ο δίσκος θέλει σκηνοθεσία. Εσωτερικό ρυθμό και ροή. Εδώ κάτι χάνεται –δυστυχώς.

Για ένα είμαι σίγουρη όμως. Όταν θα ακούσω το «Λιμάνι» ή το «Πενθύμιον» (τα δύο τελευταία), την «Πλατεία της Αγίας Ειρήνης» ή το πιο παιχνιδιάρικο «Να αγαπήσω» στη ροή ενός λάιβ (η στο ραδιόφωνο) θα πω πως «ο Φάμελλος ξέρει να γράφει». Γιατί (είπαμε) στις δουλειές του δύσκολα βγάζεις κάτι εκτός.

Σημείωση: Ο Μανώλης Φάμελλος παίζει στον Σταυρό την Τετάρτη 25/4. 

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2018

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2018

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2018

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015