ΤΡΙΤΗ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τις «Ακυβέρνητες πολιτείες» σε σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου 27 Μαρτίου 2017

Ένα εγχείρημα υψηλών προσδοκιών.

Στο βάθος της σκηνής μία επιβλητική βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία, ένα πιάνο, ένα καβαλέτο δίπλα στο οποίο ζωγράφιζε ένα σκίτσο ο ηθοποιός και σκιτσογράφος Θανάσης Δήμου, ένα γραφείο, μπαούλα και στο μπροστινό μέρος ένας μεγάλος καναπές ανάκλιντρο που κάθεται προκλητικά μία γυναίκα ντυμένη στα λευκά. Μία ατμόσφαιρα ζεστή, σχεδόν πνιγηρή, αλλά και ρομαντική, που δημιουργεί ένα αίσθημα προσμονής και αδημονίας…
 
Μιλάμε για τη «Λέσχη», το πρώτο μέρος της εμβληματικής τριλογίας του Στρατή Τσίρκα «Ακυβέρνητες Πολιτείες» που παρουσιάζεται στο Yπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, σε δραματουργία – σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου. Ένα εγχείρημα εξαιρετικά δύσκολο με ιδιαίτερα υψηλές προσδοκίες, καθώς πρόκειται για την πρώτη φορά που το έργο αυτό ανεβαίνει στο θεατρικό σανίδι, ένα έργο που όπως λέει ο ίδιος ο Τσίρκας συνιστά ένα «διάλογο με την ιστορία» και που μέσα του συμπλέκονται σ΄ ένα εκρηκτικό τρίγωνο η ιστορία, ο έρωτας και η πολιτική.

Η δράση του βιβλίου τοποθετείται στα Ιεροσόλυμα το καλοκαίρι του 1942, την κρίσιμη εκείνη στιγμή που τα χιτλερικά στρατεύματα προελαύνουν στη Μέση Ανατολή και η έκβαση του πολέμου φαίνεται να γέρνει υπέρ του Άξονα. Σε μια κάπως ιδιόμορφη πανσιόν της πόλης συνωστίζονται άνθρωποι όλων των φυλών και των θρησκειών. Ανάμεσά τους ένας Έλληνας αριστερός διανοούμενος που βρίσκεται σε ρήξη με την παράνομη αντιφασιστική οργάνωση στην οποία ανήκει και η γοητευτική σύζυγος ενός υπουργού της πρώην Αυστριακής κυβέρνησης, που αναστατώνει τον ανδρικό πληθυσμό με τον διάχυτο ερωτισμό της. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένας βαθύς, αλλά και αδιέξοδος έρωτας.

Η Έφη Θεοδώρου πήρε ένα μεγάλο ρίσκο στη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου και στη σκηνοθετική της προσέγγιση, καθώς άφησε ανέγγιχτο μεγάλο μέρος του αφηγηματικού μέρους του βιβλίου και το εμπλούτισε με αποσπάσματα από την αλληλογραφία του Τσίρκα και από «Τα Ημερολόγια της Τριλογίας» του. Έτσι, οι δέκα ηθοποιοί της παράστασης ανέλαβαν εκτός από τους ρόλους που υποδύονταν και το ρόλο ενός εναλλασσόμενου αφηγητή. Το εύρημα αυτό, ωστόσο, δε λειτούργησε κατά το αναμενόμενο. Τουναντίον, μας δημιούργησε την εντύπωση μιας εξαιρετικά χαλαρής δραματουργίας και νιώσαμε πως όλο το εγχείρημα πνίγηκε μέσα στην αφηγηματικότητά του. Και ναι μεν, η γλώσσα του Στρατή Τσίρκα είναι ιδιαιτέρως παραστατική και γλαφυρή, ναι μεν τα γεγονότα που αφηγούνται οι ήρωες διατρέχουν και τιθασεύουν αριστοτεχνικά μια χειμαρρώδη ιστορική ύλη, δίνοντας ανθρώπινη φωνή στο έπος και στο δράμα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου την ώρα ακριβώς που κρινόταν το μέλλον των λαών και παίχτηκε στα ζάρια η τύχη της Ελλάδας, όμως τελικά η παράσταση κατέληξε να πλατειάζει αδικαιολόγητα, να παραπέμπει πολλές φορές σε αναλόγιο, να κουράζει και το έργο να «ηχεί» ξέπνοο στο σήμερα. 

Κρίμα, γιατί όλοι ανεξαιρέτως οι ηθοποιοί (Θανάσης Βλαβιανός, Θανάσης Δήμου, Ανθή Ευστρατιάδου, Γιώργος Κριθάρας, Κατερίνα Λυπηρίδου, Μανώλης Μαυροματάκης, Γιώτα Μηλίτση, Ηλέκτρα Νικολούζου, Δημήτρης Πασσάς, Μάνος Στεφανάκης) έδωσαν πολύ καλές ερμηνείες και ανταποκρίθηκαν και με το παραπάνω σε ό,τι τους ζητήθηκε. Ξεχωρίσαμε την Ηλέκτρα Νικολούζου και την άρτι βραβευθείσα με το θεατρικό βραβείο Μελίνα Μερκούρη, Ανθή Ευστρατιάδου, γιατί μπήκαν αριστοτεχνικά μέσα στις λογοτεχνικές τους περσόνες, αλλά και τον Μανώλη Μαυροματάκη που έδωσε μία άλλη διάσταση στον ήρωά του και στην αφήγηση.

Εξαιρετικό το σκηνικό εποχής και αρμονικά τα κοστούμια της Ασης Δημητρολοπούλου δημιουργούσαν σε συνδυασμό με τη ρομαντική μουσική του Νίκου Πλάτανου και τους φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη μια νοσταλγική ατμόσφαιρα.

Γιατί να δω την παράσταση:
-Για την ποιητική και λυρική της ατμόσφαιρα
- Γιατί ο λόγος του Τσίρκα, ακούγεται πιο επίκαιρος από ποτέ

Γιατί να μη τη δω:
- Γιατί η υπέρμετρη αφήγηση αφαιρεί μεγάλο μέρος της θεατρικότητας της παράστασης.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_pan170214_5d3_1041 Είδα: Το «Αφέντης και Δούλος» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη Τρυφερή και συγκινητική θεατροποίηση του κλασικού διήματος του Τολστόϊ. Main_photo_2 Είδα τo «Δείπνο ηλιθίων» σε σκηνοθεσία Σπύρου Παπαδόπουλου Μια ωραία κι έντιμη κωμωδία με κοινωνικό σχολιασμό. Main_1816 Είδα: τη «Νίκη» σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή Μια ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε το πρόσφατο παρελθόν μας. Main_web_%ce%9a%ce%b1%ce%b8%cf%8e%cf%82_%cf%88%cf%85%cf%87%ce%bf%cf%81%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%8e_2 Είδα: το «Καθώς Ψυχορραγώ» σε σκηνοθεσία Σοφίας Φιλιππίδου Ο Φόκνερ λέει με τρόπο ποιητικό αλήθειες που πάντα μας αφορούν σε μια ωραία παράσταση Main_%ce%a0%ce%9b%ce%91%ce%a4%ce%95%ce%99%ce%91_%ce%97%ce%a1%ce%a9%ce%a9%ce%9d_7 Είδα: την «Πλατεία ηρώων» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά Καλό πολιτικό θέατρο κι ένα επιχείρημα για ρεσιτάλ από την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.
#load_content_with_ajax