ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Hotel» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κωνσταντάτου 07 Ιανουαρίου 2016

Πρωτότυπη δραματουργία και σκηνική αναπαράσταση.

Πέρυσι, κατά το ανέβασμα της «Έντα Γκάμπλερ» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, οι Blindspot είχαν μια εξαιρετική ιδέα αναπαράστασης ενός κλασικού έργου. Φέτος, στο «Hotel» έχουν και μια εξαιρετική ιδέα δραματουργίας. Περισσότερο σε συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς τους το «X-τόκιο» (η οποία επίσης ήταν παράσταση – προϊόν της κρίσης), ο Μιχάλης Κωνσταντάτος και η Γιώτα Αργυροπούλου καταπιάνονται με μια υπαρξιακή ανάγκη, εφιαλτικά τονωμένη από τα ταραχώδη χρόνια της οικονομικής ύφεσης: Την επιθυμία του ανθρώπου να ξαναζήσει στιγμές της ζωής του, ίσως για να τις διορθώσει, να τις επανεκτιμήσει, να γίνει «άλλος» μέσα από αυτές.
Όπως και στην προηγούμενη παράσταση όπου τους είχε απασχολήσει ξανά η εξουσιαστική κατάσταση ελέγχου επί της ανθρώπινης ζωής και η έννοια του εγκιβωτισμού, στο «Hotel» η ομάδα εφεύρει μια φανταστική υπηρεσία για τους επισκέπτες ενός «ειδικού» ξενοδοχείου. Σ’ αυτό, οι πελάτες έχουν τη δυνατότητα να βιώσουν στιγμιότυπα της ζωής τους μέσα από μια πλήρη και πιστή αναπαράσταση την οποία «στήνει» το προσωπικό για λογαριασμό τους. «Εδώ είστε για να βρείτε τον καλύτερο εαυτό σας» μοιάζει να είναι το moto της επιχείρησης. Η πλοκή ξυπνάει αναμνήσεις από φουτουριστικά φιλμ των 80's, μα περισσότερο είναι μια ματιά στο παρόν και στο γύρω περιβάλλον, ενισχυμένο από μικρές δόσεις φαντασίας.
Ο ήρωας του έργου, ένας άνδρας κοντά στη μέση ηλικία, προφανώς σε υπαρξιακό αδιέξοδο και με σοβαρά προβλήματα αϋπνίας-συνδεδεμένα με την επαγγελματική του αφοσίωση και τη διαλυμένη οικογενειακή ζωή-δοκιμάζει να επανέλθει σε κομβικές στιγμές του παρελθόντος του που τον στοιχειώνουν. Η παράσταση εξελίσσεται σαν ένα σκοτεινό, δυστοπικό, εγκεφαλικό δράμα που-μολονότι διαδραματίζεται πάλι μέσα σε γυάλινα κλουβιά-εκθέτει με διαύγεια τους κραδασμούς στην ψυχή και το μυαλό ενός σύγχρονου ανθρώπου.
Ο Μιχάλης Κωνσταντάτος (σε μινιμαλιστική σκηνογραφία του Κώστα Παππά) τοποθετεί τη δράση σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου την ώρα που η κάμερα προβάλλει πλάνα από τη ρεσεψιόν και τους υπόλοιπους χώρους του. Η δράση παίρνει θεατρική και συνάμα κινηματογραφική υπόσταση, αν και κάθε μέσο καταγραφής της βρίσκεται σε συγγένεια πρώτου βαθμού με το βερολινέζικο θέατρο της αποστασιοποίησης και της απουσίας συναισθηματικής ζεστασιάς. Με τους κανόνες της αποστασιοποίησης παίζουν εξαιρετικά και οι πρωταγωνιστές του - Δημήτρης Ξανθόπουλος, Γιώτα Αργυροπούλου και Χαρά Κότσαλη - ακροβατώντας εύστοχα ανάμεσα στην πραγματική ζωή και την αναπαράσταση της. Σε αυτή τη χαραμάδα νοήματος μοιάζει να «χωράει» και ο προβληματισμός της παράστασης: Για τη ζωή που αναθεωρείται με τις πράξεις που έπονται κι όχι με τις μιμήσεις του χρονικά πεπερασμένου.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: το «Θα ονειρεύεσαι πάλι μια καινούρια φορεσιά» σε σκηνοθεσία Η. Ελληνικιώτη Μία ενδιαφέρουσα σκηνοθετική πρόταση. Main_original_slider_(1) Είδα: «Το Σώσε» σε σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου Ξεκαρδιστική, ευφυής, παρά το φορμαλισμό της, μετα-φάρσα. Main_slider Είδα: το «Ριχάρδος Β’- Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά» σε σκηνοθεσία Marlene Kaminsky Ο Τάσος Νούσιας ερμηνεύει τον Ριχάρδο Β’ επιτυγχάνοντας έναν υποκριτικό και κινησιολογικό άθλο, καθώς ζωντανεύει την ιστορία του βασιλιά όντας ουσιαστικά μόνος του πάνω σε μια άδεια σκηνή. Main_main_01_left Είδα: την «Κουζίνα» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη Ενδιαφέρουσα και αισθητικά άψογη προσπάθεια αλλά με άτεχνες ερμηνείες. Main__elg0195 Είδα: τον «Τίμωνα τον Αθηναίο» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού Μια πρώτης τάξεως εκκίνηση για το χειμερινό πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου. Main_%ce%97_%ce%9a%ce%a5%ce%a1%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%98%ce%91%ce%9b%ce%91%ce%a3%ce%a3%ce%91%ce%a3_dsc2819 Είδα: την «Κυρά της Θάλασσας» σε σκηνοθεσία της Δανάης Σπηλιώτη Η σκηνοθέτις μάς σύστησε εκ νέου το έργο μέσα από μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σκηνική ανάγνωση.
#load_content_with_ajax