ΤΡΙΤΗ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017
Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Φαύστα» σε σκηνοθεσία Μάρθας Φριντζήλα 12 Ιανουαρίου 2017

«Κιτσοπουλική» και απολαυστική ανάγνωση του Μποστ με καλές ερμηνείες.

Η ραχοκοκαλιά ενός ψαριού; Ή η ραχοκοκαλιά μιας χώρας; Στην κεφαλή της πάντως δεσπόζει μια νύφη (Ελένη Κοκκίδου), σκερτσόζα, εύθυμη κι αλλοπαρμένη (σε μακρινή συγγένεια με την Γουίνι από τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ) στην ευρηματική σκηνική κατασκευή του Άγγελου Παπαδημητρίου, η οποία - από το πρώτο λεπτό της παράστασης – συνομιλεί ευθέως κι ένθερμα με τη διαλεκτική του Μποστ. Κι ως γνωστόν το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Γιατί σε αυτό το εκρηκτικό δείγμα γραφής του Μποστ (Μέντη Μποστατζόγλου) κυβερνάει ο μικροαστισμός και η κραυγαλέα ημιμάθεια της ατέρμονης ελληνικής τραγικωμωδίας.
Η ιστορία της «Φαύστας» είναι μια κωμωδία που θα μπορούσε να είναι τραγωδία ή μια τραγωδία που ολισθαίνει στην κωμωδία• όπως ακριβώς το μικρό Ριτσάκι γλιστράει από τη βάρκα του μπαμπά του και βρίσκεται αίφνης στη θάλασσα και στο έλεος των υδάτινων τεράτων. Εκεί φαίνεται πως περιπλανιέται για χρόνους πολλούς όταν – οποία έκπληξη – ο πατέρας της ψαρεύει ένα κήτος όπου μέσα στην κοιλιά του ζει και βασιλεύει η χαμένη κόρη, που πλέον έχει γίνει κοπέλα ολόκληρη. Η επιστροφή της στο σπίτι σημαίνει χαρές και πανηγύρια αν και η... ψαρίλα θα αποβεί ανίκητη.
Ορμώμενη από το προσωπικό, σατιρικό ύφος του Μποστ που φλέγεται από παραλογισμό, αναρχισμό και αλληγορικό οίστρο, η σκηνοθέτις Μάρθα Φριντζήλα επιχειρεί μια επικίνδυνη ακροβασία. Να δώσει από τη μια, χαρακτηριστικά μουσικής επιθεώρησης στο έργο (κάτι που συνεπάγεται και την επικαιρική επεξεργασία του κειμένου) κι από την άλλη, να «συσκευάσει» όλο αυτό σ' ένα ενίοτε μεταμοντέρνο έως και αποδομητικό, «Κιτσοπουλικό» πλαίσιο.
Σε γενικές γραμμές το ρίσκο που παίρνει τη δικαιώνει, παρότι δεν λείπουν ούτε οι στιγμές σύγχυσης και άστοχων επιλογών, ούτε τα τεχνικά προβλήματα (λόγου χάρη ο κακός ήχος των ωραίων συνθέσεων του Βασίλη Μαντζούκη). Επικρατεί, ωστόσο, η καθαρή ανάγνωση του έργου - που και υφολογικά να το μελετήσει κανείς έχει σημαντικές αυξομοιώσεις – και αναδεικνύεται η εμμονή του Μποστ για τη διαστρεβλωμένη ελληνική γλώσσα που με τη σειρά της αποκαλύπτει τις κοινωνικές και πολιτικές στρεβλώσεις. Συντηρεί επίσης την αίσθηση του σκηνικού παιχνιδιού που επιδίωκε ο συγγραφέας, αποτίοντας του φόρο τιμής και με μικρές χειρονομίες (δείτε, για παράδειγμα, τον αρχαιοελληνικό μανδύα της Φαύστας).
Κεφάλαιο ωστόσο για το τούτο το ανέβασμα αποδεικνύονται οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές του που - παρά τα στραβοπατήματα της παράστασης - δίνουν βάθος στη μελαγχολική σάτιρα του μικροαστικού καθωσπρεπισμού, της ηθικής πτώσης, της αθεράπευτης αμορφωσιάς. Είναι η Ελένη Κοκκίδου στον ομώνυμο ρόλο που αποθεώνει την επιτηδευμένη αθωότητα της σε γελοιότητα, ο Τάσος Γιαννόπουλος στο ρόλο του συζύγου της Γιάννη, ένας γεννημένος και στιβαρός κωμικός και ο Κώστας Μπερικόπουλος ως Μαριάνθη που, κάθε φορά, είναι έτοιμος και διαθέσιμος ν' αποκαλύψει καινούργιες ποιότητες της κωμικής του περσόνας και μάλιστα ακολουθώντας τον πιο δύσκολο δρόμο, τον αθόρυβο. Απολαυστικοί σε σημεία - παρότι οδηγημένοι σε κάποιες αφελείς ευκολίες - οι Μενέλαος Χαζαράκης, Γιώργος Γιαννακάκος και Γιώργος Οικονόμου ως οικογένεια Ιατρού ενώ στα όρια της επάρκειας η εμφάνιση του Βαγγέλη Χατζηνικολάου ως Ριτσάκι.

Γιατί να το δω:
1. Γιατί αναζωογονεί τον αναρχικό κόσμο του Μποστ.
2. Γιατί επιφυλάσσει απολαυστικές ερμηνείες.
3. Γιατί, ως έργο, παραμένει εκκωφαντικά επίκαιρο.

Γιατί να μην το δω:
1. Για τις, κατά τόπους άστοχες, σκηνοθετικές επιλογές και υπερβολές.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%9f_%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82_%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%8d%cf%82_pr_photo_by_%c2%a9_karol_jarek_(3) Είδα: τον «Γενικό Γραμματέα» σε σκηνοθεσία Σοφίας Μαραθάκη Φρέσκια, σπιρτόζικη προσέγγιση σε μια σπουδαία κλασική ελληνική κωμωδία. Main_fovos_3 Είδα: το «Ο φόβος τρώει τα σωθικά» σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα Μία παράσταση που βρίθει πρωτότυπων ευρημάτων, αλλά χάνει την ουσία. Main_normal_img_5991s Είδα: τους «ΤρειςΕυτυχισμένους» σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά Ευφρόσυνη παράσταση με άξια διανομή. Main_viktor_(17_of_44) Είδα: το «Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη Μία καθαρόαιμα υπερρεαλιστική παράσταση που «πατά» πάνω σ΄ένα ευφυές λιμπρέτο. Main_slider Είδα: τις «Ευτυχισμένες μέρες» σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου Ακαματαμάχητη η Όλια Λαζαρίδου σε μια νέα, ενδιαφέρουσα ανάγνωση του Μπέκετ. Main_15370196_1315950548436833_5920552772675880863_o Είδα: το «Mamma mia» με τη Δέσποινα Βανδή Μια καλοκουρδισμένη, άρτια εκτελεσμένη και κεφάτη παράσταση για όλη την οικογένεια.
#load_content_with_ajax