ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε σκηνοθεσία Ειρήνης Μαργαρίτη 19 Νοεμβρίου 2015

Παράσταση εμπειρία, σε ανθρώπινη κλίμακα.

Το θέατρο έχει δοκιμάσει σχεδόν κάθε δυνατότητα για το που μπορεί να συμβεί. Επομένως, δεν είναι τόσο η επιλογή του Χρήστου Σαπουντζή να δώσει την παράσταση «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε ένα παλιό καφενείο που κάνει ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα - ακόμα κι αν πρόκειται για ένα «ειδικό» καφενείο, ικαριώτικο που βάζει φρένο στη βουή της πόλης, κρυμμένο καθώς είναι σε μια στοά των Εξαρχείων. Ενδιαφέρον, αν όχι επείγον, γίνεται για την αλήθεια και την ανθρωπιά του. Για την «χαμηλή» κλίμακα με την οποία συντάσσεται η ιστορία του. Παρουσιάζεται σε ένα τυπικό καφενείο (μοιάζει σαν να επιβίωσε ακέραιο από την δεκαετία του ΄70) και μιλάει για ανθρώπους, ασήμαντους, ανώνυμους, μπλοκαρισμένους, μόνους και τσακισμένους. Μιλάει για μικρούς ανθρώπους μπροστά στο τρομακτικό κενό της απώλειας. (Οι ιστορίες βασίζονται στη βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδόσεις Πόλις).
Ο ένας μόλις έχει χάσει τη γυναίκα του, τη μάνα των παιδιών του, στους διαδρόμους ενός ιδιωτικού νοσοκομείου• έτσι ξαφνικά. Ο άλλος πενθεί το φίλο του, έναν ηλεκτρολόγο που τραυματίζεται θανάσιμα στην οικοδομή. Μια μέρα δουλειάς και μετά, τίποτα• σιωπή. Κι ο πόνος ξεσηκώνει μέσα τους μια βουβή εξέγερση, από αυτές που κάνουν τα στήθια των ανθρώπων να εκρήγνυνται, τις καρδιές τους να σπάνε, τις ζωές να καταποντίζονται.
Πόσους τέτοιους ανθρώπους ξέρεις, αναρωτιέσαι, καθώς παρακολουθείς τον Χρήστο Σαπουντζή να αφηγείται τις ιστορίες τους σαν να ήταν δικές του. Μάλλον γιατί είναι δικές του, όπως είναι του καθένα που ζει σ' αυτή τη συνθήκη, είτε τη λες κρίση, είτε τη λες απλώς ζωή. «Με πιάνει φόβος που βλέπω έτσι σκοτεινό τον κόσμο, σαν να ’ναι πόλεμος ή κατοχή, σα να ’χει γίνει κάποιο κακό μεγάλο» λέει. Και μέσα στο καφενείο, το ικαριώτικο ανάβουν μικρές λαμπίτσες γκαζιού στα τραπέζια, ανάβουν τσιγάρα (το ένα μετά το άλλο), οι μπύρες και τα τσίπουρα ξεπλένουν το κακό και η ζωή συνεχίζεται έξω στο πεζοδρόμιο της Εμμανουήλ Μπενάκη.
Στο μεταξύ, το θέατρο έχει γίνει βίωμα. Ο ηθοποιός θαμώνας. Ο θεατής διαμαρτυρόμενος.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_''lyssasmenh_gata''_new_____photo_2 Είδα: τη «Λυσσασμένη Γάτα» σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη Ένα κλασικό και στιβαρό ανέβασμα με τρεις καλές ερμηνείες. Main_slider Είδα: τo «Heisenberg» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου Μια γλυκιά, ανθρώπινη αν και χαμηλών τόνων, παράσταση. Main_img_1869 Είδα: τη «Μόλλυ Σουήνη» σε σκηνοθεσία Ιώς Βουλγαράκη Μια τρυφερή παράσταση που πραγματεύεται εύστοχα το ζήτημα της «τυφλότητας» και της ...ταυτότητας. Main_dscf2864 Είδα: τον «Δον Κιχώτη» σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου Μία φανταχτερή και καθ' όλα έντιμη παιδική παράσταση. Main_at171011_1823a Είδα: τo «7 χρόνια» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου Καλοστημένο και καλοπαιγμένο δράμα αγωνίας πάνω σε σύγχρονα αδιέξοδα. Main_irma_6_low_2__copy Είδα: την «Κατάρα της Ίρμα Βεπ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα Διασκεδαστικό, ανάλαφρο, καλοκουρδισμένο, αν και κάπως παλιομοδίτικο.
#load_content_with_ajax