ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε σκηνοθεσία Ειρήνης Μαργαρίτη 19 Νοεμβρίου 2015

Παράσταση εμπειρία, σε ανθρώπινη κλίμακα.

Το θέατρο έχει δοκιμάσει σχεδόν κάθε δυνατότητα για το που μπορεί να συμβεί. Επομένως, δεν είναι τόσο η επιλογή του Χρήστου Σαπουντζή να δώσει την παράσταση «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε ένα παλιό καφενείο που κάνει ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα - ακόμα κι αν πρόκειται για ένα «ειδικό» καφενείο, ικαριώτικο που βάζει φρένο στη βουή της πόλης, κρυμμένο καθώς είναι σε μια στοά των Εξαρχείων. Ενδιαφέρον, αν όχι επείγον, γίνεται για την αλήθεια και την ανθρωπιά του. Για την «χαμηλή» κλίμακα με την οποία συντάσσεται η ιστορία του. Παρουσιάζεται σε ένα τυπικό καφενείο (μοιάζει σαν να επιβίωσε ακέραιο από την δεκαετία του ΄70) και μιλάει για ανθρώπους, ασήμαντους, ανώνυμους, μπλοκαρισμένους, μόνους και τσακισμένους. Μιλάει για μικρούς ανθρώπους μπροστά στο τρομακτικό κενό της απώλειας. (Οι ιστορίες βασίζονται στη βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδόσεις Πόλις).
Ο ένας μόλις έχει χάσει τη γυναίκα του, τη μάνα των παιδιών του, στους διαδρόμους ενός ιδιωτικού νοσοκομείου• έτσι ξαφνικά. Ο άλλος πενθεί το φίλο του, έναν ηλεκτρολόγο που τραυματίζεται θανάσιμα στην οικοδομή. Μια μέρα δουλειάς και μετά, τίποτα• σιωπή. Κι ο πόνος ξεσηκώνει μέσα τους μια βουβή εξέγερση, από αυτές που κάνουν τα στήθια των ανθρώπων να εκρήγνυνται, τις καρδιές τους να σπάνε, τις ζωές να καταποντίζονται.
Πόσους τέτοιους ανθρώπους ξέρεις, αναρωτιέσαι, καθώς παρακολουθείς τον Χρήστο Σαπουντζή να αφηγείται τις ιστορίες τους σαν να ήταν δικές του. Μάλλον γιατί είναι δικές του, όπως είναι του καθένα που ζει σ' αυτή τη συνθήκη, είτε τη λες κρίση, είτε τη λες απλώς ζωή. «Με πιάνει φόβος που βλέπω έτσι σκοτεινό τον κόσμο, σαν να ’ναι πόλεμος ή κατοχή, σα να ’χει γίνει κάποιο κακό μεγάλο» λέει. Και μέσα στο καφενείο, το ικαριώτικο ανάβουν μικρές λαμπίτσες γκαζιού στα τραπέζια, ανάβουν τσιγάρα (το ένα μετά το άλλο), οι μπύρες και τα τσίπουρα ξεπλένουν το κακό και η ζωή συνεχίζεται έξω στο πεζοδρόμιο της Εμμανουήλ Μπενάκη.
Στο μεταξύ, το θέατρο έχει γίνει βίωμα. Ο ηθοποιός θαμώνας. Ο θεατής διαμαρτυρόμενος.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%9d%ce%95%ce%9a%ce%a1%ce%97_%ce%96%ce%a9%ce%9d%ce%97_1 Είδα: τη «Νεκρή ζώνη» σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου Αμφιλεγόμενο, ως προς το ύφος του, ανέβασμα του πιντερικού κλασικού. Main_to_agori_me_tin_valitsa_krisia_naz Είδα: «Το αγόρι με τη βαλίτσα» σε σκηνοθεσία Ηλία Καρελλά Εξαιρετική απόδοση της ιστορίας του Μάικ Κένι που χωρίς διδακτισμό αγγίζει το ευαίσθητο θέμα του μεταναστευτικού. Main_slider Είδα: πρόβες από το «Misery» με τη Ρένη Πιττακή και τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο Στις πρόβες ενός θεατρικού έργου, τίποτα δεν είναι ίδιο με την παράσταση που βλέπουμε οι θεατές. Main_%ce%9a%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%99%ce%9d%ce%a4t_patroklos_skafidas-5895 Είδα: τον «Καντίντ ή Αισιοδοξία» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου Το διάσημο φιλοσοφικό έργο του Βολταίρου σε μια καλόγουστη παράσταση με κέντρο τον αφηγηματικό λόγο. Main_slider Είδα: το «Οι Εφευρέσεις που άλλαξαν τον Κόσμο» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σαρακατσάνη Μία καλοστημένη παιδική παράσταση που σέβεται απόλυτα το κοινό της. Main_23433210_1878665582353955_1211692733_o Είδα: τον «Υπηρέτη δύο αφεντάδων» σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη Η κλασική κωμωδία του Γκολντόνι “πειραγμένη” από απολαυστικά ευρήματα.
#load_content_with_ajax