ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Αύγουστο» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη 19 Ιανουαρίου 2017

Ιστορίες και πρόσωπα της διπλανής πόρτας σε μια έξοχα ρεαλιστική αναπαράσταση.

Όπως υψώνεται ο ξύλινος σκελετός του τυπικού αμερικάνικου σπιτιού από το σαλόνι μέχρι τη σοφίτα (σκηνογραφία Αθανασίας Σμαραγδή), έτσι εγκάρσια τέμνει και η παράσταση τις ζωές των ηρώων της. Ο «Αύγουστος» είναι μια χορταστική φέτα ζωής, με όλη την απελπισία, τη ματαίωση, το πένθος, την υπερβολή, τη νοσηρότητα, την πλάκα και τον αγώνα της καθημερινότητας• και είναι τόσο αληθινά δοσμένη που μοιάζει σαν κάποιος να έχει αφήσει ανοιχτή την πόρτα για να περάσεις μέσα και να την παρακολουθήσεις από απόσταση αναπνοής.
Η ιστορία του «Αυγούστου» από τον Τρέισι Λετς είναι ένα γνήσιο τέκνο της αμερικανικής δραματουργικής παράδοσης, μια φόρμα ποιητικού ρεαλισμού που θα μπορούσε κάλλιστα να αποδοθεί στην κληρονομιά του Τένεσι Γουίλιαμς και του Έντουαρντ Άλμπι χωρίς να αποκλείεται η μακρινή, μεταμοντέρνα συγγένεια με τον κόσμο προσδοκιών του Τσέχωφ. Την ίδια ώρα όμως, είναι και μια στιγμή ευαίσθητου παρόντος που ευνοεί την ταύτιση του καθενός από εμάς με τα αδιέξοδα ζωής τα οποία, νομοτελειακά και από κοινού, μοιραζόμαστε μέσα από τους ρόλους ζωής που έχουμε επιλέξει ή μας έχουν ανατεθεί. Ο Λετς παρακολουθεί τις αλυσιδωτές ενδοοικογενειακές εκρήξεις που πυροδοτεί η εξαφάνιση και, όπως όλα μαρτυρούν, η αυτοκτονία του πατέρα. Εν μέσω της απώλειας ενός πνευματικού ταγού για το οικογενειακό αυτό σχήμα, οι ενστικτώδεις αντιδράσεις παίρνουν το πάνω χέρι με αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια την καρκινοπαθή κι εξαρτημένη στα ηρεμιστικά μητέρα, τη Βάϊολετ.
Βεβαίως, η «ταύτιση» δεν θα ήταν εξίσου επιδραστική αν η πρωταγωνιστική ομάδα δεν έδινε ένα καθαρό ρεσιτάλ φυσικότητας στη σκηνική της παρουσία• σε τέτοιο, μεταξύ της, συντονισμό και σε τέτοιο βαθμό που το κάνουν να μοιάζει με απλή υπόθεση – αλλά, στ' αλήθεια, δεν είναι. Είναι αποτέλεσμα εξαντλητικής δουλειάς, αποτέλεσμα της απόλυτης οργάνωσης μιας «κανονικής» ανθρώπινης συμπεριφοράς και ενδεχομένως της απόλυτης έκθεσης κομματιών «πραγματικότητας» αυτών των ηθοποιών που, στο σύνολο της αλλά και πιο ειδικά, καθηλώνει.
Το ψυχολογικό εύρος κάποιων ρόλων όπως αυτός της μητέρας Βάϊολετ και της κόρης Μπάρμπαρα ευνοεί και το πεδίο των ερμηνειών τους. Είναι συνταρακτική η Θέμις Μπαζάκα καθώς υποδύεται στις φοβερές μεταπτώσεις της την χολερική, βιτριολική μάνα όπως σπουδαία - διαβρωμένη από λίγο παραπάνω συναίσθημα μέσα στην απολυτότητα της - είναι η Μαρία Πρωτόπαππα στο ρόλο της πρωτότοκης κόρης. Σ' αυτό τον σκηνικό κώδικα εντάσσονται άψογα ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, η Βίκυ Βολιώτη, η Μαρία Κατσιαδάκη, Μαρίνα Ασλάνογλου ακόμα και οι πιο σύντομοι ρόλοι του Μάνου Βακούση, του Μάνου Ανταλόπουλου ή του Θύμιου Κούκιου. Όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά σκιαγραφούν τη λειτουργία – ή τη δυσλειτουργία – μιας οικογένειας που κληροδοτεί μοιραία τα τραύματα της στη γενιά των επόμενων και τελικά περιγράφουν μια κοινότητα ανθρώπων που αντιλαμβάνονται και εκδηλώνουν με διαφορετικό τρόπο τη στοργή, την αγάπη, την ανάγκη τους για επικοινωνία.
Αν ήταν η πρώτη φορά που ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης σκηνοθετούσε ένα, οικογενειακής σύνθεσης, έργο ενδεχομένως να επρόκειτο για σύμπτωση. Ωστόσο, μετά το δείγμα του «Θεού της σφαγής» (και γιατί όχι του πιο ανάλαφρου «Για όνομα») επιβεβαιώνεται πια πως έχει ιδιαίτερο χάρισμα να δομεί, να οργανώνει και πολύ περισσότερο να αφουγκράζεται κοινωνικές συμπεριφορές «κλειστού τύπου»• αμβλύνοντας με μαεστρία τις δεδομένες αποστάσεις μεταξύ θεατή και θεάματος, πείθοντας πως ο χώρος μεταξύ αναπαράστασης και πραγματικότητας είναι, πραγματικά, μικρός, πως οι ρόλοι της διπλανής πόρτας δεν είναι παρά άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Με μεγαλύτερη δε, ένταση από κάθε άλλη σκηνοθεσία του εδώ επιτρέπει στην κωμωδία να ερωτοτροπήσει με την τραγωδία και τούμπαλιν - χωρίς και πάλι να προδίδει την αλήθεια κάθε κατάστασης.

Γιατί να το δω:
1. Γιατί καθηλώνει με τη δυναμική των ερμηνειών του.
2. Γιατί ισορροπεί άριστα ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα.
3. Γιατί μας συστήνει ένα ενδιαφέρον νεόκοπο κείμενο της αμερικανικής δραματουργίας.

Γιατί να μην το δω:
1. Ψάχνω να βρω γιατί, αλλά δεν βρίσκω...

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_souvenir Είδα: την «Φαύστα» σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα «Κιτσοπουλική» και απολαυστική ανάγνωση του Μποστ με καλές ερμηνείες. Main_%e2%94%ac%cf%83patroklos_skafidas-9982 Είδα: τη «Δίκη του Κ.» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου Μία παράσταση συνόλου, ένας θρίαμβος θεατρικότητας. Main__patroklos_skafidas-8518 Είδα: τον «Άνεμο» σε σκηνοθεσία-χορογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου Ενδιαφέρουσα σκηνική σύνθεση με ωραίο θίασο αλλά και δραματουργικά προβλήματα. Main_1984_5 Είδα: το «1984» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου Δυναμική, ρεαλιστική αποτύπωση του προφητικού μανιφέστου του Όργουελ. Main_photo4_%c2%a9%ce%93%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82_%ce%9a%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82 Είδα: τον «Ριχάρδο Β΄» σε σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα Ατμοσφαιρικός, αντισυμβατικός Σαίξπηρ μ' ένα ρεσιτάλ ερμηνείας από τον Άρη Σερβετάλη.
#load_content_with_ajax